Konijnen krijgen korting

Naaiproject 1: pennenzakrol

2011-12-16T10:22:00.010+01:00

Nadat ik vorig weekend tijdens ons weekendje weg het stoffenparadijs ontdekte dat Rok&Rol in Middelburg is, maar me flink heb ingehouden door enkel wat coupons te kopen (*aai, aai*, flink zo K'nijn!) en een hele hoop inspiratieparadijsjes ontdekte in de blogosfeer (zo heet dat dan met een sjiek maar toch wat belachelijk woord) werd het tijd voor mijn eerste los-van-de-naailes-projectje. (En voor het einde van die ellenlange zin werd het ook tijd, aiaiai!)

Ik spotte op de blog van madame ZsaZsa een leuke cover voor een agenda of een adresboekje en vroeg aan mijn Madam of ze dat geen leuk extra kerstcadeautje zou vinden... De reactie was nogal lauw, maar ze vond het wel een leuke blog en keek mee over mijn schouder. Die potlodenrol, dat vond ze wel tof!

Gisteren was ze na 3 weken vakantie nog eens een nacht gaan werken (allebei dikke tegenzin toen ze moest vertrekken, het went, Madam altijd in de buurt 's avonds en 's nachts), dus het perfecte moment om het naaimachien nog eens boven te halen en te probeerselen.

Knipperdeknipperdeknip, veel kleine stukjes stof, waarbij ik er natuurlijk pas bij de laatste achter kwam dat ik ze mss allemaal op elkaar kon spelden en zo dus minder moest aftekenen (ik HAAT aftekenen op stof, en knippen vind ik eigenlijk ook niet leuk, maar goed, anders kan je natuurlijk ook niet echt stikken...). Twaalf lapjes, een stukje voor het lint en een grotere lap later kon ik dan eindelijk beginnen aan het echte werk.

Stikkerdestikkerdestik, twaalf lapjes mooi aan elkaar gestikt (of toch een beetje scheef aan één stukje, heb ik op't einde dan toch maar opnieuw gedaan...) En toen bleek dat mijn aan elkaar gestikte lap te groot was voor de grote lap... Veel te groot, twee lapjes te groot... Nog eens goed gecheckt en de markering op de naaimachine waarvan ik dacht dat het 1cm was bleek slechts een dikke halve cm te zijn (hoezo, ik had dat ook eventjes kunnen nameten?)

Twee opties:

a) alles losprutsen en opnieuw stikken

b) twee lapjes eraf prutsen en toch ook dat scheef stuk maar recht stikken

Aangezien sommige stofjes toch behoorlijk dun waren toch maar geopteerd voor b. De lapjeslap was dan ietsiepietsie te klein voor de grote, maar dat viel nog goed te overbruggen.

Verder stikkerdestik, en met een beetje foefelwerk hier en daar (de grote lap was dan toch iets te groot waardoor hij aan de naad uiteindelijk wat scheef zit) was ie klaar! Ik wilde eigenlijk nog extra fancy doen en een knoopsgat maken in mijn lint dat ik dan toch zelf had moeten stikken wegens geen tijd om langs de winkel te gaan maar ik snap het automatische knoopsgatprogramma van de schoonmama haar naaimachien niet zo goed, dus voorlopig moet Madam haar lintje er maar onder foefelen om het vast te steken!

Tadaaaaa:

Gegroeid

2011-12-14T17:28:00.003+01:00

Dat ben ik, besefte ik, nadat ik nog eens grasduinde in het archief hier.
En er meteen ook een link naar een eerste blog afgooide. Geen materiaal dat voor professionele contacten zichtbaar hoeft te zijn, zelfs al komt mijn blog pas als honderdduizendste zoekresultaat naar boven.
Bah. Niet leuk eigenlijk, rekening houden met professionele contacten.

Gegroeid in wat ik doe (gelukkig maar!), gegroeid in wie ik ben, gegroeid in de relatie met mijn madam. Helaas ook wel wat ontgroeid. Vrienden die ik niet meer of nog nauwelijks zie. Die ik kwijt of bijna kwijt ben.
Maar ook vrienden die ik niet veel zie, maar met wie ik nog altijd een klik heb. Samen gegroeid zeg maar.

Afscheid nemen, nooit van mijn sterkste kanten geweest. Maar soms, soms is dat goed, beter, best.
Maar toch, toch blijft iets in mij toch hopen dat sommige van die vrienden ooit de weg terug vinden, of ik de weg naar hun. Als ik nu al eens begon met een stafkaart aan te schaffen?

Dear dear...

2011-12-14T13:18:00.002+01:00

Life does go on, that's for sure...

Toen ik gisteren wat opzoekwerk aan het doen was en naarstig blogs aan het plakken was in mijn reader, begon het plotseling toch te kriebelen om zelf terug te schrijven.
Vroeger vond ik dat altijd leuk, en sommige mensen vonden het zelfs de moeite om te komen lezen, stoer!

Intussen is het al meer dan drie jaar geleden dat ik hier nog iets schreef, en man, wat is er in die tijd veel veranderd! Ik heb uiteindelijk toch een keuze kunnen maken voor mijn specialisatie waar ik (meestal) blij mee ben, ik ben getrouwd, heb een fantastische dag gehad en een zalige huwelijksreis in Florida.
Ik ben nog steeds very happy (intussen al 6 jaar and counting!) met mijn vrouw, al moet ik er nog steeds aan denken dat ik vrouw zeg en niet vriendin :) En ik heb sinds dit jaar eindelijk weer wat tijd om te ademen. Twee jaar Stuif was genoeg. Ik had het wel gehad. 1/5 van wacht, tot 22u in dat hellhole zitten wachten op patiënten die niet kwamen, of juist in overvloed, of pas 10 minuten voor je weg mocht, en dan nog in overvloed.
Nu veel rustiger, enkel consultatie in UZA, maar af en toe is het hier toch wat te saai voor mij. Er zijn gelukkig nog altijd mensen die mij echt raken, die ik verdorie wil helpen en dan is het super om na een aantal consultaties en probeersels om de goeie medicatie te vinden te merken dat het ein-de-lijk beter gaat. Daarvoor doe je het. Ik toch in elk geval.
Maar er zijn er ook die ik liever kwijt dan rijk ben, die duidelijk niet mijn doelpubliek zullen zijn als ik het voor het zeggen heb. En nee, dat zijn dan niet de antisocialen, de "moeilijke gevallen" maar vooral zij die helemaal in hun ziek zijn kruipen. Af en toe krijg ik er de boebelen van, als er weer eens 12 zijn gepasseerd op een week tijd heb ik het ferm gehad!
Maar goed, we blijven positief en zijn wreed gelukkig dat het aantal wachten hier ontzettend veel draaglijker is (1/7 nu we samen zijn met Duffel) en vooral ook grotendeels van thuis uit kan gebeuren. Jeej.

Meer ademruimte dus!

Maar ik zou ik niet zijn als ik die niet had ingevuld met een nieuwe hobby :) Huismus als ik ben heb ik me meteen ook een bijpassende hobby gezocht, en ben ik eindelijk begonnen aan die naaicursus die al jaaaaaren op mijn verlanglijstje staat. Ik heb mezelf intussen al enigszins gecorrigeerd en besloten dat ik toch vooral leuke dingetjes wil maken en niet meteen kleren etc, maar toch. Het is leuk! Alleen zijn al die mooie, schattige stofjes altijd wreed verleidelijk, heb ik te weinig tijd om er ook echt iets mee te doen terwijl ze toch ook niet echt goedkoop zijn...
Moet dus dringend meer achter mijn naaimachien kruipen buiten de naailes, maar dat zal vast wel beter gaan eens ik mijn oh zo cool eigen naaimachien heb ipv dat van de schoonma. yay!

Verder vullen we onze tijd ook nog naarstig met verbouwingen, al komt er nu toch eindelijk een (voorlopig) einde in zicht. De vloer in badkamer en keuken is na lang uitstellen gelegd geraakt, en achteraf veel spijt dat we het zolang hebben uitgesteld, en de helft van de onderkasten van de keuken staat inmiddels in elkaar. Binnenkort de andere helft, dan het werkblad halen en laten verzagen, en dan is er eindelijk weer een keuken. Wooooohooooow! Ik zweer het, ik kom daarna drie weken niet meer uit de keuken, eindelijk nog eens koken! Op een goei gasvuur! In een goeie oven! Kom dus allemaal maar eens eten zodat mijn culinaire experimenten ook een goed doel hebben en niet allemaal richting GFT-bak moeten omdat ik wéér voor 10 gekookt heb ipv voor 2...
En als de schone broer dan binnenkort ook nog de tegels in de badkamer komt afmaken, is die ook al bijna klaar. Fantastisch gewoon. Dan enkel nog plafondje en muurtjes in de voorste kamer, maar we weten nu hoe het moet dus dat zal wel meevallen, en dan stoppen we er eventjes mee, met al dat verbouwen. Onze bankrekening zal blij zijn.
Hoewel, dan hebben we zoveel extra ruimte in ons huis plotseling, dan moeten we die toch opvullen zeker? (dixit mijn madam)

The never ending story zeker?

Life goes on

2008-10-21T20:09:00.003+02:00

Ook 15 jaar EV is intussen gevierd, 't was fijn om in't praatcafé nog eens zoveel bekende gezichten te zien. Leuk om bij te praten.
Minder leuk om te merken dat sommige mensen me blijkbaar gigantisch kwalijk nemen dat ik tijdens mijn stagejaar weinig tot geen tijd had. Ik dacht dat het met die mensen wel overkomelijk zou zijn, misschien was ik mis.

Woensdag naar informele gespreksavond inclusief etentje geweest in Duffel, over de opleiding psychiatrie. Hoe meer info ik krijg, hoe meer ik twijfel. Gebabbeld met Stien, en zij ziet me meer in de volwassenpsychiatrie, maar ik ben bang om de ontwikkelingsgerichte dingen te missen, en de spelkamers vind ik zo leuk. Maar volwassenpsychiatrie is ook leuk, interessant, misschien ook meer verscheiden.
Ik ben er alleen maar min of meer zeker van dat ik graag één of meerdere jaren onderzoek wil doen. Misschien wel doctoreren. Maar als je gaat doctoreren wordt er van je verwacht dat ze je kunnen inschakelen in het onderwijs. En één van de redenen waarom ik geen godsdienstwetenschappen wilde doen is dat ik geen les wilde geven. Ik geloof dat ik hier ooit schreef dat ik een slechte leerkracht zou zijn. Een ex cathedra leerkracht. Bah. Zo één waarvan iedereen denkt dat ze een vakidioot is en stiekem in slaap valt. Zo één die ik niet zou willen worden.
Maar dus wel onderzoek. Bij Capri, graag. Capri heeft interessante onderzoekslijnen.
Maar welke opleiding? Weet ik niet. Sowieso wil ik, welke kant ik uiteindelijk ook kies, een jaar van elk in de eerste twee jaar opleiding. En dan daarna een jaar onderzoek (maar lukt dat dan wel, met kindjes en al?) als ik besloten heb of ik al dan niet de goeie keuze heb gemaakt.

Alles is zo onduidelijk, zo onzeker, ik wou dat ik wist wat ik wilde. Dat ik alles wat ik misschien wilde kon uitproberen. Maar Stien zei dat ik dan nog altijd niet zou weten wat ik wil. En ik denk dat ze stiekem wel gelijk heeft. Dat ik een geboren twijfelaar ben. Dat ik bang ben voor Grote Keuzes.

Grote Keuzes als carrière, samenwonen, trouwen, trouwfeest. Maar alleen over dat eerste zit ik zo te dubben. Al is dat op zich nog vele malen meer omkeerbaar dan de rest. Daaruit zal ik dan maar besluiten dat ik behoorlijk zeker ben van mijn liefjes-keuze. Hoe vreemd het ook is dat we al bijna 3 jaar samen zijn. Dat ik 3 jaar geleden samen met Bob stond te roken op Tim z'n binnenkoer, dat ik stond te klagen over mijn onduidelijke gevoelens en wat ik ermee aanmoest, en Bob toen heel droog zei dat ik een maand later zou komen vertellen dat ik ermee samen was. Ik geloofde hem ni, vond dat belachelijk, en kijk, over een paar maanden wonen we samen, met katten en al. Het model-lesbokoppel. Zeker als ik de lijn van niet buiten komen die vorig jaar mijn leven is binnen geslopen blijf doortrekken, maar da's niet het plan, gelukkig.

Vrijdag nog eens uitgeweest. 't Was extreem lang geleden, en't deed wel goed, al zijn we niet lang gebleven en heeft het desondanks belachelijk veel geld gekost. Een colake voor 2,5 euro, daar gaan we dus ni elke week uit! 't Heeft mij in elk geval doen beseffen dat het deugd kan doen om uit te gaan, en ik kijk nu nog meer uit naar de feestweek en de bijhorende TD's enzo.
Ssssspannend, hè Wim?! :P

En Souad, je hebt gelijk, en ik weet dat je gelijk hebt, maar toch lijkt het allemaal zo belangrijk...

op een dag vind je de job van je leven...

2008-10-09T22:26:00.003+02:00

... en dan ben je weg, en gelukkig, en helemaal uit de twijfels.
Als dan ook nog blijkt dat er zoveel plaatsen zijn en je je dus helemaal geen zorgen moet maken over de specialisatiemogelijkheden, kan je op je twee oren slapen.

Maar dan... ben je bijna halverwege je co-schap, en duikt de twijfel weer op. Is dit wel echt wat je wil? Zou de volwassenpsychiatrie toch niet meer je ding zijn? Wat doen die mensen eigenlijk een hele dag? Jij zit daar wel, in dat staflokaal, te wachten tot de tijd voorbij gegaan is, maar zij werken, maar wat voor werk?

Vragen, twijfels, onzekerheid.

Ik weet het niet meer.

En onze unief blijkt de enige waar 1. de co-schappen zo belachelijk kort zijn, op een maand kan je je niet inwerken, zeker niet in deze branche, als die kids elke 2 weken of elke maand iemand anders zien passeren worden ze (nog meer) knetter. (ter vergelijking: in Gent zijn het co-schappen van 9 weken elk!) en 2. de 2 psychiatrische disciplines niet gecombineerd mogen worden.

Bah.

Doktertje spelen

2008-09-12T09:48:00.002+02:00

Bijna een jaar later is het nog eens tijd om iets van mij te laten horen, al maak ik me geen illusies en zullen vele van de regelmatige lezers mij al hebben opgegeven omdat het intussen zo lang geleden is...
Het stagejaar zit er bijna op, eindelijk. Je gelooft het als beginnend stagiair nooit als de 7de jaars je waarschuwen, maar het is echt waar. Stage is stom. Stage is demotiverend. Er is geen enkel moment waarop je motivatie om geneeskunde te studeren zo op de proef wordt gesteld als tijdens je stage. Al je goede voornemens om etisch verantwoorde en kosteneffectieve geneeskunde te beoefenen dreigen op te gaan in rook.

Het is een zwaar jaar geweest, ik heb enorme hoogtes en laagtes gehad, momenten waarop ik op het randje van depressief was, en een week later voelde ik me weer top als ik een leukere stage had. Ik heb geleerd, veel geleerd, niet altijd medische dingen, maar wel veel geleerd.
Wat ik niet leuk vind, zoals heelkunde, oftalmo, NKO, uro, ortho, dermato, gecontroleerd worden bij elk stapje dat je zet. Wat ik wel leuk vind, zoals psychiatrie en kinder- en jeugdpsychiatrie, zoals huisartsenstage, een dagje recup na een wacht, 's middags aan tafel tegen elkaar zeuren en zagen, klasgenoten op een andere manier leren kennen en appreciëren.

En nu, nu begint het. Keuzes maken. Op het einde van deze maand zit het stagejaar erop, en de volgende dag mogen we meteen als co-assistent aan de slag. Ook al zijn we met z'n allen heel erg toe aan vakantie. Minstens 2 weken alsjeblief, op een week tijd recupereert mijn pink niet eens!
Enfin, 1 oktober word ik co-assistent kinder- en jeugdpsychiatrie. 't Was een moeilijk keuze wel, want ik kon maar niet beslissen of ik K&JP leuker vond, of de volwassenpsych, en allebei mag niet want [insert blablabla van faculteit] dus ben ik na lang twijfelen toch voor K&JP gegaan, en mijn tweede maand werd dan maar geriatrie in Sint-Elisabeth. Op het moment dat onze keuzes moesten doorgegeven worden was dat het enige dat ik nog een maand dacht aan te kunnen. En eigenlijk is dat 6 maanden later nog niet echt veranderd. En, toegegeven, het was een heel rustige stage met goeie uren, dat heeft ook een grote rol gespeeld. Helaas hebben veel mensen zo geredeneerd en zullen we waarschijnlijk moeten roteren met Stuivenberg en Middelheim, en geriatrie op Stuivenberg moet zowat het dieptepunt van mijn stagejaar zijn geweest...

Soms vergeet ik het, maar ik heb dus ook een leven naast mijn stage, al is het ook niet altijd even gemakkelijk om dat te onderhouden.
Bij deze, ik zweer het, mijn vrienden gaan me vanaf oktober weer meer te zien krijgen, echt waar! En mijn lief zal ook weer te maken krijgen met een goed gezindere ik, zal ze vast ook blij mee zijn :)

Voor de rest is het aftellen, over 8 maanden samenwonen, over 9,5 maand een diploma...
Wees gerust, er komen feestjes om jullie daaraan te herinneren.

So long!

Bompa

2007-11-07T11:39:00.000+01:00

Gisteren moest ik plots denken aan mijn bompa, niet omdat hij eergisteren jarig was, maar wel omdat ik een boek aan het lezen was. Meer uitleg daarover volgt wel. In elk geval leek het mij een mooie gelegenheid om een klein eerbetoon aan mijn zeer geëerde grootvader op jullie los te laten!

Mijn bompa is 89 geworden, en heeft twee oorlogen meegemaakt. De eerste zijn ze speciaal voor hem gestopt (of dat is toch de running joke in de familie) en de tweede heeft hij grotendeels in Frankrijk doorgebracht, op de vlucht voor legerdienst en dwangarbeid. Daarover kan hij trouwens geweldig vertellen. Op een mooie dag ontmoette hij mijn grootmoeder, trouwde ermee en ze kregen uiteindelijk 6 kindertjes. Als vader heeft hij zeker en vast fouten gemaakt, waarmee sommigen van zijn kinderen het nog steeds moeilijk hebben om het hem te vergeven, maar zolang ik mij kan herinneren is hij een liefdevolle en rechtvaardige grootvader geweest.

Ik heb van hem geleerd hoe schoon en onverzettelijk een geloof kan zijn, hoeveel houvast je kan hebben aan iets eenvoudigs en toch zoiets complex als een geloof. Ik heb enorm veel bewondering voor dat soort van geloven, de twijfel voorbij zijn.

Als de liefde voor boeken, taal en lezen een generatie overslaat dan weet ik meteen waar ik ze vandaan heb, zo zei hij me nog niet zo lang geleden dat hij begonnen was in een boek van Herman Brusselmans, maar dat maar niets vond. Tom Lanoye kon hem daarentegen wel bekoren, wat toch enigszins verbazingwekkend is voor een man van zijn leeftijd. Wat hij schreef stond hem niet zozeer aan, maar hij was gefascineerd door de manier waarop Lanoye schreef, hoe hij de dingen verwoordde. Mooi vind ik dat.

Hij heeft niet het eeuwig leven, en daar is hij allerminst rouwig om, maar (melig!!!) mijn herinneringen aan hem zijn talrijk. Toch had ik daar nog heel graag een jaar of 30 aan toegevoegd, als't niet geeft.

K'nijn in Stuivenberg

2007-10-12T16:38:00.000+02:00

Hehe, eindelijk eens de tijd genomen om nog eens voor mijn peeceetje te kruipen ('t is de zeggen, de laptop, want de peecee heeft de geest gegeven, één minuut stilte graag) en jullie het langverwachte verslag van mijn eerste belevenissen op stage te doen.

Maandag 1 oktober werden we zeer vriendelijk onthaald door de prof en een hoop onbekende gezichten die ons snel werden voorgesteld maar waarvan niemand kon onthouden wie nu eigenlijk wie was. Nog heel erg slaperig door het vroege uur (half 8 beginnen is écht vroeg!) waren we getuige van onze eerste stafvergadering, er zullen er ongetwijfeld nog zeer veel volgen dit jaar! Daarna was het tijd voor de verdeling van het wachtrooster en nam één van de assistenten ons mee naar de telefooncentrale om de bieper van de stagiair heelkunde van wacht op te halen. Van daaruit ging het naar het OK, onze heimat voor de komende maand.

De drukte varieert nogal, soms staat de hele dag vol gepland van 8 tot 17u, deze week was het een pak rustiger, waardoor weinig kranten in de keuken ongelezen bleven. Stuivenberg heeft in elk geval vaak een apart publiek, dat merk je zowel op de wachten als in het OK zelf, aan allerlei dingen. Soms aan de manier van doen van patiënten, soms aan de ziektebeelden.

Als je wil weten hoe een gastric bypass in z'n werk gaat is dit je gedroomde stageplaats, in twee weken zijn er denk ik zo'n 15tal doorgegaan, als het niet meer is. Het assisteren daarbij is niet altijd een even aangename ervaring, de chirurgen in kwestie zijn soms kort en bot, omdat het vooruit moet gaan, maar eenmaal in de keuken zijn ze weer de vriendelijkheid zelve. Doel voor volgende week: er nog een paar volgen zodat ik in januari bijna feilloos kan instrumenteren.
De assistenten zijn supervriendelijk, geven veel uitleg en proberen je zoveel mogelijk te laten leren. Ze hebben het zelf vaak heel druk, omdat ze maar met 4 zijn, maar proberen altijd wel een minuutje tijd te maken als je een vraag of een probleem hebt.

Mijn eerste wacht was op 2 oktober, het is dan de bedoeling dat je alle patiënten die binnenkomen voor heelkunde als eerste ziet, de anamnese afneemt en klinisch onderzoek doet, en eventuele onderzoeken aanvraagt en al belt voor een Rx. Dan bel je de assistent van wacht (als die er is, anders zoek je de spoedarts van wacht) die alles nog eens nakijkt, de patiënt nog een keer ziet en de nodige stempels en handtekeningen zet. Op mijn eerste wacht heb ik ongeveer 2u in bed gelegen waarvan de helft geslapen, en niet het opblijven maar vooral het weer uit je bed moeten bleek erg vermoeiend. Sowieso is een drainage van een absces niet het smakelijkste beeld als je om 4u 's nachts net uit je bed gebeld bent, bah!
Veel spectaculairs heb ik nog niet gezien, een ex-gebroken voet, een polytrauma dat wel bleek mee te vallen, en op een avond dat ik niet van wacht was een niet al te fraai beeld van een fietser na een dode hoek ongeval.

Ik moet nog veel oefenen op mijn hechten, technisch lukt het wel, maar de handigheid en snelheid ontbreekt nog, maar daar is dit echt de ideale stage voor.
Al bij al, een leuke maar vermoeiende stage! Meer nieuws volgt later wel :)

Om de hoek staat een nieuw academiejaar klaar...

2007-09-20T14:21:00.000+02:00

... En wat voor één! Slechts een weekje les, maar daarin vervat al reeds de hel van het medisch onderzoek (gruwel!) inclusief intradermo . Bovendien doe ik mezelf ook nog eens een examen ECG aan de hand, ik moet het toch ooit eens meedoen, niet waar? Haal ik dat getuigschrift niet, so be it, ik ga er niet om treuren, mijn internistische ambitie is bijzonder klein, en de kans dat ik ooit zo'n bleep-machien in mijn eigen praktijk wil, is ook al niet veel groter dan een nanometer.

En na die week gaat het de grote ziekenhuiswereld in, spannend! Alles in mij gilt nog steeds heel luid van ontzetting en angst als ik aan 1 oktober denk. Help, ik weet niks, ik kan niks, en nu moet ik dokter gaan spelen? Voor alle mensen die al niet gek waren van ziekenhuizen en nu helemaal panisch worden bij het idee een stagiair tegen te komen die hetzelfde lot als ik beschoren is: geen reden tot paniek. Vooralsnog behandelen we niemand zelfstandig en toch zeker de eerste maanden zullen we regelmatig teruggrijpen naar die indrukwekkende verzameling cursussen en boeken die we de voorbije 5 jaar bijeen geraapt hebben. Na een kleine, zeer onbetrouwbare, schatting (het zou de eerste keer niet zijn dat ik 5 meter inschat als 20) vermoed ik dat er zowat 5 meter van mijn kastruimte wordt ingenomen door studiemateriaal. Dat zou toch genoeg moeten zijn om te verhinderen dat mensen doodgaan omdat ik iets niet weet, niet?
En mocht dat niet het geval zijn en stapelen de medische fouten zich op, ach, dan weten ze hier thuis tenminste waarvoor ze dat inschrijvingsgeld ook alweer moesten betalen. Want 533 euro voor een jaar waarin je een week in de schoolbanken zit, het is verdorie veel!

Ach, een heel klein stukje van mij heeft er best ook vertrouwen in dat alles goedkomt en dat ik ook dit jaar zonder kleerscheuren zal doorkomen. De stages waar ik het meest tegenop kijk heb ik in februari al allemaal achter de rug, en hoogstwaarschijnlijk zal ik daarna nog zeer zelden het OK binnenlopen. Het loopt allemaal wel los!

De voorbije maand is alweer voorbij gevlogen, en ik zit me hier vooral af te vragen wat ik dan in hemelsnaam allemaal gedaan heb, want behalve het weekend van 8 september kan ik me niets noemenswaardigs herinneren. Ik heb een paar vrienden teruggezien maar veel te veel vrienden heb ik nog steeds niet met een bezoekje vereerd, realiseerde ik me vanmorgen toen ik een postkaart van J. uit Riga uit de bus viste. Misschien moet ik op 2 oktober, als de wachtlijst is ingevuld voor die maand, maar meteen mijn agenda online zetten zodat de mensen die me nog eens willen zien daarin een plekje kunnen veroveren.

Voor de mensen die zich afvragen wat er zo speciaal was aan het weekend van 8 september, waardoor ik me mijn bezigheden van toen wel herinner: mijn grote broer heeft nu geen lief of verloofde meer, maar een kersverse echtgenote.
Wat heb ik eruit geleerd:

Ik ben een mietje, geen verdere commentaar.
Laat je haar doen door iemand die je vertrouwt, en heb het lef om te zeggen dat je dit niet ziet zitten als je ziet dat ze wel erg vreemde dingen met je haar aan het doen zijn en je vooral zin hebt om te gillen dat je verdorie wel naar een trouwfeest moet met dat kapsel. Resultaat: opgestoken haar dat er de eerste 4 uur nog wel okee uitzag, maar tegen het avondfeest compleet uitgezakt was, en bovendien niet te redden was met een eenvoudige ingreep (lees: zonder alles eruit te halen, haar wassen etc) Conclusie: de volgende keer doe ik het zelf, of vraag ik expliciet naar de roodharige kapster!
Twee dagen trouwfeest is vermoeiend, ik had me voorgenomen om mee de deur dicht te trekken op het dansfeest met middernachtbuffet, maar al rond een uur of 2 begon het te zwaar te worden. Dat komt ervan als je twee dagen na elkaar vroeg moet opstaan na een korte nacht.
Een bruidsboeket kan je ook met twee vangen. Gelukkig was de andere persoon mijn lief, njeh.
Het was fijn! Heerlijk om te zien hoe mijn broertje straalde van geluk. En ik kijk uit naar kindjes om op te passen, en volgende trouwfeesten. Dat laatste liefst niet met mijn broer als bruidegom, uiteraard.

Dag vriendjes, en vriendinnetjes, dat was het dan alweer! Check over een paar weken nog eens voor de grootste blunders van ondergetekende en andere grappige ziekenhuis-verhalen!

Of ik nog leef?

2007-08-28T13:01:00.000+02:00

Ja dus! Het is alweer schandalig lang geleden dat jullie nog van mij gehoord hebben, maar het was dan ook een fantastisch fijne zomer (en hij is nog niet eens om!)
Behalve de verlossende geslaagd met onderscheiding was er de maand vakantiewerk in de GB. "Heeft u een klantenkaartje?" Het kwam er op het einde van de maand angstaanjagend natuurlijk uit. En ja, ik ken nog steeds PLU-codes van groenten en fruit, dus als mijn carrière als dokter toch niks wordt dan kan ik nog altijd bij de GB terecht als caissière. Yeah!

Na de maand afbeulen kwamen de zeer welkome centjes, die ik later ook met zeer veel plezier heb uitgegeven. Maar voor de grote shoppingtrips was er eerst nog het Min19-kamp. Het was echt fantastisch. Ongelooflijk druk en hectisch en ik was kapot na die week, maar ik heb me beestig goed geamuseerd. Jasper was een droom-sidekick, het werkte echt purrrfect. Als volgend jaar de kinderziektes ook verholpen zijn kan het niet anders dan een megasuperfantastisch kamp worden volgens mij. Maar dan wel zonder ondergetekende. Oh ja!

Na't kamp een weekje gaan huis-sitten bij de broer en de nu echt heel bijna-schoonzus, was ook wel tof, zo'n weekje alleen/samenwonen, leve de vrijheid!
Nog een week later had ik de kampvermoeidheid eindelijk uit mijn lijf geslapen en konden we vertrekken naar de Ardennen voor een weekendje met de family. 't Was plezant, lekker relax en alles kan en niks moet. Een perfecte aanloop voor de kampeertrip met het lief. Oorspronkelijk zouden we maandag vertrekken maar het was al redelijk laat toen we thuis waren en eigenlijk hadden we allebei wel behoefte aan een nacht in een deftig bed.

Dinsdag ging het dus met mijn trouwe blauwe corsa naar Zeeland, alwaar we een weekje genoten hebben van elkaar, de zon, de zee, ijsjes, cocktails en de ons omringende kezen en Duitsers. Veel geld opgedaan maar't was heerlijk! Mijn verbrande rug kan getuigen van het schitterende weer, en het zonnetje doet altijd heel erg veel aan het vakantiegevoel.

Maandag moet mevrouw het lief weer naar school, en behalve haar daarbij steunen heb ik voor september nog niks concreet gepland. Wel staat op de to do-lijst vrienden terugzien, er zijn veel te veel mensen die ik al veel te lang niet meer deftig gehoord en gezien heb, schandalig is het eigenlijk.
Op 24 september begin ik aan de week les als inleiding op de stage, en op 1 oktober is het dan zover: stagiair Vekemans begint aan een jaar drukte, hard werken en hopelijk veel bijleren. Eerste halte is Stuivenberg, op chirurgie. Sssssspannend!!!!!

Geen nieuws, goed nieuws!

2007-06-10T11:24:00.000+02:00

Weeral een tijdje geleden dat ik nog geblogd heb, maar een hoop goed nieuws dit keer!

Al 2 examens achter de rug, die allebei voldoende tot goed waren, nog 5 te gaan! Daarvoor nog een weekje stressen, en dan wordt het wat rustiger (nog wel 3 examens te gaan dan). Nu ja, stressen... Ik heb dit keer eigenlijk absoluut geen stress, wat resulteert in behoorlijk weinig studeertijd en veel prutstijd, maar enfin, er wordt aan gewerkt, denk ik ;)

Vrijdag om kwart na 2 had ik rij-examen, en het was druk! Onderweg naar het examencentrum al 3 kapotte verkeerslichten, en superveel volk op de baan. Als voorafgaande controles had ik bandenspanning. De vraag: "waar meet je de bandenspanning?" Het antwoord: "Aan het ventiel," terwijl vanuit de verte wijzend naar het ventiel. Dat was goed genoeg, beetje vreemde vraag wel, wie weet er dat nu niet? Verder nog lichten en ruitenwissers en achterruitontwaseming enzo, allemaal redelijk basic, toch als je al 3 maanden met die auto rondrijdt. Vervolgens mocht ik vertrekken, heb echt wel wat blunders gemaakt, zoals 70km/u rijden in 3de versnelling op de Bischoppenhoflaan, vergeten terugschakelen, bijna gestopt zijn en toch in 2de terug vertrekken, vergeten pinken als ik moest uitwijken, voorrang van rechts niet genomen etc... Enfin, tegen de tijd dat we terug aan het examencentrum kwamen was ik er al van overtuigd dat ik nog eens mocht terugkomen.
Ha! Niet dus! Geslaagd, met twee voorbehoudjes; rechts de rijbaan oprijden en niet afsnijden bij bochten naar links. Aangezien het 14u55 was tegen de tijd dat we terug buiten waren, was het districtshuis natuurlijk al gesloten (ben er zelfs niet meer langsgeweest) dus maandag na het examen ga ik pasfoto's laten nemen (en er deze keer streng op toezien dat't goeie zijn, ik moet er verdorie heel mijn leven mee rondrijden!) en dan mijn rijbewijs halen! Dan kan die L van de achterruit, jeej!

Ook goed nieuws van het liefjesfront: sinds gisteren woont ze officieel alleen, zij het met het gezelschap van een überschattig katje. Ik vind nog steeds dat't een janettennaam heeft (Simba) maar'k heb er mij al een beetje bij neergelegd. Ik vond Elvis een veel betere naam, maar'k zal mijn auto dan wel Elvis noemen :) Op de foto's hierboven en hiernaast kan je hem bewonderen, hij ziet er daar wel groter uit dan hij in werkelijkheid is, hij past zo ongeveer in één hand :)

En dan nu: back to the books! Capita Selecta aan't studeren voor morgen, een bijeenraapsel van vanalles en nog wat, maar daardoor wel afwisselend om te studeren, dat mocht ook wel eens na 2 weken saaiheid!

Long time no see...

2007-05-21T21:54:00.000+02:00

Veel te lang geleden dat ik nog eens gepost heb, ik weet het, shoot me, okee???
Heb eigenlijk niet veel zin om nu veel te schrijven, heb ook niet zoveel te vertellen eigenlijk :)

De laatste lesweek is vandaag van start gegaan, eigenlijk de laatste lesweek die naam waardig voor de rest van mijn leven... (Als alles goed gaat, hout vasthouden enzo) Tuurlijk is er nog het tweede semester van jaar 7, waarin ook wel wat lessen zitten, maar niet echt om over naar huis te schrijven, als ik hun rooster zo eens bekijk. En tijdens de specialisatie zijn er ook nog wel lessen, maar helemaal niet vergelijkbaar met de voorbije 5 jaar.

Best wel freaky eigenlijk, over een paar maanden spreken mensen mij in't ziekenhuis aan met dokter, hoewel ik dan eigenlijk nog steeds geen dokter ben, en over 2 jaar leg ik eindelijk die felbegeerde eed af... Nee, K'nijn, niet freaky, stoer! K'nijn is namelijk stoer, nooit vergeten!

Enfin, vanaf vrijdagnamiddag zit ik dus achter de boeken (uuuuuuuh, maak daar maar zaterdagochtend van, in alle eerlijkheid) en dan sluit ik mezelf weer een tijdje af van alle tekens van sociaal leven (of misschien toch niet helemaal, ik presteer beter mét ontspanning) om dan op 29 juni weer helemaal los te barsten. Ofzo. Ik kan het stemmetje in mijn hoofd dat roept "en't is toch voor de allerlaatste keer serieuze blok" echt niet negeren, al moet ik daarvoor quotes van mijn voorgangers als "ik heb nooit zoveel achter de boeken gezeten als tijdens het stagejaar" en natuurlijk het klinisch examen in jaar 7 en de specialisatie-examens naar de achtergrond verdringen. Het wordt zo ontzettend tijd dat er iets anders komt in mijn leven dan naar de les gaan... We zullen zien of ik nog even blij ga zijn met het gebrek aan les volgend jaar, als ik slaafje speel in't ziekenhuis :)

Verder heeft mijn lief ontzettend fijn nieuws gekregen vandaag, ik loop al de hele avond te grijnzen! Het hele BZW-avontuur wordt nu eindelijk concreter, en ook al begrijp ik dat het haar ergens bang maakt, dat op eigen benen staan, toch vind ik dat het beste nieuws in heel lange tijd!

Met het autorijden gaan het goed, eigenlijk! Moet parkeren nog flink oefenen, maar zolang ik weet waar ik naartoe moet ben ik echt geen gevaar op de baan :) Ben vandaag mijn praktijkexamen gaan vastleggen, en ik mikte op 22 juni, da's een rustpunt in mijn examenperiode, maar't was 8 juni of pas na 25 juli... Aangezien ik in juli ga werken en dus moeilijk kan voorspellen wanneer ik dan vrij ben, en op 31 juli eigenlijk mijn rijbewijs zou moeten hebben, ben ik dan maar voor 8 juni gegaan... Zoveel verschil maakt't uiteindelijk ni, 't was ni dat ik tijdens de examens nog veel zou zijn gaan oefenen... De komende twee weken dus weer veel met papa de baan op, 't wordt een vermoeiende tijd, les, studeren, eten, rijden, studeren, en na vrijdag wordt de les vervangen door nog meer studeren...
'k Vind't wel jammer dat mijn broertje niet meekan naar't examen, maar papa gaat in zijn plek mee, dus da's ook wel okee, al zal ik hem misschien moeten knevelen zodat hij niks zegt tijdens het rijden :)

That's about it, really, ik ga nog wat Harry Potter lezen, zodat ik ook het zesde boek voor de examens uit heb, en helemaal klaar ben voor de release van de laatste Harry Potter op 21 juli. En ja, ik weet dat 21 juli een feestdag is, maar ik heb'm besteld bij Proxis, en bij het vorige boek zat hij in mijn brievenbus de dag voordat hij in de winkels lag, dus whiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!

Adios!

K'nijn goes Rue Vaseline

2007-04-01T04:09:00.000+02:00

Inderdaad, de Rue Vaseline. Hoe compleet fout het ook is, het was wel een zeer fijn avondje. Feit is dat mijn batterijen de laatste weken steeds leger geraakte, en ik er amper aan toekwam om ze weer tegoei op te laden. Een uitnodiging om vanavond mee pintjes te gaan pakken was dan ook zeer welkom.
We begonnen in het Hessenhuis (wat door mij al op voorhand onthaald werd op een "oh nee, het Hessenhuis?!), waar we na het happy hour weer vertrokken richting Rue Vaseline, ook wel bekend als de Van Schoonhovenstraat. 't Was eigenlijk best wel gezellig in de Twilight. Deed me een beetje denken aan de Intirium Lounge uit lang vervlogen tijden. Van daaruit ging het naar de Rubbzz. Vreemd sfeertje. In de Twilight zaten ook alleen maar mannen (in de Rubbzz zaten er zelfs nog 2 andere vrouwen) maar toch was de sfeer in de Rubbzz helemaal anders. Echt heel bizar. Enfin, als ons pintje daar op was en Kevin al vertrokken (flauw!) ging het weer naar de Van Schoonhovenstraat, voornamelijk op zoek naar een café waar ik wel naar het toilet ~~durfde~~ wilde gaan. Een WC met alleen maar een gordijn ipv een deur en zonder bril, in dat soort zaken, nee dankjewel! Bob wilde naar de XL, dus daar snel naar de WC gegaan maar't was daar nogal druk dus dan maar weer naar de Twilight. Nog minder volk dan eerst, en ons tafeltje was nog/weer vrij. Iedereen wilde gaan slapen maar Bob was zo sympathiek om mij gezelschap te houden tot mijn nachtbus vertrok. Heeft trouwens nog even geduurd voor we gevonden hadden waar die vertrok, ingewikkelde Lijn-mensen!

Mijn excuses voor de verwardheid en al, misschien slaat dit allemaal op niet zoveel, maar het is 4u18, wat verwacht je dan nog van mij!?

En Tim, voorlopig maak ik maar geen melding van de rest van de gebeurtenissen, lucky you ;)

Ohja: Sis en ik hebben besloten om terug te beginnen schrijven aan ons beurtelings vervolgverhaal: Zij. Het staat nu ook op een blog, link vindt u zoals gewoonlijk hiernaast. Voor de mensen die er nog nooit van gehoord hebben: geen nood, we beginnen soapsgewijs met een "wat vooraf ging" :)

I present to you...

2007-03-27T11:09:00.000+02:00

My car! Jaja, het heeft een tijdje geduurd, maar nu is hij er dus eindelijk, mijn eigen autootje! Ik rijd alles behalve perfect, maar het lukt intussen wel behoorlijk goed, dus ik zie het wel zitten om eind juni mijn praktijkexamen te gaan doen! Dan kunnen mijn mevrouw en ik er in augustus mee op vakantie, jeeeeeej :) Ik rijd ermee sinds vorige week woensdag, en er staat nu toch al bijna 100km extra op de teller, dus ça va wel :) 'k Hoop alleen dat papa mij na de paasvakantie genoeg vertrouwt om mij er mee naar school te laten rijden!

Mijn snotvalling + keelontsteking. Echt fantastisch, het is mooi weer en ik ben ziek. 'k Heb geen koorts ofzo, maar'k voel me gewoon ellendig en slikken doet pijn en niet slikken ook en bah bah bah. Hopen dat't snel over gaat!

Verder is de inleiding van de masterproef geschreven, alleen ontdekte ik halverwege dat ik al veel te veel had geschreven, en moet ik ze dus nog inkorten naar 700 woorden... Eindelijk komt er dus schot in de zaak, hoera!

Veel meer heb ik eigenlijk niet te zeggen, dus houd ik het hier maar bij, ciao!

Wat een dag...

2007-03-16T16:34:00.000+01:00

Het begon allemaal met onze eerste les gezondheidsrecht. Meneer de professor (die volgens mij nog een groter ego heeft dan Prof dr dr med D. S.) had blijkbaar een andere rooster dan wij en we moesten dus (met zijn 50) verhuizen naar een kleinere aula, alwaar er 10 mensen zaten, zeer logisch allemaal hè! Daarna vond hij ons blijkbaar heel erg dom omdat we niet wisten wat het verschil is tussen een wet en een decreet, terwijl de rechtenstudenten waarschijnlijk ook niet wisten wat hij bedoelde met "een nieuw soort stent uitproberen" of nog beter "primaire pulmonale hypertensie," maar dat vond hij blijkbaar niet erg, en hij deed overigens geen moeite om het uit te leggen.
Ach ja, het worden nog 6 lange weken van telkens 2u ergernis, dat hebben we al in de gaten... Ik zal alvast proberen om me in te houden vragen te stellen over de werking van geneesmiddelen die in rechtspraak vermeld worden. Overigens: over medische dingen staat er telkens een (heel) korte uitleg wat het begrip inhoudt, maar als wij ons afvragen waarom er in hemelsnaam grondwet bovenaan de pagina staat terwijl het volgens de titel een wet is, dan bekijkt hij ons alsof we ocharme maar een IQ van 25 hebben. Sukkel.

Kort gezegd: ik kwam uitermate geërgerd buiten en zag toen dat ik een gemiste oproep had van een onbekend nummer en ook eentje van mijn papa. Boodschap op de voice mail: ze willen de polis niet afsluiten bij de verzekering omdat ik een voorlopig rijbewijs heb. Ja hallo!? Hoe word ik dan verondersteld te leren rijden als ik niet eens een verzekering kan afsluiten? Waarom heb ik dan in hemelsnaam 1000 euro uitgegeven aan rijlessen als geen enkele verzekeraar mij wil verzekeren? Willen ze dan dat mensen frauderen? Kiekens!
Intussen heb ik een polis aangevraagd bij een makelaarskantoor en Nathalie die daar werkt is er intussen in geslaagd om voor minder dan 600 euro een verzekering af te sluiten voor mijn autootje op mijn papa zijn naam, maar met mezelf als hoofdbestuurder. Alstublieft! En dat terwijl hun eerste offerte zelfs 870 euro was, dankuwel Nathalie!

Ik was dus al slecht gezind en een klein zinnetje op de blog van mijn madam maakte me nogal kwaad, maar da's intussen ongeveer uitgeklaard.
Dat brengt me naadloos bij polyamorie. Kevin wijdde er al een blogpost aan, waarschijnlijk ook nadat hij de mevrouw in de Laatste Show gezien had. Tijdens haar hele betoog kon ik alleen maar denken "twee relaties? En dan twee volwaardige relaties, niet een lief en een side-fuck ofzoiets, maar echt, twee relaties? Djeez, ik heb al moeite genoeg met één relatie, laat staan dat ik er nog een tweede madam bij zou willen..." En dat wil niets zeggen over de kwaliteit of de satisfactie die ik haal uit die ene relatie, dat wil alleen maar zeggen dat een relatie niet zonder moeite onderhouden blijft, en dat ik niet zou weten waar ik de energie vandaan zou moeten halen om nog een tweede relatie te onderhouden.
En dan heb ik er nog niet eens bij stilgestaan wat dat geeft als het even wat minder gaat in (één van) beide relaties, volgens mij ben je dan een levende dode...

Tot zover deze lezing, het weekend komt eraan, en daar ga ik van genieten (en ook een beetje werken aan de inleiding voor mijn masterproef). Niet in het minst omdat ik deze avond definitief mijn engagement bij Enig Verschil ga afsluiten. Tschüss, bahnhof!

Vanalles en nog wat!

2007-03-05T08:37:00.000+01:00

*wuift nog even en trekt dan de deur achter zich dicht.
De deur van EV. Je weet wel, die jongerengroep waarin ik enige jaren van mijn leven heb geïnvesteerd en waardoor mijn levensverwachting waarschijnlijk daalde met 5 jaar. Ongeveer. Daarvan trek ik dus nu de deur definitief achter mij dicht. Geen RVB meer, geen stuurgroep meer, niks meer. Misschien nog af en toe naar't praatcafé om er vrienden te zien, maar meer dan dat zal't niet zijn. Ik heb er genoeg van. Tijd om even niks meer te doen. Volgens mij is't de eerste keer in 6 jaar dat ik geen enkel vrijwilligersengagement heb lopen, dus 't is hoog tijd om even te bezinnen of ik nog iets wil doen als vrijwilliger, en wat ik dan wel wil doen. Misschien TVB, misschien iets anders, misschien iets niet-holebi-gerelateerd, misschien niets. Voorlopig ben ik alvast van plan de nieuwe portie vrije tijd te koesteren en te gebruiken naar best vermogen. Pintjeeeeeeeeeeeeeeeeuhs!

~~Ik heb~~ Mijn papa heeft een auto gekocht! Maar ik mag er mee rijden :) Een behoorlijk oude Opel Corsa, maar ik zal er nog wel een paar jaar mee doen, en da's al wat ik nodig heb! Eens de auto in de garage staat verzekering en inschrijving regelen, en deze week mijn voorlopig rijbewijs in orde brengen en dan kan ik ermee de baan op. I luv it!

Raar gedroomd vannacht/vanmorgen. Ik was samen met een vreemde chauffeur van een Lijnbus ontvoerd en in een auto de gracht ingereden, en die lamzak wou niet proberen weg te komen, dus heb ik de sleutels van de bus gevraagd en'k was volop aan't ontsnappen (en de versnellingsbak van de bus aan't ontcijferen) toen papa mij wakker maakte. Ik moest 5 minuten blijven liggen eer ik genoeg op m'n positieven was om op te staan, bizar!

Vandaag een nieuwe module. Ze duurt maar een week. En vandaag maar les tot half 4. Jeej. Morgen tot half 6, minder jeej. Maar de rest van de week dan weer tot 12, half 4 en 12, jeej. Systeemziekten is nu al behoorlijk leuk. En ik doe mijn best om alle lessen bij te wonen en mijn brossersleven te beteren, I promise!

Tot slot: Ik hoop dat De standaard er nog is als ik vanavond na de les eindelijk in de krantenwinkel geraak. Ooit heb ik de Bijbel volledig gelezen (en ik plan na de aankoop van De Nieuwe Bijbelvertaling een nieuwe lezing) dus nu vind ik dat het de beurt is aan de Koran, als'k hem dan toch gratis kan te pakken krijgen bij De standaard moet ik daar maar van profiteren!

Ohja, voor zij die nog niet op de hoogte waren, sinds een week of 3 (ochtend, geen zin om op te zoeken en niet in staat om na te denken) zijn mijn mevrouw en ik verloofd. Nog niet meteen een faire part in de bus verwachten, het trouwen is pas voor over een jaar of 3.

En dan nu: naar de les, hoera!

Resultaat

2007-02-12T23:12:00.000+01:00

Op allerlei vlakken, hoera!

School: geslaagd voor alle examens ~~dit~~ vorig semester, en met een gemiddelde van 14,28 is de grote onderscheiding nog niet buiten bereik, aangezien er dit semester nog 39 van de 60 studiepunten op het spel staan, hoera! Iets minder is dat ik die idioot van onco voor een stomme 10 naar mijn borsten heb laten staren, lap zeg!

Rijles: Het gaat steeds beter, vandaag rijles in't donker en in de regen, en het ging behoorlijk goed! Ik gebruik mijn spiegels goed, rijd vlot, schakelen gaat goed, alleen terugschakelen is soms nog lastig, en op een rotonde ben ik soms wat in de war met overgrijpmethode enzo, maar ik kom er wel! Woensdag manoeuvres, spannend!

Lief: Flinke ruzie gehad maar ook weer gekissed en make upped, en al fijne babbels gehad sindsdien, we komen er wel, wij!

Vrienden: vrijdag nog eens gewoon iets gaan drinken, 't was plezant! Ik moet er meer tijd voor maken, maar da's ni altijd gemakkelijk tegenwoordig. Er staan in elk geval weer wat plezante vriendenmomenten gepland, dus dat komt ook wel goed!

Rijles=stress

2007-02-08T16:50:00.000+01:00

Het rijden gaat wel redelijk, maar ik moet nog heel wat oefenen voor ik de juiste reflexen heb, en ook aan een iets hogere snelheid het gevoel heb dat ik de auto de baas kan (harder dan 65-70km/u zie ik momenteel toch echt niet zitten). Om niet alles 100 keer opnieuw te moeten typen een korte impressie die ik al op een forum achterliet na de rijles van vandaag:

man, dat was stressy :shock:

Ik haat: voetgangers (afschuwelijk onvoorspelbaar!), schoolomgevingen (vergeven van de voetgangers!), geparkeerde auto's (ik rij daar altijd te dicht tegen als er een tegenligger aankomt) en mensen die vreemde manoevres doen in hun auto. Voor de rest gaat het autorijden prima :D

Djeezes, in de hoofdstraat in Zwijndrecht besluit er ene plotseling dat hij nog uit zijn parkeerplaats wil voor mij (waarschijnlijk wilde hij ni achter mij hangen) waardoor hij mij dwingt tot een noodstop, alleen heb ik nog fietsersreflexen en geen autoreflexen, waardoor ik wil uitwijken ipv te stoppen, in Temse wil er een chauffeur van een fout geparkeerde camion terug instappen, en die komt doodleuk van tussen twee auto's gewandeld zonder ook maar te kijken, ikke paniek en alles dicht natuurlijk :roll:
Maar ooit (lees: hopelijk heel snel want ik heb nu al 3 lessen van de 10 gehad) heb ik die auto helemaal onder controle en kan ik perfect anticiperen op wat anderen gaan doen...

nvdr: het heeft vandaag nogal gesneeuwd dus ik zag het eerst al helemaal niet zitten om te gaan rijden, maar gelukkig waren de meeste wegen wel sneeuwvrij...

Gedaan!

2007-02-03T11:31:00.000+01:00

Hoe het geweest is? Bij Delbeke niet zo fantastisch (please geef mij een 8 ofzo!) maar bij Tjalma en Jacquemyn wel goed.
En nu wil ik er niet meer over nadenken en piekeren (want ja, zo ben ik wel) voor de rest van de week en alleen maar genieten van de vakantie!
Mijn bioritme mag zich deze week opnieuw aanpassen, want't zal ne straffe zijn die mij (behalve vrijdag) voor 10u uit mijne nest krijgt, uitslapen, niks doen, heerlijk!

Je weet dat de examens te lang beginnen te duren als...

2007-01-29T21:04:00.000+01:00

- je huilbuien krijgt omdat de confituur op is
- je volledige conversaties voert met de kat (en je dus ook inbeeldt dat hij terugpraat)
- je ruzie maakt met je ouders omdat ze naar de bakker zijn gegaan waarvan je de pistolets niet zo lekker vind als van die andere
- je volledig ontspoorde avondlijke msn-gesprekken voert waarbij je het ene moment een hysterische lachbui krijgt, om het volgende moment met tranen in je ogen te zitten van ontroering
- je de slappe lach krijgt omdat je een typfout maakte bij het samenvatten en er zo ironisch ipv ionisch kwam te staan

Het wordt dus hoog tijd dat ik de boeken kan toedoen en terugkijken op een min of meer geslaagde examenreeks. Uro en nefro waren alvast dik in de sakosj, onco was een kakexamen, en gynaeco is gewoon veel. Veel te veel om in een normaal hoofd gepropt te krijgen.

En dan krijg ik een stressvrij weekend, om maandag de stress weer terug te verwelkomen.
Maandag heb ik namelijk mijn eerste rijles! En woensdag en donderdag en vrijdag ook rijles!
Ik raad jullie dus aan om op die dagen tussen 14u en 16u (behalve vrijdag, dan is't 10u en 12u) de openbare weg in de omgeving van linkeroever te mijden. Dankuwel :)

nvdr: bovenstaande opsomming bestaat uit voorbeelden die aan de verbeelding van de auteur zijn ontsproten. Elke gelijkenis met de werkelijkheid berust op toeval.

Goeie voornemens

2007-01-17T10:54:00.000+01:00

En dan nu de post waar jullie allemaal reikhalzend naar uitkeken... (Siska, je bent nu officieel paardenkop af, ben je nu niet blij?)

Mijn goeie voornemens dus, spannend hè! Vooral omdat de meeste zo cliché zijn als wat :)
1: Niet terug beginnen met roken (kans lijkt mij klein aangezien het keifak aan't lukken is)
2: Discipline kweken. Om maar een voorbeeld te geven, 't is weeral 11u en ik ben NIET aan het studeren...
3: Meer tijd spenderen met mijn vrienden. Velen onder hen heb ik al veel te lang ni meer gezien, tenzij op een vergadering of iets dergelijks. Tijd voor nieuwe café-avondjes en marginale fuiven!
4: Meer qualitytime doorbrengen met mijn lief. Voorbije zomer heeft mij doen beseffen dat dat toch écht wel essentieel is.
5: Genieten van mijn laatste maanden vrijwilligerswerk en bij uitbreiding: genieten van elke dag (meeeeeeeeeelig!)

Iets helemaal anders: ik ben een debiel. Gisteren zat ik aan de pc op mijn kamer toen Emma begon, en ik hoorde de tune, en vroeg mij plots af of dat Eva De Roovere was die dat zong. En toen: boing! Duh, tuurlijk is dat Eva De Roovere, het nummer heet Emma, hoe moeilijk is het dan om de link te leggen???? Then again, het is een slecht programma, ik heb het nog maar 1 keer uitgekeken en toen had ik de cd van Eva nog maar één keer beluisterd, nah!

Oh, en als het kan en ik er tijd voor vind en vooral ook geld wil ik dit jaar graag gitaarles volgen. Ik moet en zal het ooit onder de knie krijgen en heb meer stimulans nodig dan alleen van mezelf. Daarenboven is gitaar een goed begin als ik piano wil gaan spelen en mijn twee handen dus nog veel meer onafhankelijk van elkaar moeten bewegen. Mijn hersenen zijn daar momenteel niet klaar voor :)

Trouwens: ik begin meer en meer te beseffen dat ik over een drietal weken achter het stuur van een auto zal zitten. Met een instructeur van de rijschool naast mij, dat wel (en die heeft ook pedalen, hoera voor het veiligheidsgevoel!) maar uh, toch... *freakt*

Ontdekkingen

2007-01-13T13:03:00.000+01:00

Het eerste examen zit er weeral op (en het ging goed, dankuwel!) dus tijd om mij nog eens creatief en schrijfsgewijze uit te leven voor die 2 man en een paardenkop die dit lezen :) (Siska, gij zijt dan maar de paardenkop van dienst ;))

Ontdekkingen dus: twee nieuwe revelaties in Vlaanderen muziekland, en intussen ook in mijn CD-collectie. De eerste solo-cd van Eva De Roovere, De Jager. Zeer fijne liedjes, zoals Laat me je lied zijn, en mijn persoonlijke favoriet Slenterblues. Mooie, heldere stem met leuke teksten en goeie arrangementen. Ik ben fan!
Een ander soort muziek komt dan weer van Mira, met haar debuutalbum In de daluren. Ik betrapte me er gisteren op dat ik al haar liedjes zat mee te lippen in de tram. De mensen rondom mij dachten waarschijnlijk dat ik gek was, maar dat zal dan ook niet de eerste keer geweest zijn. Engelke is mijn absolute favoriet, maar eigenlijk kunnen alle nummers mij wel bekoren. Mijn eerste idee over Engelke was dat't een leuke openingsdans zou zijn, okee, misschien is de eerste strofe met "ik ben een kreng van een wijf" er een beetje over, maar tot daar aan toe. En toen kwam de laatste strofe... "Mijn engelke, gij doet mij kotsen, ik sla u nog verrot [...]". Geen goed begin van een huwelijk me dunkt :)

Doet me trouwens denken aan foute keuzes voor openingsdansen. Hoeveel mensen zijn er niet getrouwd met I want you van Elvis Costello? Fantastisch nummer, dat zeker, maar zouden ze ook beseffen dat het gaat over een man die zijn ex maar niet kan vergeten?
Nog fout (in mijn ogen dan): het miljoenste koppel zijn dat z'n feest opent op Céline Dion of Brian Adams. Kan best zijn dat je je in Heaven waant, origineel ben je alvast niet.
Liefde is alles van Bart Peeters staat dan weer wél op mijn lijstje, al is het aan te raden om snel geshockeerde tantes en grootouders even aan de praat te houden tijdens de eerste strofes zodat ze de tekst niet te goed verstaan :)

Het wordt dus nog wel een tijdje zoeken en overwegen voor mijn lijst met "mogelijke openingsdansen" af is, maar'k heb nog wel ff tijd ook. Ben niet van plan om te trouwen voor ik afgestudeerd ben, en afstuderen lukt de eerste 2,5 jaar toch niet :)

Nog een aangename ontdekking: bij het googlen naar "konijnen krijgen korting" kwam ik via afbeeldingen terecht op de mine site, waar blijkbaar een link naar deze blog staat. Best sjiek :) Dankjewel mine!

Da's zowat alles dat ik te vertellen heb, al kan ik er nog aan toevoegen dat de volgende post waarschijnlijk over mijn goeie voornemens zal gaan. Spannend hè :P

Examenkoorts

2007-01-02T22:35:00.000+01:00

Ook ik ontsnap er niet aan dit jaar... De examenkoorts maakt zich langzaam (zeeeeeer langzaam) van mij meester en ik zie me genoodzaakt het grootste deel van mijn dagen in eenzaamheid door te brengen aan mijn bureau.
De voorbije week was er van die examenkoorts nog niet veel te merken, aangezien ik opmerkelijk weinig gestudeerd heb, en lekker veel tijd met mijn madam heb doorgebracht :) Nu is het dus én wennen aan het leven achter mijn bureau en afkicken van fijn gezelschap!

Over fijn gezelschap gesproken, dat was er met oudjaar ook! Er was niet veel volk, in vergelijking met voorgaande jaren, maar't was wél rustig en gezellig. En 't is nog maar eens bewezen dat oudjaar eigenlijk niks meer is dan een reden om nog eens een gezellige avond samen door te brengen. We waren trivial aan't spelen, en plots was het bijna middernacht, dus hebben we de tv maar opgezet om mee af te tellen, met weinig meer dan een "allez ja, gelukkig nieuwjaar dan hè" als eerste reactie. Who cares anyway :)

Later die avond nog't stad in getrokken, richting Mechelse plein, maar daar was alles dicht, dus vonden we er ni beter op dan in een verschrikkelijk marginaal café nog een paar pinten te gaan drinken. Moe maar tevreden kroop ik dan tenslotte om half 5 mijn bedje in, en het deed pijn toen om 11u de wekker al afliep!

Nog iets dat ik vorige week gedaan heb: mijn kamer volledig opgeruimd, of beter gezegd uitgemest, met hulp van mijn madam, en vervolgens naar IKEA getrokken. Mijn ma had plots beslist dat ik misschien toch maar een tweepersoonsbed nodig had, hoewel mijn voorstel om dat voor mijn verjaardag en kerstmis te vragen eerder werd afgedaan als compleet idioot. En voila, het resultaat staat nu achter mij :) Een nieuw dekbed, nieuwe hoofdkussens en een nieuwe dekbedovertrekset maakten de aankoop compleet :) En ja, ik slaap er geweldig in, dankjewel :)

Meer heb ik niet te zeggen blijkbaar, dus laat ik het hier maar bij, mijn bed roept, en morgen begin ik aan de (gelukkig relatief leuke) cursus urologie! 't Zal in elk geval een verademing zijn na de kwelling die oncologie was!

Testament

2006-12-06T12:17:00.000+01:00

Ik viel er bijna door van mijn stoel, toen ik het deze ochtend plots besefte. Het graag meegzongen lied van Boudewijn de Groot is sinds eergisteren ook op mij van toepassing. Na 22 jaren in dit leven... Ik heb echter weinig zin en reden om nu al een testament te maken van mijn jeugd. Mijn jeugd is immers nog lang niet voorbij. Niet alleen ben ik nog volop aan het studeren, is het geld verdienen en op eigen benen staan voorlopig nog toekomstmuziek, maar ik voel me ook nog helemaal niet volwassen. Meestal toch, op de momenten dat ik mezelf kan relativeren :)

Ik ben nog altijd een zacht eitje, zo las ik gisteren een jeugdboek dat ik per toeval uit de bib had meegenomen en het was nogal triestig, 'k heb echt tranen met tuiten gejankt. Ach, klein zijn is fijn, niet teveel verantwoordelijkheid, en als'k me niet erger aan de mama en de papa is het best gemakkelijk om thuis te komen, het eten wordt voor mij op tafel gezet, ik hoef ook niet te kuisen, er niet aan te denken dat de vuilkar komt etc. Ben wel benieuwd of er iets in huis zal komen van het grote Canada-avontuur waarover mijn ouders een paar weken geleden over begonnen, dan moet ik op kot en helemaal voor mezelf zorgen en al, spannend :)
Waarschijnlijk wordt het toch weer niks, dus'k zal nog maar niet teveel dromen.

22 dus, en't voelt hetzelfde als 19, eigenlijk. Zuper!
Doet me eraan denken dat het weeral veel te lang geleden is dat ik geprofiteerd heb van mijn studentenbestaan, en dat het dus tijd wordt om nog eens stevig uit te gaan, of ten minste een lange nacht filosoferen op café. Lieve vrienden, call me als je zin hebt om mijn gezelschap te zijn :)

PS: Intussen ben ik exact 28 dagen gestopt met roken, en het verlangen naar een sigaret wordt met de dag minder, hoeraatje voor mezelf!

Na tweeëntwintig jaren in dit leven
maak ik het testament op van mijn jeugd.
Niet dat ik geld of goed heb weg te geven,
voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd.
Maar ik heb nog wel wat mooie idealen,
goed van snit, hoewel ze uit de mode zijn.
Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen,
vooral jonge mensen vinden ze nog fijn.

Aan mijn broertje dat zo graag wil gaan studeren
laat ik met plezier het adres na van mijn kroeg,
waar ik te veel dronk om een vrouw te imponeren
en daarna de klappen kreeg waarom ik vroeg.
En dan heb ik nog een stuk of wat vriendinnen
die wel opgevoed en zeer verstandig zijn
en waarmee je dus geen donder kunt beginnen,
maar misschien krijgt iemand anders ze wel klein.

Voor mijn neefje zijn mijn onvervulde wensen
wel wat kinderlijk, maar ach ze zijn zo diep.
Ik behoorde immer tot die groep van mensen
voor wie het geluk toch altijd harder liep.
Aan mijn vrienden laat ik gaarne het vermogen
om verliefd te worden op een meisjeslach.
Zelf ben ik helaas een keer te veel bedrogen,
maar wie het eens proberen wil, die mag.

Mijn vriendinnetje, ik laat je alle nachten
dat ik tranen om jouw ontrouw heb gestort.
Maar onthoudt dit wel: ik zal geduldig wachten
tot ik lach omdat jij ook belazerd wordt.
En de leraar die mij altijd placht te dreigen:
jongen, jij komt nog op het verkeerde pad,
kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen.
Dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad.

Voor mijn ouders is het album met de plaatjes
die zo vals getuigen van een blijde jeugd.
Maar ze tonen niet de zouteloze praatjes
die een kind opvoeden in eer en deugd.
En verder krijgen ze alle dwaze dingen
terug die ze mij te veel geleerd hebben die tijd.
Ze kunnen mij tenslotte ook niet dwingen
groot te worden zonder diep berouw en spijt.

En dan heb ik ook nog enkele goede vrienden
maar die hebben al genoeg van mij gehad.
Dus ik gun ze nu het loon dat ze verdienden,
alle drank die ze van mij hebben gejat.
Verder niets, er zijn alleen nog een paar dingen
die ik houd omdat geen mens er iets aan heeft,
dat zijn mijn goede jeugdherinneringen,
die neem je mee zolang je verder leeft.

Eén

2006-11-29T10:55:00.000+01:00

Hehe, na lang sukkelen met veiligheidscertificaten en beveiligingsprotocollen en weet ik wat nog allemaal ben ik er dan toch in geslaagd mezelf draadloze internettoegang te verschaffen via het netwerk van de unief. Fjieuw! Niet echt een goed plan om van hun bandbreedte gebruik te maken voor het downloaden van allerlei illegaals, alle trafiek wordt nl gelogd op gebruikersnaam, en't is niet zo'n slim idee om nu geschorst te worden omdat ik een film heb gedownload :D

'k Zit nu al een paar dagen in de bib te studeren ipv in de les te zitten, meestal (en zeker bij deze lesgever) mezelf stierlijk te vervelen, en het gaat wel redelijk vooruit eigenlijk. Dan krijg ik misschien wat minder last van het vreselijke "aaaaargh ik moet iets gaan doen of ik overleef de examens niet!", wie weet...
Het examenrooster is overigens gisteren in mijn mailbox gevallen, en het beloven zware tijden te worden. Een week tijd voor een openboekexamen, gevolgd door vier dagen voor een onevenredig zwaar vak. (Onevenredig met het aantal studiepunten en het aantal contacturen; nl een volledig handboek van ca 400blz (A4formaat) te kennen voor een vak dat we maar een week lang hebben gekregen.) Ach ja, we zullen ons er wel doorheen slaan zeker, dat is tenslotte al 4 jaar lang gelukt, en daarenboven is dit het laatste jaar dat ik met kerst examens heb, hoera!
Vergis je niet (zoals mijn ma) en denk niet dat ik dan in de kerstvakantie vrij ben, stage loopt gewoon door, dus nog steeds geen kerstmis vieren op een tropisch eiland :)

Enfin, daar wilde ik het allemaal niet over hebben eigenlijk, er zijn belangrijker zaken! Vandaag ben ik namelijk een jaar samen met mijn fantastische madam :)
Best wel een vreemd gevoel, het voelt helemaal niet zo lang als het klinkt, wel lang, maar niet "een jaar" want een jaar klinkt zo extreem lang :) Belangrijkste is dat het nog steeds goed voelt, niet waar?
Geen van ons twee had een jaar geleden gedacht dat we vandaag nog samen zouden zijn, maar ondertussen dromen we af en toe al eens weg met toekomstplannen enzo, heerlijk :)

Intussen is het weer tijd om mijn cursus verloskunde (babytjes!) opnieuw te lijf te gaan met mijn onvolprezen gele fluo-stift! Ciao ciao!

Ernie Kietel Me Extreme

2006-11-26T14:01:00.000+01:00

Een vroeg verjaardagscadeau, hilariteit alom aan de ontbijttafel deze ochtend :)
Excuses voor het soms misselijkmakende filmwerk, maar Ernie is nogal beweeglijk :)Het geluid loopt ook een beetje achter op het beeld, blijkbaar...

Filmpje

K'nijn is blij!

2006-11-20T22:35:00.000+01:00

Hoera! K'nijn is blij :) En dat ondanks het feit dat ik vannacht zo'n nacht had dat ik plek nodig had om te slapen, en als je met 2 in een eenpersoonsbed ligt is dat niet vanzelfsprekend, waardoor ik dus slecht geslapen heb en nog vreselijk moe was en ik dus weer mijn ogen niet kon open houden tijdens de les verloskunde...

Dit weekend was leuk! Vrijdagavond was het dan eindelijk zover: het langverwachte tequila-feestje! Bacca en Ev had ik al veel te lang niet gezien, Dax onlangs nog maar ik kon nog een avondje in zijn aanwezigheid best wel aan :) 't Was ongeveer half 4 toen we in ons bed lagen, en om 10 na 8 maakte Dax mij alweer wakker om richting Antwerpen te rijden. Ik voelde me afschuwelijk geradbraakt, alsof ik alleen maar een uurtje in de zetel had liggen slapen, maar't was plezant!

Zaterdagmiddag kwam dan hoera, hoera!, mijn liefje weer naar hier, en zij heeft wat aan de pc gezeten en ik ben intussen schaamteloos in de zetel in slaap gevallen, en toen was ze zo heel lief om een deken over mij te komen leggen en tegen mijn mama en papa te zeggen dat ze stil moesten zijn toen ze thuis kwamen :)
Een fijne avond gehad, nog eens rustig alleen thuis met Stien, niet altijd even morantisch maar't heeft deugd gedaan, en meer details krijgen jullie toch niet :)

Zondag op tijd op, Stien weer gaan terug brengen naar Brasschaat, gegeten, en naar't stad, alwaar ik een half uur (maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik een kwartier te vroeg was) heb gewacht op Joeri om samen naar't toneel te gaan. Kartonnen Dozen. Niet slecht, de kalfslever blijft afschuwelijk degoutant enzo, maar al bij al een sjieke bewerking van het boek, en goed gespeeld.
Samen nog iets gaan drinken, en dan ik weer naar huis, alwaar mijn liefje en mijn ouders op mij zaten te wachten nadat ze samen een ijsje waren gaan eten in Den Draver. Voor zij die het niet kennen: daar krijg je schandalig grote ijscoupes waarmee je voor een week gegeten hebt :)
Toen kwam broertje voor het wekelijkse zondagavondse familie-eten en hebben we nog tv gekeken om vervolgens in ons bed te ploffen, om daar dan slecht te slapen :)

Maar dat fijne weekend is niet de enige reden dat ik blij ben! Stien heeft vandaag beslist dat ze geen 2 maanden (laat staan 4 zoals die onverlaat eigenlijk wilde) naar het buitenland gaat met een quasi volledig contactverbod (enkel open brieven toegelaten, tof zeg!), en dat maakt me best wel blij. Ik zou haar gigantisch hard missen, ik mis haar nu al als'k haar een week niet zie :)

En mijn ouders zijn de laatste tijd écht geweldig, en Frank, dat kan ik dus ook zeggen zonder dat ik me slecht voel ;). Ze gaan met Stien ijsjes eten, vinden het allemaal prima dat ze blijft slapen, zijn bezorgd om haar, echt beter dan ik ooit had durven dromen. Sommige dingen doen je ook gewoon beseffen dat je op je twee knieën mag gaan zitten dat je eigenlijk zo'n fijne ouders hebt, ook al vervloek je ze af en toe :)

Ook nog een hoeraatje voor mijn vrienden die nog steeds fantastisch zijn, en ik ben blij dat enkelen onder hen (ik noem geen namen hoor Kenneth ;)) mij een paar weken geleden uit mijn sociaal isolements-dipje gesleurd hebben. En ook blij dat er zijn die plots een smsje sturen omdat ze mij missen of een mailtje dat ze mij al zo lang niet meer gezien hebben. Always nice to feel loved, ook al is't een bende janetten ;)

Dit weekend heb ik trouwens voor het eerst in 4 jaar een WJNH-kaderweekend gemist, het EV startweekend (dat niet doorgaat maar zelfs als het zou doorgaan) laat ik ook aan me voorbij gaan, ik geloof dat het tijd is om een andere weg in te slaan...

Tot slot nog; morgen ga ik mijn theoretisch examen doen, en vanaf februari begin ik aan de praktische rij-opleiding, dus ik raad iedereen aan om toch goed uit te kijken op de openbare weg ;)

Update 21/11: Ik ben geslaagd voor het theorie-examen voor rijbewijs B, met 48/50. In tegenstelling tot mijn broer heb ik geen agent omver gereden (quote: "ik had niet gezien dat die met zijn arm omhoog stond"), enkel verkeerd geparkeerd en niet ingehaald waar het wel mocht.
Over enkele maanden (na de januari-examens) zit ik dus achter het stuur van een gemotoriseerd vierwielig voertuig, watch out!

Alles raakt op

2006-11-01T21:54:00.000+01:00

Een burn out (bah, wat een vreselijk modewoord is me dat!) is het nog niet, maar ik geraak stilaan wel een beetje door mijn reserves heen vrees ik.
School, afwerken van het kamp, Stien, de RVB van EV, en nog een hoopje kleine dingetjes die allemaal samen wel wat gewicht in de schaal gooien.

Af en toe wordt het me wat teveel en wil ik alleen maar in bed kruipen met een boek of eens doorjanken. Meestal niet echt met een bepaalde reden, maar gewoon eens doorjanken.
Omdat ik met zoveel dingen bezig ben, letterlijk of gewoon in mijn hoofd wil ik meer dan ooit gewoon rustig thuis zijn 's avonds, waardoor ik mijn vrienden al weken niet meer gezien heb. Ook lichtjes irritant, maar'k heb er vaak gewoon de energie niet meer voor als ik 's avonds thuis kom.

't Zijn lange dagen op school, boeiend, dat wel, maar een dag van half 9 tot half 6 in de schoolbanken opletten gaat niet in je koude kleren zitten, en ik denk gewoon veel aan Stien.
En wanneer ik haar kan zien (in de praktijk enkel in het weekend) wil ik daar zoveel mogelijk quality time voor ons van maken, godzijdank heb ik schatten van ouders die dan discreet verdwijnen zodat we een paar uurtjes rustig onder ons tweetjes kunnen zijn.

Ik, sterk, rots in de branding, blijft wel overeind.

Maar het is gewoon zo vermoeiend...

Oh my baby, pretty baby

2006-09-21T18:12:00.000+02:00

Alweer meer dan een maand geleden dat ik hier nog eens iets geschreven heb. Intussen ben ik wel weer eens begonnen met een papieren versie van een dagboek. Waarschijnlijk wordt dat er weer eentje die ik over een jaar of 5 terugvind waarin dan niet meer dan 3 bladzijden geschreven zijn, maar af en toe moet ik de dingen van me af kunnen schrijven, en die dingen zijn nu eenmaal niet altijd bestemd voor de ogen van het hele wereldwijde web!

De laatste weken bevind ik me weer regelmatig in een existentiële vragen-bui. Vragen zoals: wat is er gebeurd met onze vriendschap? Waarom praten wij nooit meer over belangrijke dingen met elkaar? Waarom is het meest intieme onderwerp dat de laatste tijd aan bod komt hoeveel pintjes we van de week gedronken hebben? Vragen die ik dan alleen maar aan mezelf stel, omdat ik niet anders durf, omdat ik niet anders kan. En het enige antwoord dat ik ken is: omdat we uit elkaar zijn gegroeid, dat gebeurt soms met vrienden, weet je...

En dat is ook zo, soms groei je uit elkaar, hoe goed de vriendschap ooit was, er is een plaats en tijd voor alles, veronderstel ik... Gelukkig zijn er ook nog de mensen die je niet elke dag hoeft te zien om te weten dat ze je graag zien en dat jij hen graag ziet. Mensen die je soms maanden niet ziet en waarmee je na 5 minuten alweer zit te tetteren alsof het nog maar van gisteren geleden is. Misschien klinkt het bizar, maar bij de meeste mensen waarmee ik zo'n band heb, wist ik al vrij snel dat het zo zou worden. Nu klinkt dat alsof ik een hele horde van die vrienden heb rondlopen, maar in feite zijn het er maar een stuk of 3. Geweldig goeie vrienden, waartegen ik alles kan zeggen, en waarvan ik ook weet dat het niet de hele wereld rondgaat als ik hen iets vertel. Bij alledrie is die vriendschap ook op een gigantisch korte tijd opgebouwd, een weekend, twee weken, en soms kende ik hen voordien niet, of kon ik hen zelfs helemaal niet uitstaan.
Nog iets dat die drie vriendschappen gemeen hebben: in de beginperiode zijn ze enorm intens. Ik ben er bijna door geobsedeerd, enfin, ik kan me tenminste voorstellen dat het voor buitenstaanders zo lijkt, als je elke dag met mensen belt enzo :)

Van andere vriendschappen weet ik dan weer dat er wat werk nodig is, wat aandacht voor de vriendschap, wat meer tijd samen doorbrengen (en dan geen vergadertijd) en dan zit die vriendschap ook wel weer snor. En waarschijnlijk zal die vriendschap in de komende jaren wel weer af en toe op een lager pitje komen te staan, om een paar maanden later weer van onder het stof te worden gehaald en weer verder te gaan waar we gestopt waren. Bob is bijvoorbeeld zo iemand.

Nog andere vrienden zijn een beetje op de achtergrond geraakt, we're all very busy people lately, en van hen weet ik niet zo zeker of de vriendschap weer opgerakeld kan worden zonder slag of stoot. Bij de meesten wil ik het zeker wel graag, laat daar geen misverstand over bestaan, soms bloeden vriendschappen nu eenmaal stilletjes dood, en dat hoeft daarom niet negatief te zijn. Zo verander je af en toe ook eens van vriendenkring, schuiven de dingen af en toe op.

Ik herinner me dat ik een aantal jaar geleden zwaar ongelukkig was naar aanleiding van een minder prettig afgelopen feestje en aan't overwegen was om de ene vriendenkring zo goed als volledig te laten vallen en op zoek te gaan naar een nieuwe. Ben best blij dat ik dat toen niet gedaan heb, ik denk ook niet dat het iets is dat je zomaar kan dwingen, vroeg of laat komt er wel een evenwicht.

Genoeg gezeverd! Conclusie: het wordt tijd dat ik nog eens wat investeer in een aantal vriendschappen, bij een aantal andere laat ik het liever even aan de andere partij over of er nog geïnvesteerd wordt.

Voor de rest hebben we ontdekt dat elkaar graag zien niet altijd rozengeur en maneschijn is, heb ik nog enkele dagen verlof waar ik volop van ga genieten voor ik maandag weer op de schoolbanken terecht kom, en zit ik zoals steeds bij het begin van het academiejaar vol goede voornemens. Nieuw is dat ze dit jaar niet allemaal te maken hebben met de studies of vrijwilligersengagementen. En dat ik nog altijd heel erg blij ben met dat extra aspect in mijn leven!

On another note: bij de links is er eentje bijgekomen, namelijk die naar Siska's blog, waarop ze ons op de hoogte gaat houden van 9 maanden Canadees avontuur! Hoe vreemd het ook is, het is immers niet de eerste keer dat ik Siska 9 maanden niet zie, ik mis haar nu al :) Gewoon ook het idee dat ik haar niet kan zien als ik dat wil. De trein nemen naar Halle, da's een hindernis die te overwinnen is, maar het vliegtuig naar Vancouver, da's een ander paar mouwen...

Snif snotter hoest

2006-08-19T16:27:00.000+02:00

Geweldig, na een maand werken tijdens een hittegolf en twee weken kamp ben ik ziek. Enfin, misschien is ziek een beetje overdreven, ik heb Joeri's virus overgekregen en heb een flinke verkoudheid. Op kamp had ik al wat last van een kriebelhoest, maar nu is het dus nogmaals bewezen, adrenaline is goed voor je immuunsysteem. 'k Was nog niet eens bijgeslapen en't was al virusparty in mijn sinussen en bronchiën. Genoeg zieligdoenerij, tijd om nog eens iets min of meer interessant neer te pennen!

De maand vakantiejob viel achteraf gezien nog wel mee, al was ik het na een maand toch echt wel weer kotsbeu. Vooral dat vroeg opstaan is toch echt niet aan mij besteed, zeker niet als't ook nog eens zo warm is dat je niet op een deftige manier kan slapen voor 23u. Achja, het resultaat van die maand hard labeur mag er wezen, 'k heb mij een laptopje gekocht en een wireless router, waardoor ik dit dingetje nu kan updaten terwijl ik op mijn bed lig, hoera! Wel redelijk belastend voor mijn polsen, maar daar denken we eventjes niet aan :P

De laatste twee weken van juli waren mama en papa naar Italië, en aangezien de mama en papa van liefje ook weg waren, en ik moest werken en helemaal alleen thuis was met Oscar, is liefje hier komen logeren. Op 2 weken maar een keer of 5 ruzie gemaakt ofzo, dus dat viel nogal mee, we hadden het erger gevreesd :) Over een dikke week zijn we gewoon al 9 maanden samen, het blijft me verbazen! Stiekem zijn we ook al plannen aan't maken om ons eerste jaar samen te vieren, en zijn we ervan overtuigd dat er nog vele jaren zullen volgen. Schoon hè!? ;)

Kamp dan... 't Gaat wel in je kleren zitten, zo twee weken op kamp. 't Was weer een zwaar kampjaar, maar'k heb mij toch echt wel heel goed geamuseerd, en er toch wel weer wat uit geleerd. Waar blijft die zelfkennis toch vandaan komen zeg??? Het heeft mij ook ferm verbaasd hoe goed het met Joeri ging, gezien we elkaar tot vorig jaar eigenlijk niet eens konden uitstaan. 'k Heb echt heel veel aan hem gehad, maar aan heel veel andere mensen ook, die ik hier nu niet ga vermelden om jullie niet te vervelen en om ervoor te zorgen dat ik niemand kan overslaan :)
Er zijn toch weer wat mensen die ik beter heb leren kennen en met wie ik op z'n minst wil proberen contact te houden.

Iets dat in elk geval niet voor herhaling vatbaar is, is op kamp gaan als medewerker terwijl je lief mee is al deelnemer. Miljaar, dat heeft heel wat traantjes van onmacht gekost. Begrenzing moet zowat het woord van die week geweest zijn, toch zeker in mijn hoofd. Nooit meer!
't Was ook gewoon veel moeilijker om haar te missen terwijl ze daar rond liep. Tijdens XL miste ik haar ook, uiteraard, maar dat was vatbaarder. Ik zat daar, zij hier, en daar moesten we het maar mee doen. 'k Vond het echt veel lastiger om haar te zien rondlopen, te zien hoe moeilijk ze het soms had en hoewel ik er was, toch niet echt iets te kunnen doen. Begrenzing, uhu. 'k Had mezelf zowat aan de leiband gelegd wat dat betreft, en hoe moeilijk het ook was, daar ben ik eigenlijk wel blij om.
Achja, we hebben het overleefd, en we hebben na het kamp allebei nog eens tegoei beseft hoe graag we elkaar zien en hoe zalig het is om gewoon in elkaars armen te kunnen liggen, dus we zullen maar zeggen dat we er sterker zijn uitgekomen!

En nu... ik begin stilaan te denken aan volgend werkjaar, wil ik nog iets doen qua engagement
en wat dan, en hoeveel tijd zou daar dan inkruipen en ... Er spelen een paar dingen in mijn hoofd, maar nog niet echt iets definitiefs, af en toe denk ik zelfs eerder dat ik misschien maar eens een jaartje niks extra moet doen, maar dan hoor ik een stemmetje roepen dat ik niet zonder die uitdagingen kan... We zien wel!!!

Holiday! Celebrate!

2006-07-08T18:07:00.000+02:00

De vakantie is nu officieel, hoera! Vorige week donderdag sloot ik de examenreeks na iets meer dan een maand eindelijk af, om dan van 3 dagen vakantie te genieten en vervolgens te beginnen werken.
Op het werk continu de vraag: en zijt ge erdoor? Waarop telkens weer: weet ik nog niet, vrijdag pas proclamatie. Vanaf maandag kan ik dan eindelijk een deftig antwoord geven, want ja, ik ben erdoor, met onderscheiding zelfs! De grenzen voor graden zijn sinds dit jaar naar beneden gehaald, eindelijk zijn ze ook de slaaggrenzen gevolgd, die al langer van 12 naar 10 gingen. De graden zijn nu 5% gedaald, dus met mijn 66% haalde ik nog net onderscheiding! De eerste graad ooit, vanaf nu gaan we elk jaar een stapje hoger, zodat ik kan afstuderen met grootste onderscheiding met felicitaties van de examencommissie ;)

Gelukkig ga ik op kamp in augustus, of ik zou ferm twijfelen om psycho en NKO opnieuw te doen in tweede zit. Psycho heb ik verknoeid door mijn eigen stomme schuld, NKO deels ook, en ik weet ook wel dat ik beter kan dan de respectievelijke 12 en 11, maar ja, da's toch wel een groot stuk van de vakantie dat eraan gaat aan studeren. En die vakantie kan ik goed gebruiken, om bij te slapen bijvoorbeeld. Na een maand examens en een week werken met de vroege deed het ontzettend deugd om vandaag tot half één in mijn bed te kunnen liggen, zeker met 9 opeenvolgende dagen werken in het vooruitzicht...

Hasta la nexta!

Het lef jong...

2006-06-24T13:54:00.000+02:00

Het lef om te vragen of Antwerpse K'nijnen omgeduwd mogen worden! Nee tuurlijk mogen K'nijnen niet omgeduwd worden. Koeien dienen om omgeduwd te worden, konijnen toch niet zeker! Pas maar op Steppeeeuuuuh of ik zal u eens omduwen zenne!

En het lef om een examen te geven dat er compleet anders uitziet dan dat je ons beloofd had! NKO staat dus niet meer voor neus-keel-oor maar eerder iets als Nu Kotsen Over je cursus. Ofzoiets dus. Enfin, we shall see, we kunnen er maar beter allemaal door zijn, want dit slaat werkelijk op niets.

Verder weinig nieuws te melden, nog steeds bezig in het laatste boek van De Donkere Toren, zit ergens in de helft, wegens niet veel tijd om te lezen enzo! Nog 5 dagen en de examens zitten erop, en dan kan ik genieten van vakantie! (met vakantiejob maar ja)
Als er dan nog eens een mooie "geslaagd" op dat papiertje staat ben ik helemaal gelukkig.

Summer, here I come!

Stavaza

2006-06-06T17:46:00.000+02:00

1 down, 4 to go!
Het examen vanmorgen was wel een beetje vreemd, een mix van de vragen zoals we ze verwachtten, vragen die je zelfs kon oplossen zonder 1 keer het boek vast te nemen, vragen die we achteraf zelfs mét boek niet met zekerheid konden beantwoorden en vragen waarvan de leerstof niet ter beschikking was gesteld. Enfin, het telde slechts mee voor 25% van het totaal, dus eventuele kalveren die proberen boven te blijven zijn nog te redden met het mondeling.

Ik ben altijd wel blij dat ik ergens achteraan het alfabet zit (hoewel dat vaak betekent dat ik tot het allerlaatste examen heb, soms betekent het ook dat ik wat meer tijd heb voor een vak) maar nu toch helemaal. Zelfs na de uitleg over het mondeling van vrijdag weet niemand echt met zekerheid hoe het nu net in elkaar zit... In spanning afwachten dus tot morgen, als de eerste schaapjes naar de slachtbank zijn geleid en kunnen vertellen hoe het geweest is en wat het systeem nu precies is.

Verder ben ik aan het wennen aan de virtuele wereld op een 19 inch-LCD-scherm. Zooooooo groot! *trekt grote verbaasde oogjes*
Het is in elk geval een verbetering dat er geen irritante krassen meer op het scherm zitten, en dat de pc-tafel een pak leger is zonder dat groot, log geval dat mijn vorig scherm is!

Voor de rest weinig verandering, enkel opluchting dat ik zaterdag nog eens wat tijd kon doorbrengen met 2 van x uit het zicht geraakte vrienden, en dat toen bleek dat we het nog steeds hebben!

Ohja, en nu ik de cd van Woodface (de nieuwe groep van Gert Bettens) heb gehoord, geraak ik misschien toch nog over de (al dan niet permanente) split van K's Choice. Er zijn nu immers 2 goeie albums verschenen in plaats van eentje, met dus ook dubbel zoveel goeie nummers!

Boudewijn de Groot - Avond

2006-06-05T13:52:00.000+02:00

Nu hoef je nooit je jas meer aan te trekken
En te hopen dat je licht het doet
Laat buiten de stormwind nu maar razen in het donker
Want binnen is het warm en licht en goed
Hand in hand naar buiten kijken waar de regen valt
Ik zie het vuur van hoop en twijfel in je ogen
En ik ken je diepste angst

Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij

En als je ‘s morgens opstaat ben ik bij je
En misschien heb ik al thee gezet
En als de zon schijnt buiten gaan we lopen door de duinen
En als het regent gaan we terug in bed
Uren langzaam wakker worden, zwevend door de tijd
Ik zie het licht door de gordijnen en ik weet
Het verleden geeft geen zekerheid

Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij

Ik doe de lichten uit en de kamer wordt nu donker
Een straatlantaarn buiten geeft wat licht
En de dingen in de kamer worden vrienden die gaan slapen
De stoelen staan te wachten op ‘t ontbijt
En morgen word ik wakker met de geur van brood en honing
De glans van ‘t gouden zonlicht in jouw haar

En de dingen in de kamer, ik zeg ze welterusten
Vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel
Maar de dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn zonder jou

En je kunt niets zeker weten want alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
En je kunt niets zeker weten want alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij

Voor mevrouw mijn lief die dat al meer dan 6 maanden is!

Bleep

2006-05-23T22:16:00.000+02:00

*Gevaar, gevaar, u betreedt de zone van eenzame opsluiting. Maak u zo snel mogelijk uit de voeten, voor u te maken krijgt met een psychotische, overstresste student die boeken naar uw hoofd gooit*
Ik wil echt zo'n ding op mijn kamer, dat indringers registreert met behulp van een infraroodstraal aan de deur. As if. 't Zou alleen nog meer afleiding betekenen in een periode waarin zelfs een dood vogeltje interessant is. 't Zou wel handig zijn om zo'n systeem te installeren om inbreuken op mijn zwaar te verdedigen privacy te registreren in periodes dat ik niet veel thuis ben... Hmmm, daar valt over na te denken!

Ennieweej. Eenzame opsluiting dus. Waarschijnlijk zal het nog wel meevallen, zoals gewoonlijk zal ik minstens eens per week toch wel de nood hebben om mijn kot uit te komen voor iets anders dan een examen of babysitten. Maar toch... Morgen begint het voor echt. Nog 8 vragen oplossen van psychiatrie, zodat ik me daar niet meer moet mee bezig houden als het examen voor de deur staat, en vervolgens dat boek van pediatrie eindelijk eens openslaan. En daarna dat van NKO, en daarna psychiatrie ook echt leren, en dan dat vreemde, ondefiniëerbare vak dat Integrale Patiëntenzorg heet onder de knie proberen te krijgen.
En dan, dan is het 29 juni en ben ik vrij!!! Om 's avonds te gaan kokerellen voor en vergaderen met onze lieve RVBertjes :)

Enfin, ik kan dan genieten van minstens 1 dag vakantie voor ik begin te werken, misschien zijn het er wel drie, als ik dat eerste weekend niet moet werken, stel je voor.

Eén troost heb ik alvast, mijn GSM heeft een nieuw aan/uitknopje gekregen (wel alle berichtjes kwijt en een deel van mijn telefoonnummers: grom! Gelukkig heb ik toch 1 keer een back up genomen!) dus dat verzacht de eenzaamheid toch een beetje!

Voor tv-series die ik nog absoluut moet zien hoef ik dit keer ook geen schrik te hebben, de TV-serieus die ik volg (al dan niet online) hebben allemaal deze week hun laatste aflevering, en SoN heb ik ook helemaal gezien.
Gelukkig heb ik in de kast nog 7 boeken staan, romans welteverstaan, die ook voor wat afleiding en als excuus kunnen dienen.

Arrividerci Hans en iedereen!

GSM kapot

2006-05-18T16:18:00.000+02:00

Bah bah bah, afschuwelijk hoe afhankelijk je wordt van zo'n ding. En nog afschuwelijker is dat ik voor telefoontjes nu afhang van de vaste lijn, met vaste telefoon in de living. Gezellig, kunnen mama en papa lekker meeluisteren als ik telefoneer!

Voor de rest ben ik stilaan aan het blokken, volgende week woensdag begint het officieel, brrrr!

Celestial Choir

2006-05-14T20:17:00.000+02:00

Find your Celestial Choir

I beg your pardon

2006-05-05T17:14:00.000+02:00

Ik zat daarnet zowat te zwelgen in zelfmedelijden, een aantal dingen lopen niet helemaal zoals ze zouden moeten lopen, en ik krijg mezelf maar niet aan het werk gezet, terwijl er een hele hoop taken op me liggen te wachten.
Ik was me voor de duizendste keer aan het afvragen waarom ik in godsnaam ook alweer in de kampkern wilde. En waarom mensen zoveel vertrouwen hebben in mijn kunnen, als ik niet eens in staat bleek een teambuildingsweekend vlekkeloos te laten verlopen.

En daar bracht iTunes de redding met Lynn Anderson. They never promised me a rose garden, en moeilijk gaat ook! Tsjakaaaaaaaaaaah!!!!!

I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
Along with the sunshine,
There's gotta be a little rain sometimes.
When you take, you gotta give, so live and let live,
Or let go.
I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.

I could promise you things like big diamond rings,
But you don't find roses growin' on stalks of clover.
So you better think it over.
Well, if sweet-talkin' you could make it come true,
I would give you the world right now on a silver platter,
But what would it matter?
So smile for a while and let's be jolly:
Love shouldn't be so melancholy.
Come along and share the good times while we can.

I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
Along with the sunshine,
There's gotta be a little rain sometimes.

I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.

I could sing you a tune or promise you the moon,
But if that's what it takes to hold you,
I'd just as soon let you go, but there's one thing I want you to know.
You better look before you leap, still waters run deep,
And there won't always be someone there to pull you out,
And you know what I'm talkin' about.
So smile for a while and let's be jolly:
Love shouldn't be so melancholy.
Come along and share the good times while we can.

I beg your pardon,
I never promised you a rose garden.
Along with the sunshine,
There's gotta be a little rain sometimes.

Een dag vol kleine pleziertjes!

2006-04-27T22:45:00.000+02:00

Eerst en vooral heb ik deze ochtend de oorlog met SPSS gewonnen, het resultatendeel van ons artikel is geschreven en goedgekeurd, morgen volgt de verdere bespreking.
Daarnaast zat er een brief in de bus van het revalidatiecentrum waar ik net zoals vorig jaar gesolliciteerd heb voor een vakantiejob. Vorig jaar was het nogal last minute, maar dankzij tweede zitten zijn er altijd afzeggers voor augustus. Dit jaar was ik er vroeg bij, en ik ben dan ook aangenomen als hulp in de verzorging van 1 tot 30 juli. Jeuj!
En dan, misschien nog het belangrijkste nieuws van de dag: de brieven naar jezelf van op Holebikamp 2005 zijn eindelijk verstuurd, en de mijne zat vandaag in bus. Het was een zeurbrief met een heleboek verlangens en werkpuntjes, maar het allerbeste nieuws is dat één ervan meer dan dik in orde is! Lees zelf maar even mee!

Brieven aan jezelf. Dit moet zowat de eerste keer zijn dat ik echt iets te vertellen heb aan mezelf.

't Was al een tijd geleden, maar het "het heeft geen zin, ik hoor er toch niet bij"-gevoel heeft toch weer de kop op gestoken. Ergens in mij ligt er toch nog steeds een flink gebrek aan zelfvertrouwen op de loer. Geen idee waar het soms vandaan komt. 't Is niet dat ik niet met de andere medewerkers overeen kom ofzo, ik kan met iedereen wel om enzo, maar ik heb gewoon niet het groepsgevoel. Op sommige momenten heb ik echt het idee dat alles maar gebeurt en ik er vanop een afstandje sta naar te kijken. Mensen proberen mij er dan wel bij te betrekken, maar ik heb het gevoel dat ik teveel ga zijn en niet écht bij de gesprekken betrokken, en dan zit ik nog liever op m'n eentje een quasi-diepzinnige brief te schrijven. Bleh!

Echt wel iets waar ik moet aan werken. Aanvaarden dat mensen die ik vooraf ni zo goed kende mij best wel tof kunnen vinden. Dat zij wel vinden dat ik deel van de groep ben. Hoewel ik op momenten als dit wel ontzettend asociaal moet overkomen.
Spontaner zijn bij mensen die ik niet ken. Durven mezelf zijn, zonder bang te zijn dat mensen me om één of andere reden die 'mezelf' niet moeten.
In de kookploeg had ik dat gevoel meestal wel niet, tenzij ik ***[censuur]Bizar.
Ik weet ook helemaal niet waar en hoe ik moet beginnen met dat aan te pakken. 't Is iets dat ik al jaren heb, en voor het eerst duidelijk en verwoordbaar is geworden toen ik op Snorkamp (Sint Norbertuskamp, nvdr) moni was, samen met E, R en L. Zij kenden elkaar al kei-goed, en ik kwam er dan bij en voelde me vijfde wiel aan de wagen.

Dat was punt één dat ik toch wel met mezelf wilde bespreken.

Verder is er ook nog het grote pijnpunt "engagement." Ik doe alle dingen die ik nu doe echt wel heel graag. Alleen loop ik soms wat verloren in het grote engagementsbos. Ik moet echt gaan nadenken wat ik wil en waar ik naartoe wil, in functie van mezelf en niet in functie van het engagement an sich. En leren en durven keuzes maken en niet alles tegelijk willen. Want dat betekent soms wel dat ik andere dingen en noden verwaarloos. (nvdr: gelukkig voor TVB kreeg ik deze brief niet vóór ze mij vroegen om algemeen co te zijn, wie weet had ik dan wel nee gezegd...)

Misschien komt dan ook de zin in een relatie terug. Een relatie met lusten én lasten. En dus niet zo'n los ding waarin ik alleen de lusten kan zoeken. Ergens laten die dingen altijd wel een leegte achter. Eentje waarvan ik weet dat die niet ontstaat bij een serieuze relatie.

Helaas is dat niet het enige dat speelt bij het niet willen van een relatie. Ooit hoop ik een manier te vinden om weer verliefd te worden. Om mezelf toe te laten weer verliefd te worden. Misschien geldt dan wel hetzelfde als bij het vinden van een lief; hoe minder je zoekt, hoe meer kans op het vinden, van een oplossing in dit geval.

Ik hoop het, want erg veel zin om te zoeken heb ik niet, en ik zou ook niet weten waar ik moest beginnen met zoeken.
Zoals steeds: we zien wel.
Maar vooral: leer jezelf graag zien! Laten we dat maar als motto nemen voor deze brief.

Noot van de redactie: deze brief heb ik geschreven de avond van het nakamp, op een moment dat ik mij absoluut niet goed voelde op kamp, en dat ik een erg slecht gevoel had over het voorbije kamp. Dat gevoel is achteraf wel weg geëbt. Met mijn geweldig lief heb ik ook meteen de oplossing gevonden voor het "ik kan niet verliefd worden-" probleem. Ik heb niet gezocht, maar gevonden wat zowat het beste moet zijn dat me de laatste jaren is overkomen!

Inspiratieloos

2006-04-26T14:02:00.000+02:00

Ik merk het al een tijdje, maar ik had er niet écht last van. Nu begin ik me er echt aan te ergeren. Ik heb niks nada noppes nul inspiratie meer de laatste tijd. Vroeger hield ik me met gemak een hele avond bezig met het schrijven van één of ander flutverhaaltje (mij hoor je niet zeggen dat ze goed waren ;)) of nam ik mijn fototoestel om hier of daar wat foto's te trekken, en daarna eventueel te bewerken.

Het is al maanden geleden dat ik nog eens bewust foto's getrokken heb, behalve dan van sociale aangelegenheden ofzo, en toen ik gisterenavond echt zin had om wat te schrijven, kwamen er alleen maar kromme zinnen uit mijn vingers, en vond ik geen verhaal in mijn hoofd.

Wat dat schrijven betreft; misschien had Sis gelijk, en is het makkelijk om te schrijven over iets wat je wil maar niet hebt, en veel moeilijker om erover te schrijven als je het wel gevonden hebt.

Zeldzame diersoort

2006-04-24T17:36:00.000+02:00

*Zucht*
Ik dacht dat ik het eindelijk onder de knie had, het werken met SPSS. De crosstabs waren gelukt, alle percentages berekend, en toen Stijn de vorige keer liet zien hoe je logistische regressie uitvoert, leek het allemaal wel te zullen lukken. Helaas pindakaas. Na een halve middag dingen uitproberen, zitten staren naar outputs, raadplegen van een gedownloade cursus SPSS zie ik nog steeds geen licht aan het einde van de tunnel. Nog veel minder licht zelfs.

Ik denk immers dat ik het bij de laatste poging juist gedaan heb, maar dan had ik als resultaat: geen enkele significante odds ratio voor de berekening die we moesten doen. Kortom; een prutsartikel zonder deftig resultaat. Can I scream??? Dat het Stijn zijn doctoraatsthesis is kan me daarbij niet zoveel schelen, hij heeft het onderzoek ontworpen en uitgevoerd, wij zijn enkel de statistiekslaafjes. Maar om dit artikel mee te kunnen schrijven heb ik veel minder tijd kunnen steken in ons eigen wetenschappelijk project, als dat artikel dan ook nog eens onpubliceerbaar blijkt omdat er geen resultaten zijn, ga ik echt gillen. GILLEN ZEG IK!!!!

Pffffffffff...

Wanneer u dus behoort tot de zeldzame diersoort die SPSS begrijpt én mij kan uitleggen, gelieve mij te mailen :)

Chocolate Therapy

2006-04-19T10:40:00.000+02:00

Vroeg of laat moest het ervan komen, dit is gewoon een blogpost waard!
Sinds kort heeft Ben&Jerry's een nieuwe, naar't schijnt limited edition smaak. Chocolate Therapy. Een must voor iedereen die verslaafd is aan chocolade, of nog net verslaafd maar er wel gek van, en/of een beetje depri omdat die rotzon maar niet wil beginnen schijnen zoals het hoort in deze tijd van het jaar. Niet echt aan te raden voor mensen met een leverziekte, want als je er meer dan een kommetje van eet weet je echt wel waar je lever ligt, maar lekker!!!
Het gaat dus om chocolade-ijs, waar Ben&Jerry-gewijs al lekker veel chocolade inzit, met daarin stukjes brownie en slierten chocoladepudding.
U had het misschien al opgemerkt, ik ben een fan :)

Daarnet was het, zoals ik gisteren al meldde, vaardigheidstraining met kleutertjes. Blijkbaar had ik de kindvriendelijkheid van onze klas onderschat, of de bangigheid van de kleuters overschat, want ik heb er geen horen wenen :)
't Was niet altijd even gemakkelijk om hem te overtuigen, maar uiteindelijk werkte "ons" kleutertje goed mee. Toffe les dus, en kindjes blijven nu eenmaal superschattig :)

Dat was het alweer voor deze post, tot gauw!

Zo gaat het altijd...

2006-04-18T18:17:00.000+02:00

De paasvakantie! In tegenstelling tot het eerste semester werd het tweede op een zeer fijne manier in twee gesneden door twee weken verlof. Al een week na de semestervakantie (een schamele week tussen de partieels en het tweede semester)hunkerden we met z'n allen naar tijd en ruimte om even echt te bekomen, uit te slapen, ons te amuseren, en af en toe ook nog eens wat voor school te werken.

Maar zo gaat het dus altijd! Je neemt je telkens weer voor om veel te studeren, om de statistische verwerking van die 700 vragenlijsten te doen, maar voor je het weet is het zondagavond (nuja, dit jaar was het maandagavond) en besef je dat je geen boek hebt open gehad. Of toch, ik heb zeker 5 regels gelezen uit ons NKO-boek. Uiterst interessant, vandaar dat ik het zo lang heb volgehouden.
Het was in elk geval wél een plezant verlof. Een beetje te plezant misschien. Deze ochtend was ik weer mijn slaperige zelf in de les, en ik bedacht dat ik eigenlijk een maand vakantie nodig heb. Twee weken om me te amuseren, en dan nog eens twee weken om daarvan bij te slapen. Zo gaat het ook altijd.

Mijn uitstelgedrag is ook nog altijd z'n goeie ouwe zelf. Ik had al een maand geleden bij mijn huisarts moeten langsgaan om een papier over de stage op te pikken om het te tekenen en binnen te brengen op het secretariaat huisartsgeneeskunde, maar ben er nog niet "geraakt." Ik ben vanmiddag wel al aan de bel gaan hangen maar er was niemand in de praktijk. Morgen nog eens proberen!

Over morgen gesproken: dan komt er een hele klas kleutertjes op bezoek in het vaardigheidslabo! Nee, we worden niet plots omgevormd in kleuterjuffen, maar we mogen op hen oefenen hoe je een kindje kan onderzoeken. Dat gaat wat geven. Een aantal klasgenoten hebben volgens mij nog nooit een kleuter van dichtbij gezien, anderen hebben het vermogen om met kinderen om te gaan van de gemiddelde boze heks, en een flink deel van de kleuters is waarschijnlijk niet zo dol op dokters!
Ik heb er in elk geval wel zin in, kleuters zijn leuk! Behalve dan als je ze kost wat kost in hun bed moet krijgen, ze in hun testperiode zijn en niemand ooit eerder heeft laten merken dat zij niet de baas zijn.

'k Zou het bijna nog vergeten! Zaterdag was het mijn B-dayparty! Geen paniek, jullie zijn mijn verjaardag niet vergeten, en ik verjaar ook niet twee keer per jaar! Mijn broer en ik hebben gewoon de handen in elkaar geslagen, aangezien we beiden een "speciale leeftijd" bereiken binnenkort, of in mijn geval al bereikt hebben. Ik ben in december 21 geworden, en mijn broertje wordt al 30 in augustus. Het leek dus een goed idee om ergens in het midden een party te throwen, dan kon het allemaal wat grootser.

Les 1: verspreid al je flyers én nodig nog veel mensen uit per mail, als ze komen, komen ze, komen ze niet, dan heb je toch een poging gedaan. Zaterdagavond viel mijn frank dat ik nog heel veel mensen vergeten was, waarvoor mijn excuses!

Les 2: Ik ben populairder dan mijn broer! Hij had een pak meer mensen uitgenodigd, en toch was er veel meer volk dat voor mij kwam :) Zou dat nu ook betekenen dat je populariteit omgekeerd evenredig is met je leeftijd? Anders moet ik nu dringend nog wat vrienden maken, voor het te laat is!

Les 3: Leer inschatten hoeveel volk er gaat komen, zodat je niet met een ontzettend lege zaal komt te zitten. De zaal was iets te groot ja...

Les 4: Ik heb zo'n coole vrienden! Ik ben dus al maanden geleden verjaard, toch heb ik nog massa's superleuke cadeautjes gekregen! Het allercoolste: een speelgoeddokterskoffertje. Echt super! Ik en mijn klasgenoten hebben ons er al mee geamuseerd op het feestje, en misschien moet ik het morgen maar meenemen naar de kleutertjes :) Verder ook nog: DVD's, een houten sudokuspel, een indisch-achtig zakje, prinsessenkoekjes die heel erg lekker waren, een schildpadknuffelkussen en een pakketje bingokaarten om alvast te wennen aan mijn naderende hoge leeftijd. Ganz toll!

Ook nog gebeurd deze paasvakantie: het EV-funweekend waar mijn liefje jaloers werd toen mijn alter ego Roodkapje met Prinses Samantha trouwde, het Min19weekend dat eigenlijk een driedaagse was waar ik me het hele weekend geamuseerd heb in de keuken met Steppe, en met het opvrijen van Johan ;) en ongetwijfeld nog veel meer waar ik niet zo meteen kan opkomen.

So, das war es, viel spass und auf wiedersehen!

Ik weet terug waar mijn hoofd staat!

2006-03-24T14:29:00.000+01:00

Eigenlijk had ik de voorbije week niet eens zóveel te doen, maar het leek gewoon ontzettend druk en hectisch. Lange, vermoeiende schooldagen, vergaderingen, "huiswerk" enzoverder enzovoort.
In elk geval heb ik nu mijn hoofd weer teruggevonden, en kan het eventjes wat kalmer aan.

De saaiste module van dit jaar; NKO is nu afgelopen, volgende week begint mijn droommodule: pediatrie! NKO was dan wel saai, het werd wel gegeven door een prof die snapt hoe onze wereld in elkaar zit. Die begrijpt dat het wel erg moeilijk en onrealistisch is om ons dingen te laten leren waarvan we geen cursusmateriaal hebben. Bij beeldvorming is dat altijd hetzelfde liedje. Je hebt er les over, gedurende een 3-tal uur, en dan 3 maanden later op het examen moet je dat maar kunnen reproduceren. Dat lukt dus echt wel niet, en deze prof heeft dat begrepen. Hoera!

Het kamp bolt ook aan IC-snelheid verder, dat wil zeggen dat het na de sneltreinvaart voor het kampweekend toch al wel wat kalmer is :)
Beide medewerkersploegen zijn volledig, en dus ook de kampkern heeft z'n 7de lid gevonden, in Tim, wie had dat ooit durven denken ;) Nu kan het teambuilden dus beginnen, en hopelijk kan ik dan weer een versnelling lager schakelen...

C'est tout, à la prochaine!

Rare jongens die co's

2006-03-08T15:18:00.000+01:00

Wilden ze allebei ook nog eens stafkaart zijn op het andere kamp. Goe zot zeg ik u! Het blijft een noodplan, maar intussen zijn we al zeker met 6, met een beetje geluk is de kampkern vandaag of morgen zelfs volledig. Maak dat mee! Dat de rest van de co's in mijn vriendenkring rare jongens of lesbo's zijn zal jullie waarschijnlijk niet verbazen, ik ben er zelf ook een mooi voorbeeld van.

Vanavond alweer niet naar EV, deels omdat ik weinig zin heb in een confrontatie met mevrouw de ondervoorzitter, deels omdat ik geen zin heb om de vragende, nieuwsgierige blikken van deelnemers aan het kampweekend te ondergaan. Nog maar eens gaan poolen dus, en dit keer winnen we wel, let maar op!

Morgen RVB-vergadering, normaal gezien vooraf gegaan door een uitpraatgelegenheid voor voorzitter en ondervoorzitter. Ach ja.

Eerst school, dan kamp, en al de rest komt later!

Ohja, mocht iemand het weer kunnen beïnvloeden, ik heb dringend nood aan zon en lente-gevoel!

Postkampweekendcoma

2006-03-07T09:22:00.000+01:00

Het kampweekend is voorbij. Gedaan. Maar nu begint het pas! De kampploegen samenstellen, nog extra mensen zoeken, teambuildings doen, kamp inkleden, activiteiten voorbereiden etc. Nog heel veel werk, maar ik heb er zin in!

Nog meer dan eerst. Ondanks stress wegens weinig voorbereidingstijd hebben we zeker een goed kampweekend neergezet, dat is ons ook verteld door de deelnemers, zowel nieuwelingen als oude(re) rotten. Fijn zo!
De knoop die al een tijdje in mijn maag zat of de baksteen die erop lag is er na het weekend eindelijk uit. Zaterdagavond was voor het co-trio de kogel door de kerk, en zondag waren het niet alleen meer woorden maar ook daden. Of de manier waarop de goede was, is voor discussie vatbaar, in elk geval leek het ons de beste manier, en moest het toch sowieso gebeuren. De kampkern gaat voortaan weer met 5 door het leven.

Naar aanleiding van het vele kampwerk was ik al beginnen nadenken over een ander engagement: dat bij het A-team. Aangezien zij zich ook vragen stelden over dat engagement heb ik besloten er ook effectief mee te stoppen, en misschien was mijn manier van communiceren alles behalve goed, die van hen was dat evenmin. Enfin, een woeste ondervoorzitter is het resultaat. Ik wil het best uitpraten, en ik geef gerust toe dat het niet lief en diplomatisch en feedbackerig was van mij, die mail. Maar ik had er wel een reden voor, en ik vind dat zij die reden toch wel zou mogen begrijpen. Niet mijn reactie goedpraten, wel er begrip voor kunnen opbrengen.

Enfin, ik voel me momenteel nogal vreemd. Ben nog half in coma na het weekend, en die situatie maakt me niet bepaald happy, aangezien ik nog met haar zal moeten samenwerken in de RVB. Ach ja, life goes on. En zo ook met het kamp, het werk dringt zich alweer op, had ik iets gezegd van na't weekend wat rust? Wishful thinking it was, young padawan :)

This is the story of a girl

2006-03-01T09:16:00.000+01:00

Tegen alle verwachtingen in geen gezeur en gezaag van mijn ouders, ze lijken het wel okee te vinden! Ik heb zelfs niet één keer "maar ze is zo jong" gehoord. Misschien heb ik te lang gewacht om het te vertellen, maar het feit dat ik zo lang gewacht heb, maakt ook dat ze niet kunnen zeggen dat het binnen een week wel gedaan zal zijn. Toch nog enig voordeel eruit gehaald, volgens mij!

Dit weekend was fijjjjjn! Zaterdag de hele dag bij liefje gezeten, gezelschapsspelletjes gespeeld en TV gekeken.
Zondagavond kwam ze eten, samen met mijn broer en zijn verloofde, en dat viel heel goed mee, ze was dood van de stress (wat volkomen begrijpelijk is) maar mijn ouders hebben haar niet aan een kruisverhoor onderworpen, en de sfeer was zeer ontspannen. Daarna zijn we gaan poolen in de crossroads, en omdat de kans bestond dat ze dan geen tram naar huis meer zou hebben, heb ik maar gezegd dat ze wat mij betreft kon blijven slapen. Ruimdenkende ouders heb ik, want het was okee :) Alleen samen douchen vond papa zo geen goei plan :D

Maandagochtend is ze mee opgestaan, en mee met mij naar de les gegaan. Helaas voor haar was het Vlaanderen's saaiste prof, dus in de namiddag zijn we't afgetrapt, en ben ik tiramisu gaan maken voor haar. Die helaas jammerlijk mislukte en uitdraaide op een vloeibaar zootje met daarin drijvende koekjes. Ik moet mijn ingrediënten toch echt beter afmeten :D

Gisteren heb ik mijn werk voor kampweekend afgemaakt, en gezeurd dat de ben&jerry-verkopende pizzeria in onze buurt pas om 17u opengaat, en wat gebeurde er plots, zo rond een uur of acht? De bel ging, en daar stond mijn liefje, met een McFlurry! De Ben&Jerry scoopshop op de Melkmarkt was al dicht, dus had ze dat maar meegebracht. 't Is toch zo'n schatje!

Vanavond gaan we weer poolen, met Frank en Tim en Tim en Julien, we zullen die homo's eens afdrogen *kuch*

Voor de rest is het gigantisch druk geweest, met alle voorbereidingen voor het kampweekend die nog moesten gebeuren, ik raad het niemand aan: pas een maand op voorhand beginnen voorbereiden aan dat ding! Het is hels! In ieder geval, het kampweekend zal er staan, en dat is het belangrijkste. Dat we dan het warm water niet hebben uitgevonden en veel mosterd hebben gehaald bij de kampkernen van 2004 en 2005, is bijzaak. En als je dacht dat het na dit weekend afgelopen was? Vergeet het!
Op 12 maart stellen we de kampploegen samen, en op 25 maart gaat de XL-ploeg al teambuilden. Halelujah!

Tot gauw!

Oh, wat die titel met de post te maken heeft, vraagt u zich af? Niks eigenlijk, maar'k zit met dat liedje in mijn hoofd, en'k kon zo meteen geen betere titel bedenken ;)

Finally it happened to me

2006-02-25T15:33:00.000+01:00

Heel kort, voor ik klachten krijg dat iemand zich verwaarloosd voelt: ik heb het aan de mama verteld, en de mama ging het aan de papa vertellen, want ik moest weg om te gaan babysitten.
Hoera dus! Geen gezaag (voorlopig) en morgen komt mijn liefje eten, samen met broer en schoonzus. Jeuj!

Back for more

2006-02-15T15:15:00.000+01:00

Nee ik ben niet Natalia, in de verste verte niet, maar toch pik ik de titel van haar cd eventjes :)

De vakantie was fijn, vooral de anderhalve dag met mijn liefje aan zee! Voor de rest heb ik veel geslapen, gelezen en TV gekeken (en schandalig weinig buiten geweest) en ook nog wat school-, kamp- en EV-werk gedaan.
Uitgebold met een spelletjes-avond, toneel in Leuven en de WJNH-kwis waar we onze titel helaas niet hebben kunnen verlengen. En dan weer naar school!

Voor het eerst in 4 jaar waren onze punten meteen na de semestervakantie al beschikbaar, met een bang hartje ik dus naar het studentensecretariaat... Ik vreesde stiekem (ja stiekem, want ik heb er tegen niemand iets over gezegd) dat ik zeker 1 of misschien zelfs 2 buizen zou hebben, en dat ik dan het kamp zou moeten laten schieten.
Groot was dan ook mijn verbazing toen ik mijn cijfers zag. Het waren de beste partieels op 4 jaar tijd: geen enkel buispunt, en gemiddeld (rekening houdend met het gewicht van de verschillende vakken) een 13, wat sinds dit academiejaar goed is voor onderscheiding. Ligt een graad dit jaar dan toch binnen de mogelijkheden???

Heb me er vandaag nog eens druk over gemaakt. Dat ik het hele systeem met graden belachelijk vind. Ik ben geen blokbeest, en ik zal wel nooit grootste onderscheiding halen waarschijnlijk (ik ben ook niet zo iemand die treurt omdat ze niet overal een 16 op heeft, zoals enkele klasgenoten blijkbaar) maar betekent dat dan ook automatisch dat ik m'n job minder goed zal doen dan de primussen van het jaar?
Als er meer kandidaten zijn voor een specialisatie dan plaatsen, gaan die sowieso naar de mensen met de meeste en hoogste graden. Betekenen die graden dan ook dat ze beter zullen zijn in die job? Blokbeest zijn is niet hetzelfde als een goeie dokter zijn, toch?
Enfin, genoeg gezeverd!

Op Holebikamp-vlak is het ook weeral druk, het kampweekend is al over een goeie 2 weken, en gezien de korte tijd is het behoorlijk haasten en doorwerken om alles op tijd gedaan te krijgen. Het goede nieuws is wel dat de Kampkern nog slechts 1 lid mist. Yep, we hebben alvast één stafkaart, een vrouwelijke zelfs! Hoera voor Els!
Spannend is het wel, maar't komt vast en zeker goed.

Op liefjesvlak: ik heb al mijn principes overboord gekieperd. Ik riep altijd dat Valentijn commerciële bullshit is, en dat ik er niet aan meedoe, maar ik stond vorige week in de winkel en ik kon het toch niet laten. Nu ja, het overkomt me de laatste tijd wel meer dat ik ergens in een winkel sta en denk: "oh dat zou Stien leuk vinden!" maar rond Valentijn doén ze het er ook wel voor natuurlijk. Dus toch maar iets gekocht, maar uit mini-protest toch niet op Valentijn zelf gegeven, ~~zielig~~ stoer hè!
En voor de rest ben ik nog altijd te ~~bang~~ koppig om aan mama en papa te vertellen dat ik een liefje heb. Ik zweer dat het er binnenkort van komt!

Vakantie!

2006-02-03T20:28:00.000+01:00

Eindelijk!
En genieten zal ik! Vanavond nog eens een goei fuifke van EV, en morgenvoormiddag vertrek ik richting zee, en dan zien ze mij hier niet meer terug voor volgende week zaterdag in de namiddag :P

¡Hasta luego!

Uit de startblokken geschoten

2006-01-29T19:55:00.000+01:00

En dat op meer dan één vlak!
Het studeren begint eindelijk wat vlotter te lopen, 'k moet nog heel wat doen voor ik klaar ben voor vrijdag, maar't zal wel min of meer lukken, normaal gezien.

Leuker: zaterdagnamiddag is de nieuwe kampkern uit de startblokken geschoten, in het bijzijn van Bert voor Team Vrijwilligersbeleid en Yves als vormingsmedewerker. Ik heb me beestig geamuseerd, heb zo hard gelachen dat de tranen over mijn kaken stroomden, en het was daarbij ook nog eens een zeer productieve vergadering!
Ondanks de late start gaat het kampweekend er wel staan, dankzij de steun van vorige kampploegen in de vorm van kampweekenddraaiboeken, en onze creativiteit. De uitnodigingen zijn net de deur uit, nu hopen op veel goeie kandidaat-medewerkers!

Keep your fingers crossed tomorrow at 9am and friday at 4.30pm!
En daarna is het vakantie, aaaaah zalig!

Workaholisme

2006-01-26T20:58:00.000+01:00

Ik ben echt een workaholic, ik zweer het! Zoals nu met't kamp, ik ben erin gevlogen, denk dat ik een paar mensen al serieus op hun systeem heb gewerkt daarmee maar enfin :)
En later ga ik net zo worden als mijn pa. Vroeg vertrekken naar't werk, laat thuiskomen, thuis nog bezig zijn met werk (ook al is dat nergens goed voor, en al helemaal niet als je psy wil worden zoals ik (op dit moment))enzovoort.
Kortom, als ik ergens wil mee bezig zijn, dan smijt ik mij compleet.

Bij sommige hobbies is dat smijten van beperkte duur (denk maar aan: breien, kralenarmbandjes maken, gitaar spelen, ...) en als ik iets niet graag doe, dan heb ik het heel moeilijk om er nog maar aan te beginnen. Zoals nu met het studeren.
Ik kan er gewoon ni aan beginnen, ook al weet ik dat, eens ik boven die cursus hang, ik vertrokken ben voor een paar uur, want eigenlijk is het best interessant(en is de cursus voor de verandering goed geschreven).

Maar nee, in plaats daarvan zit ik afleveringen van Dead Like Me te bekijken, wat rond te surfen, boeken te lezen die me op geen enkel ander moment zouden kunnen boeien, en heb ik ook nog eens een halve existentiële studie-crisis. Niet van dat soort van: goh, ik had toch dat moeten studeren ipv geneeskunde, ik stop ermee en verander van richting. Wel van het soort: waarom moet ik dit allemaal weten? Ik wil helemaal niks doen dat hiermee te maken heeft later! Serieus, waarom zou ik als psychiater, of zelfs als pediater of huisarts moeten weten hoe je een arm met een Pouteau-fractuur ingipst? I don't fucking care! En als ik het dan toch echt moet weten op een bepaald moment, dan bel ik naar de assistent orthopedie en dan kan die het mij vast wel vertellen!

Ennieweej, morgen begin ik er serieus aan, aan een killer-tempo, want ik moét erdoor zijn voor dit vak. 't Is het grootste vak van dit semester, en trauma was geen hoogvlieger, en tweede zit kan ik missen als kiespijn, aangezien ik tot 14 augustus op kamp ben...

Morgen, echt!!!!

Ik kan het gewoon echt niet laten...

2006-01-21T23:04:00.000+01:00

...om vrijwilligerswerk te doen. Een paar maanden geleden zei ik hier nog dat ik blij zou zijn met de tijd die vrijkwam als ik geen coördinator van EV meer zou zijn. Wel, ik heb ervan genoten, de volledige twee maanden lang :)

Nee, Cathy of Bob zijn niet uit hun functie ontzet, maar ik heb een ander coördinatorschap op mij genomen. Algemeen coördinator van het Holebikamp 2006. Dat betekent dat ik de komende maanden veel zal vergaderen. Veel op de trein zal zitten ook, want de kampkern komt weer gezellig van over heel Vlaanderen, het wordt dus zoeken naar een vergaderplaats die voor iedereen wat bereikbaar is. Naast de vergaderingen met de kampkern zijn er ook nog de vergaderingen van het coördinatieteam, eens per maand.

Maar ach, eigenlijk heb ik vorig jaar van vergaderen mijn hobby gemaakt, en zijn mijn batterijen na de paar maanden pauze die ik heb gehad weer terug opgeladen. Ik heb er zin in! Het enige dat nu nog handig zou zijn is een laptop, zodat ik op de trein kan werken, maar dan hou ik het maar bij studeren op de trein. Dan zijn die uren onderweg toch nog ietwat nuttig besteed!

Liefje zal ook best wel wat moeten opofferen, tijd met mij dan vooral. Ik ga m'n best doen om dat wat te beperken, maar't zal sowieso wel moeten. Nu en in de komende maanden, maar ook in augustus. Als algemeen coördinator doe ik immers de twee kampen, aan één stuk door, van 31 juli tot 14 augustus. Zonder pauze. Wat vroeger gaan slapen dus, al zeg ik dat elke keer opnieuw en lukt het me toch niet :)

We zien wel wat komt, ik heb er zin in en da's voorlopig het belangrijkste!

Ohja, bij deze ook al meteen excuses aan mijn vrienden die me misschien wat minder vaak zullen zien, ik maak het allemaal goed na de kampen ;) En als jullie me te hard missen zit er maar één ding op: meegaan op kamp!

Examens en eindejaarslijstjes

2006-01-13T11:10:00.000+01:00

Mijn examens zijn begonnen, bweik! Eentje gedaan, nog 2 vakken met elk twee examens te gaan. Nog 3 weken voor de rust terugkeert, I can hardly wait!
Veel meer heb ik daar eigenlijk niet over te vertellen, dus heb ik besloten jullie wat te vervelen met mijn late eindejaarslijstjes :D

Belangrijkste gebeurtenis in 2005: Op persoonlijk vlak is dat zeker de liefjes-historie, op wereldbelangrijk vlak... pfff laat ik dan toch maar de dood van JP II nemen.

Schoonste, meest onverwachte decolleté van 2005: misschien was het al in 2006, maar ik denk niet dat iemand z'n ogen kon afhouden van de decolleté van la Clijsters tijdens het Sportgala. Allo citroen!

Vreemdste nieuws in 2005: Ik ben er nog steeds door geshockeerd, Greet Op de Beeck met diene lelijke VLD'er. Bah!

Ergerlijkste trend van 2005: De stortvloed aan reality-soaps, én Toeters&Bellen en aanverwanten. En niet echt een nieuwe trend, maar nog steeds ergerlijk: de 500ste herhaling van oude series.

Beste CD van 2005: Langverwacht, en zeker aan de verwachtingen beantwoordend: Kannibaal van Yevgueni.

Beste radio: De ochtend van Studio Brussel (eigenlijk het enige moment dat ik de radio opzet)

Slechtste radio: Alles waar Leen Demaré bij betrokken is.

Beste concert in 2005: Ik ben tot de ontzettende conclusie gekomen dat ik dit jaar geen enkel concert gezien heb. Noch op Werchter, noch een ander, meer gratis festival. Of ja! Toch! Bart Peeters in het Nederlands. Voor de tweede keer, en nog beter dan de eerste keer :)

Beste boek van 2005: Niet in 2005 uitgekomen, wel ontdekt door mezelf: Tongkat. De rest van de boeken van Peter Verhelst staan op m'n verlanglijstje.

Beste theater: The Shape of Things en Hamlet, heb voor de rest maar weinig (goed) toneel gezien in 2005. Ook in het theater maar stand up comedy en daarom geen theater: Alex Agnew. I luuuuuv that dude :)Oh! en Kommil Foo!

Beste film: geeeeeeeeeeeen idee wat ik allemaal gezien heb in 2005. Een jaar duurt ook zo lang... 't Enige dat me zo direct te binnen schiet is Charlie and the Chocolate factory, geweldig leuke film :)

Beste TV-programma nationaal: De Slimste Mens, Peking Express

Beste TV-programma internationaal: op 1 Desperate Housewives, op 2 Dead Like Me en op 3 The L word. Met minimale intervallen :)En ook nog: Rome!

Slechtste TV-programma: Paradise Hotel

Wie wil je wel eens naakt zien (een klassieker in de HUMO-eindejaarslijstjes): Nog steeds Roos van Acker!

Denk dat ik het daar maar bij laat voorlopig :)

I wanted to be a D10!

2006-01-08T18:24:00.000+01:00

You are the large, round, friendly d20! (You probably didn't know this, but the shape of the twenty-sided die is called an Icosahedron.) You are the friendly, outgoing, outspoken, leader of friends. You are often looked up to, even though you don't normally deserve it. Most other types secretly wish they were you, and you'd give them tips on how, if only you had a clue yourself. Your charisma is often all you need, but you have your occasional moments of brilliance as well--just never when it's actually needed. You are the all-around good guy, a dependable chum, a respectable foe, and an inspiration to those who need one. Who says you can't get by on a smile and good looks alone?

Take the quiz at dicepool.com

Time flies

2005-12-29T14:22:00.000+01:00

Een maand gaat snel voorbij! Een maand samen, 't is al eeuwen geleden dat ik nog zover ben geraakt :) En vooral heel leuk dat ik zover ben geraakt zonder goesting om het uit te maken of zonder al te veel twijfels. Nu de mama en de papa nog inlichten *zucht*

Feesten

2005-12-24T14:16:00.000+01:00

Mama, papa, ik heb een lief!

2005-12-22T20:55:00.000+01:00

Hoe moeilijk kan het nu zijn? Vier simpele woordjes achter elkaar zetten en ze weten het. En toch krijg ik het ni gezegd. Ik zit uren in de zetel te denken "en nu zeg ik het." Maar dan komen er doemscenario's in me op en doe ik het toch niet. En toch wil ik het vertellen. Volgende week zijn we een maand samen, en dat mogen ze gerust weten, allez ja, als ik twee dagen met iemand samen ben vertel ik het meestal gewoon niet omdat het dan nog veel te pril en breekbaar is. Maar nu... ik zie haar echt graag, en zij mij.

En het feit dat ik het niet vertel maakt haar onzeker, en dat begrijp ik best, en ik word er ook niet gelukkiger van. Maar ik heb echt geen zin in een hoop gezeur en gezever en gemoei. Dat ze veel te jong is, dat ik moet oppassen, dat ik gek ben en weet ik veel nog wat er allemaal kan uitkomen. Ik wil gewoon andere ouders, die niet freaken over zo'n dingen. *zucht*

Morgen heb ik mijn laatste 4 uur les. Keuzevak, met 5. Dat betekent dat de mensen waarmee ik gewoonlijk optrek morgen niet op school zijn. Vanmiddag hebben we het semester wel een leuke afsluiter gegeven met een geweldige hilarische lunch. Dit moet zowat het eerste jaar zijn dat ik de mensen uit mijn klas echt wel ga missen tijdens het blokken. Want jawel, zaterdag is de blok officieel begonnen. Dan zit ik geketend aan mijn bureau en krijg ik een ketting aan de tafelpoot die niet verder gaat dan de zetel. Niet dat ik er ooit echt zin in heb, maar het grootste vak van dit semester is er tenminste wel één waarvan een goeie cursus is. En geloof me, als je ziet wat ik de voorbije jaren cursus heb mogen noemen is dat een immens voordeel.
Nog even genieten van een vrije avond dus, ciao!

Op algemene aanvraag...

2005-12-14T16:52:00.000+01:00

...nog eens een update.
Mijn welgemeende excuses dat het zo lang heeft geduurd, maar mijn vrije tijd is beperkt. En degene die er dan is wordt hoe langer hoe vaker gespendeerd met liefje :D

Vrijdag heb ik de eerste huisartsenstage gehad en het was super! Best wel interessante gevallen gezien eigenlijk, en 2 keer bloed geprikt en bij allebei meteen in de ader, yihaa, i'm good at that!
Meer op schoolgebied: het einde van het semester sluipt dichterbij, en daarmee ook de kerst/blokvakantie en de examens. Iedereen zit zowat te panikeren, behalve ik. En ze hebben dan ook nog allemaal veel meer gedaan dan ik tot hier toe. Zoals gewoonlijk lukt het me weer eens niet om te beginnen leren voor de stress de kop opsteekt. De stress zal wel komen zeker? Snel graag!
In elk geval heb ik eergisteren de perfecte manier gevonden om mijn gewoonlijke blok-slapeloosheid op te lossen: een hoofdstuk oncologie lezen. Na 10 bladzijden heb ik moeten opgeven, mijn ogen vielen dicht. Hoe ik ooit 200 bladzijden geleerd moet krijgen blijft een raadsel dat ik hoop op te lossen in de laatste week van de kerstvakantie.

Zondag ben ik officieel vrijgesteld van mijn co-engagement. Cats is de nieuwe co én fuifverantwoordelijke. Een hele lading op haar rug, maar ik heb er alle vertrouwen in. Dat betekent ook dat ik wat tijd krijg om voor kleine kern te gaan. Eerst eens bekijken hoe dat allemaal gaat voor ik te hard van stapel loop.

Gisteren kaderweekendevaluatie gehad, was fijn, een beetje jammer zelfs dat we nu geen team meer zijn :) Het etentje daarna was nog veel fijner, maar zo gaat dat met vergaderingen natuurlijk. En nee linoscha, ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat de ober homo was!

Dat was zowat mijn leven de laatste week, sorry maar echt niks boeiends beleefd :) Behalve liefje dan, heel veel liefje!

Liefjesdagen

2005-12-04T16:33:00.000+01:00

Voor de mensen die het nu nog steeds niet in de gaten hadden: K'nijn is de door in-een-lange-relatie-verstrikte mensen soms felbegeerde status van vrijgezel kwijt!
Het is eeuwen geleden dat ik die vlinders nog eens gevoeld heb, en dat ze ook bleven na 2 dagen.
Vrijdag was wel een beetje spannend, had ze de hele week ni meer gezien, en dan vrijdagavond op de repetitie weer wel. Zalig! Nog een uurtje blijven hangen, tegen die tijd was ik echt wel onderkoeld, en dan weer alleen huiswaarts.
Gelukkig duurde het maar tot zaterdagmiddag voor ik haar terug zag. Samen naar de cinema geweest, zij heeft ni veel van de film gezien blijkbaar, nuja, niet dat ze echt zoveel gemist heeft... Daarna iets gaan drinken en dan weer naar Borsbeek om de mis te zingen. Ze heeft nog geprobeerd om me te overtuigen nog te blijven voor de plus-activiteit, maar'k had honger en wilde eigenlijk ook wel ff rustig thuis zijn. Als zij was meegekomen was dat heel fijn geweest, maar voorlopig zit die kans er nog niet echt in. Ze woont nu eenmaal niet achter de hoek en heeft exaampjes op stapel staan enzo.
Kort samengevat: twee zalige liefjesdagen!

De volgende week wordt er ééntje van veel werk, veel studeerwerk inhalen van dit weekend (inderdaad, alweer niks gedaan, het enige vrije moment was dit, en ik ga nu toch echt geen onco leren op m'n verjaardag hoor!) en vooral: uitkijken naar vrijdag liefjesdag!

Ben vandaag dus 21 geworden... De blues die ik vorig jaar niet had, is dit jaar in volle hevigheid komen opzetten. Iedereen rondom me waarschuwde me voor the big 2-0 maar ik vond het wel een beetje fijn die 1 eindelijk kwijt te zijn. Maar 21 klinkt zo... oud! Ik weet het, het gros van de lezers hier zijn minstens 2 jaar ouder dan ikzelf, maar toch... En 21 is maar 2 jaar weg van 23, en dat is de leeftijd waarop ik van vrienden begon te vonden dat ze toch wel oud werden. Pffffff...
Chance dat liefje er is om me jeugdig en alert te houden ;)

Drukke weekends

2005-12-01T22:11:00.000+01:00

Naar aanleiding van een post van de heer lief noch schattig (hoewel ik hem wél lief en toch ook wel een béétje schattig vind) wil ik het ook even hebben over drukke weekends.
Na een vermoeiende schoolweek is er niks zaliger dan 2 dagen (in mijn geval meestal 2,5 dag) relaxen en uitslapen en niks moeten. Helaas is dat er de voorbije 10 weekends (ofzo, even een ruwe schatting ;)) niet meer van gekomen. De voorbije twee weekends waren ook behoorlijk druk, maar gevuld met van die leuke dingen. Dingen waaruit je, ondanks de vermoeidheid, toch ontzettend veel energie kan halen.
Zo was er het kaderweekend, waarover ik eerder al berichtte, en vorig weekend was er mama's verjaardag, wat betekende dat ik 2 avonden onnozel kon doen met mijn broer ipv 2, de WJNH-fuif, waar ik die schat van een Steppe eindelijk nog eens heb gezien na zes maanden, en de roleplay bij Tim.
De volgende 10 weekends zullen eigenlijk al niet veel beter zijn. De examens komen stilaan achter het hoekje piepen, en ik bedacht daarstraks dat ik dit weekend eens veel kon studeren, want slechts op zondagmiddag het trouwfeest van Frank&Tim. Ik sta namelijk ontzettend achter op mijn (zoals steeds onbestaande) planning.
Helaas pindakaas! Opeens dook het besef op dat ik zowel vrijdagmiddag als vrijdagavond als zaterdagmiddag als zondagmiddag iets te doen heb. Nu ja, uit die bezigheden zal ik ongetwijfeld ook energie halen, want 2 van de 4 momenten zullen worden doorgebracht met mevrouw mijn lief ;) Yihaaaaaaaaaa!

Heppieeeeee

2005-11-30T15:45:00.000+01:00

De adoptiestage is geregeld! Volgende week vrijdag en die daarna doe ik stage bij m'n eigen huisarts, dus als ik daar zin in heb kan ik een half uur op voorhand opstaan :D
Voor de rest een paar korte nachtjes gehad, waardoor ik vanochtend weer eens in slaap viel tijdens beeldvorming. Meneer de prof vond dat heel geestig, en heeft mij dan ook een paar steken gegeven. Enfin, kon er uiteindelijk wel mee lachen. Ik heb nu eenmaal veel slaap nodig blijkbaar, en ik geraak daar gewoon ni aan met al mijn bezigheden. Iedereen concludeert daaruit dat ik elke avond uitga, maar da's dus absoluut niet het geval.

Weinig slaap dus, en veel geld opgedaan, maar ja, da hebde met een sms-verslaafde vriendin :D

Huisartsenstage - The sequel

2005-11-25T14:33:00.000+01:00

Zoals ik gisteren al schreef, had men mij bij een huisarts in Zandvliet gezet. Vandaag kwamen ze dan meer uitleg geven, en'k heb dus gereclameerd.
-Ahja, ge komt van linkeroever en ge moet naar Zandvliet.
-Inderdaad, ik heb het opgezocht en ik zou twee uur onderweg zijn.
-Kunt ge ni langs de Liefkenshoektunnel?

Ik bedoel: aaaargh! Waarom gaan die er allemaal maar vanuit dat wij, als 21jarigen, allemaal kunnen beschikken over een auto? Moet ik die toveren misschien? Tesamen met geld voor de naft? Ik heb nog geen tijd voor de dingen die ik moet doen, laat staan voor dingen die ik er eventueel zou kunnen bijnemen, zoals werk. Ik heb iets meer dan een half jaar gewerkt bij UGC, en sorry, maar ik had het op geen enkele manier langer kunnen volhouden. En van dat loon had ik trouwens geen auto kunnen kopen, tenzij eentje waarbij je per kilometer een onderdeel verliest.

In tussentijd heb ik meneer de dokter stageregelaar een andere dokter voorgesteld (die achter mijn hoek woont, moehaha) en hij gaat die bellen, hopelijk vindt zij het okee, en kan ik daar mijn stage doen. Maandag meer nieuws ;)

Het stormt in mijn hoofd en
het regent in mijn ziel.
==>Ik word soms lyrisch als ik in een melige bui ben (zoals gisteren dus)

My head is spinning

2005-11-24T21:36:00.000+01:00

Situatieschets: we schrijven dinsdag jongstleden. Papa belt, zoals elke dag, dat hij op't werk vertrekt. Maandag had hij er 20 minuten over gedaan, dus mama zet het eten direct op, en gaat intussen TV kijken. Papa komt thuis, roept mij voor het eten. Ik trek de deur van mijn kamer open en een verbrande lucht komt mij tegemoet gewalmd. Mama zet het eten op tafel, papa neemt een hap, roept luid dat het niet te eten is. Ik neem een hap, trek een vies gezicht en schuif mijn bord weg. Mama eet rustig verder. Papa wordt slecht gezind, en zegt dat hij dat niet opeet. Mama roept terug dat hij dan maar naar't frituur moet gaan want dat er niks anders is. Papa stormt naar de keuken en eet brood en beleg. Het is zijn schuld toch niet dat het eten is aangebrand omdat mama per se naar haar tv-programma wilde kijken zeker!

Om maar even te illustreren hoe mijn vader geen nieuwe man is :) Vader=kostwinner, werkt hard voor het onderhoud van zijn gezin, en als hij thuis komt moet er dan ook maar (lekker) eten op tafel staan!
Ach ja.

Gisteren naar EV geweest, moest activiteit geven: Waagstuk. Het was plezant, precies toch niet zo heel moeilijk, dus al bij al geslaagd. Alleen was ik tijdens de activiteit ontzettend duizelig geworden. Had koppijn gekregen en voelde dat ik af en toe echt wel wegdraaide. Naar 't praatcafé gewandeld met Bob en Tim, watertje gedronken, niks gebeterd. Papa gesmst om te vragen hoe laat zij de tram naar huis gingen nemen, maar ze zaten op een concert dus geen antwoord. Uiteindelijk heeft Ben aangeboden om met me mee naar huis te wandelen, 'k zag mezelf echt al flauwvallen op weg naar huis en vervolgens 3u in de regen liggen. Uiteindelijk niet flauwgevallen, in bed gekropen, in slaap gevallen. Na een uurtje wakker gemaakt door ongeruste ouders maar vrijwel onmiddellijk weer in slaap gevallen.
Deze ochtend wakker gemaakt voor school, maar draaide nog altijd, dus maar besloten om thuis te blijven.
In de namiddag is het dan uiteindelijk toch zo goed als weggegaan, dus morgen kan ik naar school. Van mijn oren gaan maken dat ik huisartsenstage moet gaan doen in Zandvliet. Ik ben fucking 2 uur onderweg naar Zandvliet. Vind ik dus niet grappig. NIET grappig!

Voor de rest heb ik eens met Tim gepraat. 'k Had mij eigenlijk voorgenomen om er hier niks over te zetten voor ik er met Bob had over gepraat, maar enfin. Ik wil écht graag voor Kleine Kern gaan dit jaar. En ik weet dat ik dat écht niet kan combineren met school en coördinatie. School laten vallen is geen optie, dus ben ik bang dat coördinatie zal moeten sneuvelen. Tenslotte ben ik momenteel maar ad interim co, en is het uiteindelijk wel de bedoeling zo snel mogelijk iemand anders te vinden. Er is een kandidaat, en ik ga diens kandidatuur dan ook met hand en tand verdedigen. Niet omdat ik er per se vanaf wil, maar omdat ik ervan overtuigd ben dat het een goeie co zal zijn.
Ach, uiteindelijk hangt mijn kandidatuur voor KK nog van een heel aantal dingen af. Hoe enthousiast ze mij kunnen maken, wie er zich nog kandidaat stelt, etc. Maar ik wil het echt heel graag doen. Ooit. En ooit... da's met mijn toekomstig beroepsleven dit jaar of volgend jaar.

We zien wel weer zeker?

Gezien de onvoorspelbaarheid van mijn regels...

2005-11-22T18:35:00.000+01:00

En eigenlijk heeft de titel van deze post niets maar dan ook niets te maken met de rest, maar Bob wou hem per sé als titel van mijn volgende post. Ja sorry, maar ik doe nu eenmaal zo'n uitspraken als ik op weekend vertrek!

Weekend dus, Kaderweekend! Het was superfijn. Het was een leuk, goed samenwerkend team, Bert is een plezier om mee samen te werken, die jongen straalt zoveel rust uit dat ik er niet in slaag om langer dan een kwartier gestresst of kwaad te zijn als hij in de buurt is. En Peter, Bob en Jan vulden dat team gewoon perfect aan. Een goed geoliede machine dus, die wat mij betreft een meer dan behoorlijk product heeft afgeleverd met KaWe 2005.
De WW Groepsdynamica viel goed mee, al ben ik duidelijk niet gemaakt om les te geven (ik ben een ex cathedra (schrijf je dat eigenlijk zo?) docent, zoveel is duidelijk, en na 2u is dat slaapverwekkend :)) dus naar een volgende editie moet er zeker nog wat geschaafd worden aan het theorieblok.
Onze kwis was leuk, en er was genoeg afwisseling, met de waterkwis was het even spannend, maar uiteindelijk zijn we erin geslaagd geen kortsluiting te veroorzaken: fjieuw! Tegen het einde was het wel stilaan genoeg, een kwartier langer was een kwartier teveel geweest.
Enfin, al bij al ben ik veel tevredener van dit KaWe dan van het vorige, en misschien doe ik het volgend jaar gewoon nog eens opnieuw. Afhankelijk van het team, uiteraard.

Zoals Tim al schreef is er ook dit jaar weer heel wat af geweerwolfd, uiteindelijk heb ik zelf denk ik maar twee spelletjes meegedaan, maar't waren wel lange. Veel mensen die nog niet vaak gespeeld hadden, en veel oeverloze discussie. Het duurde soms dus nogal lang, maar't was soms ook wel grappig. Heb dan ook twee keer een heel erg leuke rol gehad: één keer was ik jager, en deel van het koppel met Cathy (voor details moet je de spelregels maar eens lezen, 'k ga't ni helemaal uit de doeken doen) en was het écht wel spannend. Als we Sammy niet hadden afgemaakt had't nog kunnen lukken, maar de jongen kwam ook gewoon zo verdacht over! Ohja, en als Bart mijn innerlijk vrouwelijk intuïtief alarm niet had doen afgaan tijdens het pokerrondje. Misschien moet ik eens een mechanicien raadplegen voor het afstellen van mijn vrouwelijke intuïtie, en als die dan toch bezig is, kan hij/zij misschien meteen mijn gaydar nog eens tunen :)
Het tweede spel was ik weerwolf, en had Bob niet zo'n onnozele opmerking gemaakt, had ik er lang kunnen inzitten, de meeste mensen die meededen gokten er maar wat op los, waardoor Niels als enige overblijvende weerwolf er uiteindelijk nog is in geslaagd om 6 of 7 dorpelingen te verschalken. Bob en Tim hadden niet eens door dat ik er maar wat op los zat te liegen, stommelingen :P

Voor de rest is mijn hair een beetje in de wair, en vooral de dingen die onder mijn hair zitten (voor de mensen die het niet door hebben: ik ben een beetje in de war enzo, zit te piekeren over dingen die het piekeren waarschijnlijk niet eens waard zijn.) maar daarover later misschien meer. Als ik nog wat meer gepiekerd heb.

Slaapdeprivatie

2005-11-09T19:21:00.000+01:00

Eigenlijk niet, want ik heb sinds het startweekend elke nacht netjes 8u of meer geslapen. En maandag heb ik uitgeslapen omdat ik volledig uitgeput was na het weekend. En toch ben ik bekaf. Onze marathondagen van half 9 tot half 6 zullen er wel iets mee te maken hebben, zeker nu ik ook elke ochtend van 8 tot half 1 (of iets daaromtrent) in de operatiekamer sta. Niet dat ik daar ook effectief iets doe, maar het is gewoon vermoeiend, een hele voormiddag rechtstaan en proberen te volgen wat er gebeurt.

Vandaag heb ik schorten dichtgeknoopt en hechtdraden op het steriel veld gegooid. En gekeken, en gelachen toen de chirurg vertelde over z'n dochter die dierengeluiden nadoet (een koe doet boe, een poes miauw, een varken grr, want ze kan niet knorren, en al de rest doet waf. Zo was ze gisteren aan het praten in haar slaap, over een paard, en ze deed het na als waf (en hij wist zeker dat het over een paard ging, want de andere beesten zeggen waf op een andere manier, zo zegt een hond eerder woef. En ze is ook verzot op telefoneren, soms zegt ze de hele nacht "hallo?" Rare kinders daar in de buurt van Gent :))

Overigens zou ik niet graag de man van de laatste operatie zijn. Was binnen gekomen voor een coloscopie, in septische shock gegaan, en als hij ooit nog wakker wordt, heeft hij er meteen 2 stoma's en een litteken van 30 centimeter bij. Tof tof!
De oorzaak van de septische shock is trouwens niet gevonden.

En eigenlijk heb ik niet veel meer te vertellen. Of ja, wel te vertellen, maar'k ben te moe om het te doen. Tot later!

November

2005-11-03T11:10:00.000+01:00

En hier ben ik dan vanmorgen om kwart voor zeven voor opgestaan! De les begon om acht uur, een heel half uur vroeger dan normaal, en na een half uur inleiding, en twee uurtjes les (embryologie en anatomie, kan het nog saaier?) zat het er al op. Ze wisten ons wel te vertellen dat we voor de klinische lijn altijd onze witte jas moeten meebrengen. Nou da's fijn, vooral omdat we vanmiddag al klinische lijn hebben, en niemand dus wist dat dat moest. Gelukkig beginnen wij alvast op OK, dus we zullen wss wel een schort ofzo krijgen.
Volgende week trouwens nog meer OK, 'k zal maar wat anatomie gaan blokken voor ik daar op m'n eentje tussen de mensen met diploma sta in de weg te staan :) it kinda freaks me out that they talk about "als jullie op de stage mee komen opereren." Euh, excuseer, mee opereren? Ik weet amper het verschil tussen dunne en dikke darm, wat gaat ge mij dan abdominale chirurgie laten doen??? Waarschijnlijk is het chirurgs voor "als jullie in het OK wat in de weg komen staan en stomme vraagjes van ons beantwoorden," daar ga ik voorlopig toch maar vanuit, kwestie van mijn gemoedsrust te bewaren :)

Wat is er nog allemaal gebeurd? Niet echt heel veel eigenlijk. Ben druk bezig geweest met start- en kaderweekend, waardoor ik de 5 dagen vrij niet echt heb gebruikt om te studeren, zoals ik me had voorgenomen. Dinsdag ben ik met de mama en de papa naar Langemark gereden, en naar Zonnebeke en Vladslo, kerkhoven gaan bekijken. Ik wilde absoluut nog eens terug naar het Duitse oorlogskerkhof in Langemark, omdat ik er mooie foto's dacht te kunnen maken. De sfeer was iets minder dan vorige zomer, maar ik hoop toch op enkele mooie foto's. In Vladslo ook nog een paar foto's gemaakt van het treurend ouderpaar, een kunstwerk dat er staat. Heb de foto's nog niet op de pc gezet, we zullen zien wat't geeft.

Zaterdag naar de trefdag geweest, eindelijk het AIDS-bekerspel gespeeld! Na 5 jaar bij EV had ik dat nog altijd niet gespeeld, en dat wou ik toch echt wel eens doen! Het was overigens heel leuk, dus op de volgende A-teamvergadering ga ik eens pushen om dat in de planning te zetten. De meneer van de Federatie gaf dat overigens zeer goed :) Voor de rest veel kampertjes gezien, waarvan ik van enkele nog de naam wist ('t is echt wel heel erg dit jaar!) en wel leuk gebabbeld. Oh! En Jonas nog eens gezien! Lang geleden dat ik de hete brok stoofvlees van de kookploeg nog eens had vastgepakt, fijn!!!

Zondag Roleplay, eindelijk nog eens. Broertje komt ook meedoen, maar kon deze week niet omdat hij op Saga was, hij heeft in elk geval weer een erg typische naam gekozen voor zijn personage: Ludovicus. 't Was tof, en hopen dat de volgende sessie weer geen 7 keer verzet moet worden, 't zal sowieso al eind november zijn eer ik nog eens kan...

Maandag ben ik 's avonds met Tim naar de allerlaatste voorstelling van Bart Peeters in het Nederlands geweest. Drie jaar geleden had ik'm al eens gezien, toen het nog Bart Peeters zonder circus heette, maar die naam ook al voorbij gestreefd was omdat hij toen z'n muzikanten al meehad :) In die drie jaar veel nieuwe, leuke liedjes (zes orang oetans in een baobab blijf ik geweldig vinden!) en ik denk 2 muzikanten erbij. Al bij al een geweldig optreden, heel blij dat ik het gezien heb! Bij deze: dankjewel Tim!

Gisteren had ik in feite twee mogelijkheden: ofwel studeren, ofwel werken voor het kaderweekend. Ik moet de kwisvragen nog uitzoeken en nog een aantal verzinnen. Uiteindelijk is het geen van beide geworden, en heb ik de hele middag filmpjes van Alles Kan Beter gedownload en bekeken, voor de activiteit van 's avonds. 'k Heb ook nog overwogen om naar't Schoonselhof te gaan, maar heb uiteindelijk besloten om het toch maar niet te doen. Uiteindelijk is er helemaal geen graf om naartoe te gaan, en op een dag als gisteren zag ik het niet zitten om aan de strooiwei te gaan staan. Beetje vreemd enzo. Misschien dat ik er binnenkort wel eens langs ga, op een van die zeldzame vrije dagen.

En vandaag zit ik weer gewoon op school, bah! Normaal ging papa me komen halen straks, omdat ze naar Ikea gingen en da's hier vlakbij, maar nu hebben ze besloten naar de Boekenbeurs te gaan (ze zullen hun plezier opkunnen, 't is nog altijd herfstvakantie) dus moet ik gewoon met de bus naar huis.

Dit weekend startweekend en daar heb ik best wel zin in :D Dan een weekendje beetje rustiger (ondanks feestje bij K&K) en dan Kaderweekend. En ik denk dat ik de maandag daarna maar eens niet naar de les kom, om een beetje bij te slapen en bij te studeren... I'll prolly need it.

Ohja, voor de mensen die een illustratie willen van hoe wanhopig ik ben: Ik heb zaterdagnacht gedroomd dat ik een relatie had met Gert Verhulst (yes, of all men, I had to pick him) en ik vond het geloof ik nog een goeie relatie ook. Bovendien zit ik weer dingen te denken over bepaalde pubers waarvoor ik eigenlijk helemaal niets voel, en over wie ik dus beter ook dat soort dingen niet denk. Stom hoofd, hou daarmee op!
Ik denk dat ik het hier maar bij laat voorlopig. Hasta la bananas babies!

Het moeder-gen

2005-10-26T20:05:00.000+02:00

Ik heb er al meerdere gesprekken over gehad, met onder andere Tim, en hoe meer de tijd vordert, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat er zoiets bestaan als het moeder-gen. De wetenschapper in mij steigert bij de volgende theorie, maar voor één keer: fuck de wetenschapper in mij!

Het moeder-gen raakt geactiveerd tijdens de bevalling. Het maakt je overbezorgd, zorgt ervoor dat je je kroost niet wil en kan loslaten, waardoor je ze soms bijna maniakaal gaat controleren. Je krijgt ook geheugenverlies, waardoor je vergeet dat je dingen al dertigduizend keer verteld hebt, en ze dus steeds opnieuw vertelt. Als mensen je daarop wijzen, word je boos. Niet alleen vertel je dingen steeds opnieuw, je hebt ook de vreemde nood om álles aan iederéén te vertellen. Alsof je geen doel meer hebt in je leven als je niet de helft van de tijd kan ratelen. Eén van je favoriete zinsnedes is bovendien: de zuster van de neef van de tante van ... Als mensen je daarop wijzen, word je boos.
Je wensen kunnen van de ene dag op de andere compleet omdraaien. De ene dag zeur je omdat je kind niet genoeg doet voor school, de volgende dag zeur je omdat hij/zij de hele dag op zijn/haar kamer heeft gezeten om te werken voor school. (Al vraag je nooit wat hij/zij de hele dag heeft gedaan, en negeer je de informatie als ze ongevraagd gegeven wordt.)

Herkenbaar?

Valt het op dat het de laatste dagen niet zo botert tussen mij en the mother-unit? Dit is zo'n dag dat ik wenste dat ik een studierichting had gekozen die ik alleen vijf dagreizen ver kon volgen, waardoor ik met geen mogelijkheid thuis kon blijven studeren. Nog maar vier jaar, dat is dan mijn schrale troost.

Sinds wanneer is word verification trouwens nodig voor het posten? Ah, okee, blijkbaar denken ze dat dit een spam-blog is... Ben ik te ijverig ofzo? Of zijn ze boos omdat ze niet begrijpen wat ik allemaal schrijf :)

Chauvinist tot in de kist!

2005-10-25T17:30:00.000+02:00

Mor't stad is toch zoe schoewn menier!

Mijn stad heeft gouden torens
Mijn stad heeft grijze straten
Mijn stad ligt langs de Schelde
's Nachts te slapen
Mijn stad heeft rode lippen
En een hart van diamant
Ze uren naar me kijken
Ze kan me schaamteloos verleiden, want...

...Mijn stad heeft mooie benen
Mijn stad heeft felle ogen
Mijn stad kan weinig geven
Maar ze kan zoveel beloven
Mijn stad heeft een verleden
Waar ze nooit iets van vertelt
Ze is betoverd door de liefde
En verloederd door het geld

Maar ik hou van mijn stad
Ik hou van mijn stad
Mijn stad, mijn stad, mijn hart

Mijn stad verstopt de mensen
Zonder geld, zonder bezit
In de godvergeten krotten
In de kamer zonder licht
Daar wonen tandenloze vrouwen
Door de weemoed aangedaan
Ze hebben zovel te vertellen
Maar geen mens kan ze verstaan

En in mijn buurt lopen de hoeren
op het grote Astridplein
Ze zijn dicht bij het station
Maar ze nemen nooit de trein
In elke straat ben ik geboren
Ik ken de weg naar elke kroeg
Want ik heb mezelf gezocht hier
Van 's avonds laat tot 's morgensvroeg

En ik hou van mijn stad
Ik hou van mijn stad
Mijn stad, mijn stad, mijn hart

Mijn stad, mijn stad is zacht
Zo zacht als helder water
Ze is teder voor een dromer
Ze heeft een haven voor piraten
En mijn stad, mijn stad is hard
En onuitstaanbaar arrogant
Want ze haat, ze haat een vreemde
Uit een ver en arm land

Maar ik hou van mijn stad
Ik hou van mijn stad
Ik hou van mijn stad
Ik haat, ik hou van mijn stad
Ik hou van mijn stad
Ik haat van mijn stad
Ik hou van mijn stad
Mijn hart

(Stef Bos)

Quel weekend

2005-10-23T23:16:00.000+02:00

Al bij al een vrij rustig weekendje gehad, hoewel ik zeker m'n bezigheid had.
Vrijdagavond begonnen met de Yazata-party. Arab Funk is tof, maar niet te lang, bekend volk is tof, maar ze mogen wel wat langer blijven, de nachtbus is tof, maar dan moet ze wel komen, taxi's zijn tof, maar dan moeten ze wel komen opdagen, mensen die je een lift aanbieden zijn sympathiek, alleen jammer dat het vaak lijkt alsof ze je na de rit door de Waaslandtunnel liever naar ergens anders meenemen...
Kort gezegd heb ik er vrijdagnacht meer dan een uur over gedaan om thuis te geraken van aan de Red&Blue. Ik was daar vertrokken om tien over drie, en was ervan overtuigd dat de nachtbussen zoals vorige zomer nog steeds reden om half twee en half vier. Helaas Pindakaas. Ik was aan de halte aan de waaslandtunnel om iets voor half vier, er hing geen dienstregeling, dus ik ging wachten. Toen er om twintig voor vier nog steeds geen bus te zien was, werd ik het stilaan nogal beu, dus besloot ik een taxi te bellen. De meneer aan de andere kant van de lijn beloofde zijn best te doen om iemand te sturen.
Twintig minuten later, en intussen al helemaal bevroren, na al 3 lifts van ongure figuren te hebben afgewezen, besloot ik om terug te bellen. Een andere meneer aan de lijn, veel excuses "we sturen direct iemand, mevrouw, over vijf minuten is er een taxi." Finally. Toen ik thuis kwam was ik echt verkleumd, dus ben snel m'n bed in gekropen om het terug een beetje warm te krijgen.

Zaterdag stonden een aantal dingen op het programma: alle belangrijke files (zijnde mijn office-bestanden en 17 gig aan muziek) overzetten op de tweede harde schijf, de bootschijf formatteren, en alles terug installeren. Na wat geknoei met windows-product codes (komaan zeg, als ze die stomme sticker ín de kast hadden geplakt had'k hem gemakkelijker gevonden) en non-formatteerbaarheid van de schijf die je gebruikt (slimme ik had niet door dat de windowsinstaller dat als functie heeft ingebouwd :D) is het formatteren en reïnstalleren van windows vrij vlot gelopen. CD per CD alle programma's weer geïnstalleerd, en alle drivers opnieuw geïnstalleerd. En daar begon de miserie, ik kreeg de drivers voor het scherm niet aan de praat, een irritant geflikker tot gevolg. Ik verzeker u dat ge er barstende koppijn van krijgt. Zelfs na veel hulp van Ben, Kevin en Bart, lukte het niet. Hoe ik het uiteindelijk gedaan heb, ik heb geen idee, iets geknoeid in hardware installatie, en plots had ik wel het juiste scherm in het menu, hoera! Nog wat geknoei later kon ik eindelijk ook de frequentie aanpassen, oef!
Intussen was het echter wel al 22h, dus het bestanden overzetten was voor vandaag. Eindelijk is trouwens mijn afbeeldingen-folder opgeruimd en overzichtelijk, jeej!
Net wel ontdekt dat ik een aantal muziekfiles (die van bring it on dan nog!) in een andere map had staan, die dus nu onherroepelijk verloren is... Opnieuw zoeken dan maar!
Verder ook nog mijn kamer opgeruimd, het stof eens uit de pc geblazen, en mijn oncologie-boek genegeerd maar in plaats van gestudeerd twee afleveringen van dead like me bekeken, 't wordt echt steeds beter :)

Voor filosofische overpeinzingen is het te laat, hoewel ik er wel wat kan geven, eigenlijk. Ik sluit dan maar af met de mededeling dat ik vrijdag een erg aantrekkelijk marokkaans meisje heb gezien op de fuif!

Vanalles en nog een beetje

2005-10-19T15:55:00.000+02:00

Wat was vandaag al boeiend tot nu toe! *Kuch* Niet echt dus. Vanmorgen moesten we naar het brandwondencentrum in Stuivenberg. Hoera op voorhand, want dat betekende dat ik pas om half 8 moest opstaan, ipv om half 7. Achteraf iets minder hoera.
Op zich viel het nog wel mee, een aantal thorax-foto's bekeken, met een kindje van 2,5 gespeeld dat z'n twee handjes verbrand had na 'een val' op een bakplaat, en uitleg gekregen van een paar mensen over verzorging van brandwonden. Maar het hele gezeur over geld en infrastructuur waar mensen ons telkens opnieuw mee overladen komt er nu wel een beetje langs m'n oren uit. Is het dan onze schuld dat er geen geld is om meteen 7 automatische bedden te kopen die elk 25 000 euro kosten? Of dat uw bureau gebruikt wordt als stapelruimte? Of dat de boxen te klein zijn naar uw zin? Nee! Kunnen wij er iets aan doen? Nee! Hou dan alsjeblief uw gezaag voor de mensen die er wel iets mee te maken hebben!

Vanavond komt er nog een erg leuk vervolg aan deze dag, in plaats van naar EV te gaan mag ik immers nog drie uur les gaan volgen over ECG in het UZA. Hiep hiep hoera! De vorige les viel eigenlijk best wel mee, en ik heb zelfs van dat anderhalf uurtje al best wat opgestoken, maar het steekt gewoon tegen dat het van zeven tot tien is, en dan nog op woensdag.
Ter compensatie heb ik mezelf dan maar ontslagen van het studeren van oncologie vanmiddag. Ben gisteren iets minder dan twee uur bezig geweest met het lezen van hoofdstuk één, en wilde vanmiddag eigenlijk hoofdstuk twee doen, maar geen zin!

Vind je dit al puur zelfbeklag? Wacht maar, het wordt nog erger :P

Ach nee, af en toe vraag ik me gewoon eens af wat ik nu al bereikt heb. Ik word over anderhalve maand eenentwintig, en eigenlijk sta ik nog nergens. Ik woon thuis bij mama en papa, heb geen job, geen geld, en het zal nog wel even duren voor dat verandert. Dat integenstelling tot een (groot) deel van mijn leeftijdsgenoten, die toch al wat dichter bij hun afstuderen staan, en na afstuderen komt (normaal gezien) werk, werk zorgt voor geld, en geld voor zelfstandigheid. Bij mij zal het nog minstens 4 jaar duren voor ik daar misschien kan aan beginnen. En soms... soms gaat het gewoon niet zo goed samen, ouders en dochters van 21 :)

Tot slot nog een :P aan de rest van de zielige exen-club, want raad eens wie er als enige nog volwaardig lid is? Yep, moi! Lekker puh! (Maar het is jullie gegund enzo hoor :))

Heb ik nu mijn portie geluk voor de komende 20 jaar opgesoupeerd?

2005-10-15T13:10:00.000+02:00

Groot was mijn verbazing toen ik gisterenmiddag opeens een mailtje vond. Er stond dat ik gewonnen had met de nokia club-lifeblog wedstrijd. Het duurde eventjes voor ik me herinnerde dat ik ooit eens bij wijze van idioterij mijn blogadres had ingegeven bij nokia club. Ik geloofde het niet helemaal, en ging eens kijken op de genoemde site.
En jawel, het adres van deze blog stond in de top 10. Ik had gewonnen. En ik mocht nog kiezen wat ik wilde winnen ook. Niemand schijnt te weten wat een lifeblog licentie is, dus heb ik maar al gekozen voor een waardebon voor nokia-accessoires. Geen idee wat ik ermee ga kopen voorlopig, maar dat zien we wel weer.

Meteen is ook het bezoekersaantal hier de hoogte ingeschoten, op een dag maar liefst 149 bezoekers. En het was al duidelijk dat je op blogspot duidelijk meer bezoek krijgt dan op skynetblogs. Ik denk dat ik hier op een week het bezoekersaantal haal van een maand op skynetblogs. Grappig. En een vreemd idee dat zoveel mensen graag meelezen wat er in mijn hoofd zit, en hoe mijn leven eruit ziet. Maar tenslotte doe ik dat ook, als ik andere weblogs lees.
Dusseuh... Hallo allemaal!

Ik had eigenlijk al een lange post in gedachten, maar ik ben nog te verbaasd om die nu neer te pennen, misschien straks, en anders morgen!

Liz Phair - Why can't I breathe

2005-10-11T19:31:00.000+02:00

Dit is zo't typisch voorbeeld van een openingsdans op de trouw van mensen die enkel naar het refrein geluisterd hebben.
't Is dan ook zo mooi, en zo hard en wreed.

Get a load of me, get a load of you
Walkin' down the street, and I hardly know you
It's just like we were meant to be

Holding hands with you when we're out at night
Got a girlfriend, you say it isn't right
And I've got someone waiting too

What if this is just the beginning
We're already wet, and we're gonna go swimming

Why can't I breathe whenever I think about you
Why can't I speak whenever I talk about you
It's inevitable, it's a fact that we're gonna get down to it
So tell me
Why can't I breathe whenever I think about you

Isn't this the best part of breakin' up
Finding someone else you can't get enough of
Someone who wants to be with you too

It's an itch we know we are gonna scratch
Gonna take a while for this egg to hatch
But wouldn't it be beautiful

Here we go, we're at the beginning
We haven't fucked yet, but my head's spinning

Why can't I breathe whenever I think about you
Why can't I speak whenever I talk about you
It's inevitable, it's a fact that we're gonna get down to it
So tell me
Why can't I breathe whenever I think about you

High enough for you to make me wonder
Where it's goin'
High enough for you to pull me under
Somethin's growin'
out of this that we can control
Baby I am dyin'

Why can't I breathe whenever I think about you
Why can't I speak whenever I talk about you

Why can't I breathe whenever I think about you
Why can't I speak whenever I talk about you
It's inevitable, it's a fact that we're gonna get down to it
So tell me
Why can't I breathe whenever I think about you

Diep in het zuiden

2005-10-11T19:13:00.000+02:00

Eentje van Stef Bos dat ik jullie niet wilde onthouden. Wie jullie dan ook mogen zijn :P

Diep in het zuiden
Worden mensen wakker
Als de zon gaat slapen
In de grote zee
Er wordt gezongen
En de kind’ren dansen
En de loop der dingen
Wandelt met ze mee

En ik sta in de regen maar ik ben niet hier
Mijn hoofd heeft mijn hart laten gaan
Ik sta in de regen en ik was te lang
Te bang om stil te staan

Diep in het zuiden
Lijkt het leven simpel
En de mannen zitten ‘s avonds
Rond het plein
Je ziet ze denken
En je hoort ze praten
Over hoe het leven
In de stad zal zijn

Diep in het zuiden ligt
Misschien mijn toekomst
Maar ik ben zo bang
Dat ik het missen zal
Het verre noorden
Met zijn koude winters
De grijze hemel
Waar de sneeuw uit valt

Maar... Diep in het zuiden
Loopt het leven langzaam
En de vrouwen zitten ‘savonds
Voor hun deur
Je ziet ze denken
Aan een ver verleden
En ze nemen vrede
Met wat is gebeurd

Shout, shout, let it all out

2005-10-09T22:40:00.000+02:00

That's basically what happened yesterday. Of beter gezegd deze ochtend. Ik was moe, had teveel gedronken (na 4 jaar nog eens een kater gehad, zegt genoeg) en had (mede daardoor) ontzettende nood aan affectie. Er waren een aantal dingen misgelopen op de fuif, en ergens zal't ook wel het besef geweest zijn dat het mijn laatste jacob-fuif als co was.

In elk geval was het 6u, en begon het laatste nummer "afscheid nemen bestaat niet." Bert zei iets, 'k had het idee dat zijn ogen vochtig werden, en'k heb'm vastgepakt om te slowen, en toen ben ik zowat in snikken uitgebarsten. Daarna naar de keuken gegaan, ff staan uitsnikken bij Cats, en dan heeft Bert me naar huis gebracht.

What the fuck is going on with me? I'm a wimp.

2005-10-09T15:48:00.000+02:00

Mijn schooltje in de mist.

Brief aan S

2005-10-09T14:51:00.000+02:00

Ik wil een schouder om op te huilen, een huis om in te schuilen... en alles wat ik wil is zover weg...

S,

Als je me nu zou vragen of ik verliefd op je ben, zou ik in alle eerlijkheid nee moeten antwoorden. Daar lijnrecht tegenover staat dan weer dat, als je me vraagt of ik een relatie met je wil, ik ja zou zeggen.
Vlinders met een grote V heb ik al lang niet meer gevoeld, soms vraag ik me af of ik ze nog wel zou herkennen. Maar ik heb nood aan affectie, aan samen zijn. Niet met de eerste de beste, een minimumvereiste is wel dat ik haar graag zie. En jou zie ik graag, nog altijd, of misschien is het beter te zeggen "opnieuw."
Maar ik besef maar al te goed dat dat geen basis is waar je een duurzame relatie kan op bouwen, verre van zelfs.
I'll just wait till someone walks by and sweeps me off my feet.

De minpuntjes

2005-10-05T19:54:00.000+02:00

Om het zweverig gedoe te voorkomen moet ik ze toch even op een rijtje zetten:

ze is vegetarisch. en op kamp is bewezen dat ik en veggi koken geen goede combinatie is
ze werkt bij ikea. okee, ze werkt, maar wel bij ikea!
ze is vermoeiend, vaak
ik denk dat het goed zou kunnen gaan tussen ons, en dat is toch altijd een slecht voorteken

De ideale vrouw, een specialleke voor Cats en afscheid van coördinatie

2005-10-03T17:41:00.000+02:00

Gisteren zat ik er na de stuurgroep en verkiezingen (waarover verderop meer) over na te denken op weg naar huis. Wat zijn zoal de eigenschappen van mijn ideale vrouw?
Het eerste dat in me opkwam was: ze heeft een woonst in de buurt van mijn school, maar laat het duidelijk zijn, hoewel zeer handig, is het zeker geen vereiste. Maar't zou wel tof zijn als ze een plek had waar ik af en toe kon blijven slapen, af en toe eens weg van thuis enzo.
Voor de rest kwam ik eigenlijk alleen maar met een hoop cliché's. Ze moet lief zijn, onnozel doen, maar ook serieus op z'n tijd, gevoel voor humor, volwassen zijn op de juiste punten, en kinderlijk op andere, ze wil kinderen, maar nog niet meteen, en trouwen vind ze romantisch en ze moet begrijpen hoe veel en hoe graag ik bezig ben met het vrijwilligerswerk dat ik doe, en dat ik niet altijd even vaak thuis ga zijn en tijd zal hebben en ohja, ze moet ook nog bestaan en mij graag zien :)
't Zal dus ni voor direct zijn :D
Het heel erg foute aan die beschrijving is dat ze zo goed als volledig overeen komt met de ex nr1 over wie sprake in de blog hieronder. Zeker nu ze gaat verhuizen. Damn it!
Maar goed, ik weet ook wel dat ex nr1 minpunten heeft, een paar hele grote zelfs, maar om één of andere reden vergeet ik die af en toe. 't Zal wel menselijk zijn zeker? Tenslotte betrapte ik mezelf in het begin van de relatie al op gedachten als "met haar wil ik trouwen." Jaja, naïef, ik weet het wel.

En nu, speciaal voor Cats: Puss!!!! *kuch*

Gisteren was het dus stuurgroep en verkiezing. Het was mijn laatste stuurgroep die ik voorzat, aangezien ik mezelf geen kandidaat meer stelde voor coördinatie. Na een variapuntje from hell vond ik dat ook helemaal niet zo erg, maar nu...
Ik heb alle vertrouwen in de ploeg die er nu aan begint, het grootste deel ervan heeft zich vorig jaar al meer dan bewezen, maar ik ga het missen.
Ohja, er waren zeker momenten dat ik EV heb vervloekt uit de grond van mijn hart, en zelfs één moment dat ik eraan dacht om er ogenblikkelijk mee op te houden, en geen enkel greintje gezond verstand in mij dacht eraan om nog een jaar verder te doen, en toch. Ik zal het missen om beslissingen te nemen, om te werken aan een hoger doel, voor de vereniging die voor mij ontzettend veel betekend heeft en nog steeds betekent, zij het op een andere manier.
EV was het voorbije jaar een beetje mijn kindje geworden, en het doet pijn om de verantwoordelijkheid af te geven, om mijn kindje uit handen te geven. Kijk eens aan, ik ben nu al volledig emo, na één jaartje co, wat moet dat dan niet met Kenneth geweest zijn, na 3 jaar :)
De stemming voor coördinatie was dan ook zowat de moeilijkste die ik al geweten heb. Ik wist zeker dat ik Bob als co wilde, maar tussen Colin en Cathy kon ik echt niet kiezen. Ik weet dat beide combinaties zouden werken, dat ze het er allebei goed vanaf zouden brengen, en ik vind hen allebei sympathieke en fijne mensen, die allebei hun positieve en negatieve kantjes hebben, maar die hebben Bob en ik ook :)
Uiteindelijk heb ik dan maar de knoop doorgehakt, en of ik de juiste keuze gemaakt heb zal wel blijken. Tenslotte ga ik niet weg bij EV, ik plan om in de RVB te gaan, en mezelf kennende zal ik het toch wel niet kunnen laten om dingen te doen. Groot voordeel: ik zal weer rustige praatcafé-avondjes hebben: jeej!

De grootste reden waarom ik stop met coördinatie (sorry, gestopt ben) is immers niet omdat ik geen vrijwilligerswerk meer wil doen, wel dat ik ander werk wil doen. Ik heb EV nu wel een klein beetje gezien, RVB lijkt me nog wel wat om uit te bollen, en in de twee jaar die ik nog heb voor vrijwilligerswerk, wil ik graag een beetje andere horizonten gaan verkennen.

Het Holebikamp zegt me bijvoorbeeld wel iets, al wéét ik dat daar ook veel tijd in kruipt, en dat ik net als dit jaar het contact met de deelnemers zou missen als KK'er. Maar ach, zover zijn we nog niet!

In elk geval ga ik het missen, en als er een officieel dankjewel komt weet ik zeker dat ik mijn tranen zal moeten bedwingen. Want ja! Achter die stoere lesbo zit een damn watje, verdorie!

wist je dat...

2005-09-29T18:01:00.000+02:00

de quote van de week uit het journaal van zondag komt?
ik echt strijk lag toen ik hem hoorde?
het zoals de helft van het nieuws de voorbije week over Tom Boonen gaat?
ik Tom Boonen wel een schattig manneke vind?
ik zijn accent wel afschuwelijk vind?
sommige mensen wel leuk Kempisch spreken?
ik dus nu de quote van de week ga geven?
de quote van de week "Allez Tommeke, wa doede nu?" is?
Michel Wuyts de eigenaar van die quote is?
ik eigenlijk niet denk dat quotes een eigenaar hebben?
ik geen beter woord weet?
jullie het er dus toch mee zullen moeten doen?
ik al gestudeerd heb, terwijl de lessen nog maar 3 dagen bezig zijn?
ik soms ontzettend goed ben in zalven?
ik volgens sommige mensen te braaf en te lief ben soms?
ik volgens sommige mensen te bitchig ben soms?
ik dan niet meer weet of ik nu een braaf en lief meisje of een bitch ben?
ik het af en toe wel leuk vind om een bitch te zijn?
ik toch nooit het bitchness-niveau van pakweg 5 jaar geleden haal?
ik wel zo koppig ben als een steenezel?
ik het bepaalde mensen dus wel eens heel erg moeilijk zou kunnen maken in de nabije toekomst?
ik daar niet meer uitleg over ga geven?
het gisteren exjes-dag was?
ik de halve avond rond ex nr 1 heb gehangen?
ik niet weet wat ze er nu van denkt?
ik niet weet wat ik er van moet denken?
ik niet goed weet wat ik wil en met wie?
ex nr 2 heeft bewezen dat ze mijn zwakke plekken nog kent?
ze mij kippevel heeft bezorgd?
ik in een knuffelbui ben?
ik gisteren ook al in een knuffelbui was?
ik soms denk dat ik ook pas had moeten ontdekken dat ik op meisjes val op m'n 25ste?
het in tv-series lijkt alsof je dan meteen het grote geluk vindt?
ik wel zin heb in het grote geluk?
ik geen tijd heb voor het grote geluk?
ik nu naar "honey I'm home" van Shania Twain aan't luisteren ben?
ik ervan droom om dat ooit door een heel huis te kunnen roepen?
ik dan natuurlijk ook iemand in huis wil tegen wie ik dat kan roepen?
honey, I'm home roepen in een leeg huis namelijk belachelijk is?
er een nieuwe tramlijn bijkomt hier op linkeroever?
mensen mij vaak plagen dat linkeroever ontwikkelingsgebied is?
wij toch maar een nieuwe tramlijn krijgen?
ik zelf eigenlijk liever in't stad was blijven wonen?
ik later zeker terug in't stad ga wonen?
ik vannacht heel hard verschoten ben?
mijn papa een beetje slechtgezind is als je hem om 1u wakker maakt?
ik hem niet heb wakker gemaakt en hij dus niet slecht gezind was op mij?
ik straks naar Alex Agnew ga?
Alex Agnew een geweldige stand up-comedian is?
ik er zin in heb?
ik er al een hele week over aan't zagen ben tegen vrienden?
ik blij ben voor Bob? of toch ongeveer?
dit lijstje al veel te lang is?
het eten klaar is?
ik dus maar aan tafel ga voor murder-mummy weer opstaat?

Een nieuwe liefde

2005-09-27T17:43:00.000+02:00

Ken je dat? Dat je de kans krijgt om een nieuwe liefde uit te bouwen, maar er wel iets voor moet opofferen? Maar je bent geïntrigeerd door haar klank en uitstraling en sensualiteit... dus je gaat ervoor.

Nope, ik heb geen nieuwe vriendin, ik veronderstel dat het in dat geval over een ander soort opoffering zou moeten gaan, en dat soort opofferingen ben ik (nog) niet geneigd om te maken. Of ze moet wel héél sensueel zijn.
Wat ik wel heb gedaan is mijn gitaar nog eens van achter de kast gehaald. Ik heb ze nu bijna 2 jaar, en nog steeds kan ik er niet deftig op spelen, hoe zielig is dat?
Ik was al een tijdje aan't kijken of ik Gitaar spelen voor dummies zou kopen (want ja, ik ben een dummie) en uiteindelijk heb ik dat dan gisteren maar gedaan. Ik heb mijn lange nagels moeten opofferen (snik!), maar ik heb na een uurtje oefenen al een heel erg trage en heel erg verhakkelde versie van Kumbaya kunnen spelen. Een mens moet ergens beginnen, niet waar?
't Is in elk geval beter en leuker dan vorte oefeningetjes die op niets slaan, zoals bij mijn vorige poging.
Als ik het nu volhoud (elke dag een uurtje moet toch te doen zijn, nee?) dan speel ik tegen de zomer waarschijnlijk wel gitaar op kampvuurniveau :D Net op tijd!

En mijn nagels... Voor één keer was ik erin geslaagd om ze alle tien tegelijk te laten groeien, en dus niet 8 lange en 2 afgebroken nagels te hebben, maar echt 10 lange, dus wilde ik dat koesteren en french manicure laten doen etc... Maar mijn Spaanse vriendin dacht daar anders over... nagels kort! Nuja, over anderhalve week zouden ze er toch af moeten voor de vaardigheidstraining, so...

En nu ga ik iets doen waarbij mijn vingers niet te veel te lijden hebben, tv kijken ofzo, Spaanse vriendin heeft vingers van linkerhand pijn gedaan!

Jaja, eelt kweken, I know!

To foreign readers who don't speak Dutch: I'm sorry, but I won't write my blog-entries in English. Not that my English is very bad, but it's just not my native language, so I'm sticking to Dutch, sorry guys!

Here's to stupid exes!

2005-09-24T15:01:00.000+02:00

Gisteren een nachtje gaan stappen met Bob en Cats. Een nachtje stappen is trouwens niet zo meteen een uitdrukking die ik zou gebruiken, geen idee waar ik ze vandaan haal. Am I changing into nen Ollander???

Enfin, komt erop neer dat ik na de koorrepetitie (waarover later meer) naar't stad ben vertrokken, en dat we de avond/nacht zijn ingegaan met het voornemen om ons eens lazarus te drinken Zo af en toe moet dat kunnen, en tenslotte was het ook mijn laatste vrije dag voor ik maandag opnieuw naar de les moet.
Eerst zijn we in't Hessenhuis gaan profiteren van Happy Hour, en toen het daar een beetje vol begon te geraken (en mijn alcohol-meter aangaf dat het ongeveer 1u moest zijn, maar het eigenlijk nog maar 11u was) zijn we daar vertrokken, richting Boer van Tienen. Katje was aan't werken, en we wilden haar eigenlijk overtuigen om mijn broer te overtuigen mee te gaan naar den Aalmoezenier. Toen we daar aankwamen zaten Kevin, Lori en Thomas daar ook, en hebben we samen 2 pintjes ofzo gedronken, en een vreemd drankspelletje gespeeld. Ik denk dat ik dan toch maar liever Drankopoly speel ofzo. Of twister, da's ook een leuke als ge een beetje weinig bloed in uw alcoholsysteem hebt.
Broertje is dan nog afgekomen, en na nog een laatste pint zijn we dan maar naar de Crossroads gegaan, om daar te beslissen wat we de rest van de nacht gingen doen. K&K zijn dan naar huis gegaan, rond een uur of half 4 denk ik, en wij gingen door.

Nog langs't Paleis gegaan, daar was een gratis feestje voor Arty Farty people, en toen we daar aankwamen leken die allemaal nogal te vertrekken. Toch maar gaan kijken, veel Arty Farty people gezien die vreemd aan het dansen waren, en een bordje boven de bar dat er geen drank meer geserveerd werd.

Ons heil dan maar ergens anders gezocht, zijnde zowat overal. Ik denk dat we uiteindelijk zowat anderhalf uur gewandeld hebben in de hoop iets tegen te komen dat open was, maar Antwerpen is blijkbaar echt wel DOOD op vrijdagnacht na 4u. It's a shame.

Uiteindelijk een pita-bar binnengestapt op de Oude Korenmarkt, intussen waren we alledrie al bloednuchter, en daarna richting groenplaats. Verbazend genoeg was daar al een spoor te zien van een naderende tram richting Linkeroever, wij dus gaan kijken, en inderdaad, op één of andere vreemde manier heeft De Lijn ongemerkt de eerste tram een uurtje naar voor geschoven. Hoera!
Ik ben dan maar naar huis gegaan, en na wat strubbelingen met de mama en een hoofdstuk uit Matilda, naar dromenland verhuisd.

Vandaag nog op het programma: dadelijk naar de pannenkoekendag van EV, efkes onze kop laten zien op't feestweekend van HRH, hier eten met bompa (en daardoor niet de mis gaan zingen met't koor, sorry Bertje!) en eindelijk eens die eerste aflevering van Dead Like Me bekijken die Bob me gegeven heeft. En oh ja, als ik zin heb, vertellen over mijn nieuwe hobby: koor!

Brigitte Kaandorp: Februari - Kom dan bij mij

2005-09-24T14:51:00.000+02:00

Overlaatst heb ik een show van Brigitte Kaandorp op tv gezien. "...en vliegwerk". Ik had al wel een paar keer van haar gehoord, maar zelf nog nooit een show gezien of stukjes gezien. Nu dus wel. Indrukwekkend. Grappig, ontroerend, herkenbaar. Een beetje Kommil Foo, maar dan door een vrouw alleen, en meer sitcom dan grapjes voor de grapjes, zo leek het toch.
Het laatste nummer uit de show vond ik prachtig, super, geweldig. Februari heet het.

We reden op een regenmiddag naar 't noorden
We moesten spelen in Delfzijl of Sappermeer
We zaten warm, droog en veilig in de auto
De ruitenwissers zwiepten dapper heen en weer

Zomaar een grijze dag in februari
De zon heeft zich in geen weken laten zien
Ik weet ook niet of 't ooit nog zomer wordt

En even later: Blauwe zwaailichten in de verte
We reden stapvoets, in de file, dichterbij
D'r was een ongeluk gebeurt, je zag ze liggen
En in de regen stond er een ziekenwagen bij

Zomaar een grijze dag in februari
De zon heeft zich in geen weken laten zien
Ik denk ook niet dat 't ooit nog zomer wordt

Zomaar een grijze dag in februari
De zon heeft zich in geen weken laten zien
Ik denk ook niet dat 't ooit nog zomer wordt

We reden op die wintermiddag zwijgend verder
We moesten spelen in Delfzijl of Hoogeveen
't Was buiten regenachtig, koud en bijna donker
En ieder staarde in de auto voor zich heen

Zomaar een grijze dag in februari
God heeft zich in geen weken laten zien
Ik denk ook niet dat 'ie nog iets om ons geeft

En deze heet Kom dan bij mij. Hiermee heb ik echt zitten snikken in de zetel, ni normaal.

Als het zwaar wordt om je hart
Als de tranen bijna stromen
Als de wanhoop aan je trekt
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het zwaar wordt om je hart
En je weet niet wat het is
Dan moet je komen

Als de herfst je overvalt
Als de zomer is verdwenen
Als de angst je overmant
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als de herfst je overvalt
En je weet niet wat je moet
Dan moet je komen

Ik geef je een glas wijn
En een zakdoek om te snuiten
Ik draai een mooie plaat
En de kachel gaat op tien
Ik leg je op de bank
Onder een warme deken
De gordijnen zal ik sluiten
En binnen maak ik licht
En we gaan nog niet naar buiten
En we drinken en we wachten
En we wachten en we drinken
En we drinken en we wachten
Tot het voorbij is

Als het koud is in je ziel
Als je moeder is begraven
Als je bang bent voor de nacht
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het koud is in je ziel
En je weet niet wat te doen
Kom dan bij mij

Hans Teeuwen - Bijbelverhaal

2005-09-24T14:47:00.000+02:00

Hans Teeuwen...Nog zo'n geschifte Hollander die op het podium gaat staan om mensen aan het lachen te brengen. Maar hard. Hans Teeuwen is echt hard, en er zijn dan ook veel mensen die niet met'm kunnen lachen. Luisteren naar Hans Teeuwen is soms het midden zoeken tussen lachen en denken "dat is toch erg, en zielig". Hieronder een zalige sketch van Hans Teeuwen: het bijbelverhaal. Weer zoiets dat grappiger is als je't hoort, maar goed :)

Vroeger had ik heel veel vrienden, maar nou niet meer zo. Vanwege dat zij hadden gezegd dat de irritatiegrens bereikt was. Vroeger gingen wij altijd naar hetzelfde cafe en zo, maar nou zijn zij naar een ander cafe gegaan en willen mij niet zeggen waar dat is. Maar dat vind ik helemaal niet erg, want nu heb ik veel meer tijd voor andere dingen. Net als bijvoorbeeld laatst was ik naar de bioscoop geweest en had ik een hele mooie en belangrijke film gezien en die heette Schidelers List. Dat is echt een hele mooie en belangrijke film. Want kijk, de mensen praten altijd wel over de joden en zo, maar die Duitsers waren ook geen lieverdjes hoor!
Maar wat ik het mooiste vind om te doen vind ik om in de bijbel te lezen. Dat is een heel mooi dik boek en voor de mensen die niet precies weten waar het over gaat zal ik het ongeveer uitleggen.
In het begin van de wereld toen was er nog helemaal niks, alleen een soort van jeugdboerderij met twee mensen, Mozes en Ali Baba. Maar die hadden van die giftige appel gegeten en toen waren ze in slaap gevallen en toen is het keihard gaan regenen en zo hard dat de dieren van de boerderij bijna verdronken waren. Maar toen had Jezus dat water veranderd in rooie wijn en was het een rooie zee geworden en die ging uit mekaar en toen had de walvis de ene helft opgezopen en Jonas de Doper de andere helft. Maar die Jonas de Doper, die had zoveel gezopen, die was helemaal dronken geworden. En toen ging hij mensen natgooien met water. Dat de mensen ook zeiden: "Schei nou eens een keertje uit met dat natgooien met water". Maar toen wou die nog steeds niet ophouden en toen zeiden ze: "Nou is 't mooi geweest!" En toen heeft zijn vrouw Delila al zijn haren afgeknipt en zo'n hanekam gemaakt en toen moest 'ie drie keer kraaien. Maar toen wou die nog steeds niet ophouden en toen zeiden ze: "Nou is 't echt mooi geweest" en toen hebben ze z'n hoofd aan z'n kruis gespijkerd.
Ja, dat was heel erg. Maar gelukkig kwamen er toen net op tijd drie wijzen uit het oosten en die hadden broodkruimeltjes gestrooid om de weg niet kwijt te raken. Maar toen had Jezus die broodkruimels in vissen veranderd en toen zei die tegen die vissen: "Sta op en loop". En toen wisten die wijzen helemaal niet meer waar ze vandaan kwamen en toen hebben die een hele nacht in een stal moeten slapen.
En Maria was zwanger geworden. Niet van haar man Jozef, maar ze was in heilige bekoring ontvangen, terwijl Jozef dacht dat zij zwanger was van een machtige Amerikaan, want die zong altijd van: 'Maria, Maria' en dat was van de musical Jesus Christ Superman en toen werd die baby geboren en die hebben ze in een mandje met pek en veren in de sloot gekieperd. En toen waren de koeien zo erg geschrokken dat ze zeven jaar lang geen melk konden geven.
Ja, en toen dachten de Romeinen: Nou kunnen we het hele land wel veroveren. Maar dat was niet zo, want er was een klein dorpje dat dapper weerstand bood tegen de Romeinse overheersers. En die hadden een toverdrank met duizend zure bommen en garnalen, dat had professor Barabas gemaakt, maar die zat in de gevangenis en toen riepen de mensen: "Barrabas vrij, Barrabas vrij!" Maar toen moest eerst iemand anders in de gevangenis. En toen was keizer Pilatus zijn handen aan het wassen, maar toen ging Jezus met zijn smerige poten over het water heen lopen. Ja, toen zeiden ze: "Nou is 't mooi geweest" en hebben ze hem gekruisigd. En dat is allemaal in de Jordaan gebeurd. En dat is helemaal niet leuk, want dan hang je daar helemaal alleen en je krijgt jeuk, wat dan?
Of dat ze je naast iemand hangen die alleen maar over voetballen kan praten. Of tussen twee Limburgers in. En dan staat ook in de twaalf geboden dat als gij merkt dat de mensen spotten dan moet gij de mensen kastijden met een brandende braamstruik. Maar dat is symbolisch, dat weet ik ook heus wel. Het mogen ook best andere houtsoorten zijn, als dat beter uitkomt.

De Floere portemonnee

2005-09-24T14:43:00.000+02:00

Deze post is overgenomen van mijn msn-space, ik heb'm er een paar maanden geleden eens opgegooid.

De Floere Portemonnee was een onderdeel van het Leugenpaleis (voor de analfabeten onder ons: da's de radioshow waaruit het Peulengaleis is voortgevloeid) waarin Bart Peeters in de huid kroop van Cas Goossens, eigenlijk een prehistorische versie van de Jos Bosmans-show :)

Heb m'n best gedaan om't uit te typen, 't is een mengeling van fonetische klanken, en toch een poging om het verstaanbaar te typen :) waarschijnlijk is't pas grappig als ge't hoort, maar goed :)

goeienavond dames en heren, goeienavond
welkom in de floere portemonnee
en we zijn hier ni serieus en ni hoogdravend
en aan het orgel, speelt eugène flagée

in het leven van ne mens, dames en heren
is het ni altijd alleen maar zonneschijn
en daarom willen wij elle amuseren
me een lieke en met een moppeke fijn

drinkt een goei sjat kaffe
bèt in ne pistolee
welkom bij de floere portemonnee

jaajaaaaajaaajaaajaa dames en heren, in de floere portemonnee
we gaan beginnen me een mop, de mop waarda we ieder week me beginnen, namelijk de mop van den indiaan.

er was is nen indiaan, en die ga naar z'n vrouw en die zegt: wijf zétem, want indianen zeggen altij wijf, wijf ga voor mij is nor de winkel en haalt is 10 bizons. allez, da wijf da teent naar de winkel, en da komt terug me zo'ne bruine papieren zak.

dien indiaan zegt, seg wijf wa is da hie na, ik vraag 10 bizons, en gij komt terug me zo'ne bruine papieren zak. waar zijn die 10 bizons??
zegt da wijf: die zitten in die papieren zak,
ma da kan toch ni! zegt dien indiaan
as ge ze goe oepvouwt wel! zegt da wijf
daarop pakt dien indiaan z'nen bijl
en hij kapt z'n been af!

ik weet nog een mop
't is ook een mop van nen indiaan, en dien indiaan, die huppelt op één been door de prairie, want da's eigenlijk nog dien indiaan van de veurige mop. en dien indiaan die komt nen belastingscontroleur tegen, en dien belastingscontroleur die zegt tegen dien indiaan: ee indiaan, wete gij woroem da krokedille, ni kunnen biljaaren?
nee, zee dien indiaan. zegt dien belastingscontroleur: oemda't just geregend ee! oe? zeet dien indiaan, ik heb vandemiddag toch stoofvlees gete! (applaus)
wacht, wacht wacht! dien indiaan wer z'n bijl, en kaptem z'n ander been deraf!
jaja, zegt dien belastingscontroleur, allee, ier is een kartonne does!
jaja, dames en heren, ge lacht nen beet af in de floere portemonnee!

euh, dames en heren, ik wil na gère een groet applaus voor twee gezusters, ze brengen u het liedjetrammelamelam, hier zen in de floere portemonnee de zusters gitanna.

wij stonden te wachten op de trammelamelam, ik schoot in vuur en vlammelamelam. ik stond daar met mijn lievelingeling, en de tram die deed van tingelingeling. en m'n hartje ging van bongelongelong, toen draaiden wij een tongelongelong. gij maakte mij zo blijelijelij, en de tram die reed voorbijjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

ja dames en heren, ja

drinkt een goei sjat kaffe, en bèt in ne pistolee
ge luistert nor de floeren portemonnee

Een nieuw begin

2005-09-23T17:06:00.000+02:00

Vwala, alle nodige aanpassingen zijn gebeurd.
Hopelijk vinden alle geregelde skynetbloglezers hun weg naar hier. En anders... en anders hebben ze pech!
Ik ga ervan uit dat er wel een paar mensen zullen komen meelezen, zodat mijn exhibitionistische behoeften bevredigd zijn :P

Kijk alvast eens rond, en tot binnenkort!

Under construction

2005-09-22T14:52:00.000+02:00

Hoihoi lezer!

Ik ben momenteel een beetje aan het knoeien met de lay-out van deze blog, vergeef het me dus als dit ding er af en toe compleet afzichtelijk uitziet.
Binnen afzienbare tijd zou alles min of meer in orde moeten zijn!

EDIT: de grote lijnen van de lay-out zijn nu ongeveer in orde.
Wat moet er nog gebeuren?

~~het lettertype en kleurtje van de posts aanpassen~~
~~linklijst aanpassen~~
~~kleine pruldingen~~
~~skynetblog afsluiten en mensen doorverwijzen naar hier :)~~

Oh, en Bob, don't worry, voorlopig blijft de top-banner waar ie is ;)

EDIT2: aargh! Internet Explorer is vreselijk! Eindelijk zag deze blog er een beetje uit zoals ik het wilde, in Firefox, maar Bob bleef maar zeggen dat er iets mis was in de rechterkolom. Ik dus gaan kijken in IE, omg! Heel de lay-out verprutst, irritant! Enfin, ik krijg'm onmogelijk goed in beide browsers, dus raad ik de mensen maar aan om een browser te gebruiken die de standaarden ondersteunt...

Leven zonder angst

2005-09-22T10:23:00.000+02:00

Gisteren wandelde ik naar huis na EV, met mijn iPod veilig in mijn oortjes, (nee, hij stond niet zo luid dat ik het verkeer niet meer hoorde) en plots kreeg ik weer zo'n ontzettend mooi nummer te horen. Af en toe gebeurt dat zo eens, en da's altijd zo leuk! Nu was het dus Leven zonder angst van Brigitte Kaandorp. Zeer toepasselijk, op allerlei vlakken.

Gisterennacht
Ik kon maar niet slapen
Ik lag te woelen in m'n ledikant
Ik telde 100.000 witte schapen
En die bleven maar staan
En die keken me aan
En ik riep ga nou eens aan de kant

Ik wil leven zonder angst
Ik wil branden zonder blaren
Ik wil geld zonder te sparen
Ik wil feest zonder gedoe
Ik wil zuipen zonder kater
Een horloge zonder later
Ik wil dansen zonder moe

Ik wil regen zonder jas
Ik wil varen zonder anker
Ik wil roken zonder kanker
'k Wil een salto zonder net
Ik wil alles weten zonder boeken
Alles vinden zonder zoeken
Ik wil slapen zonder bed

Jij zei vannacht
Joh, je bent niet goed lekker
Je woont niet zomaar gratis op Soestdijk
In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen
En toen keek ik je aan
En toen wou ik je slaan
Want je had zo vervelend gelijk

Maar ik wil liefde zonder eind
Ik wil vrijen zonder zorgen
Van de avond tot de morgen
Ik wil mannen zonder tal
Ik wil doorgaan zonder stoppen
Ik wil binnen zonder kloppen
En een lijf zonder verval

Ik wil vreten zonder dik
Ik wil aangenaam verpozen
Zonder schillen, zonder dozen
Ik wil varkens zonder pest
'k Wil een kind zonder te baren
En zonder praktische bezwaren
Ik wil zwemmen zonder vest

Ik wil reizen zonder doel
Ik wil zeilen zonder haven
'k Wil een graf zonder te graven
Ik wil vissen zonder vangst
Ik wil oud zonder bederven
Ik wil dood zonder sterven
Ik wil leven
Ik wil leven
Ik wil leven zonder angst

True Love test

2005-09-21T16:26:00.000+02:00

Romantic
You scored 74 Compassion, 68 Love, and 13 Sex!

You love love, but sex isn't your number one priority... which isn't a bad thing really

This test tracked 3 variables. How the score compared to the other people's:

Higher than 39% on Compassion

Higher than 40% on Love

Higher than 2% on Sex

Link: The True Love Test written by LouLn on Ok Cupid

Politics test

2005-09-21T15:53:00.000+02:00

You are a
Social Liberal
(80% permissive)

and an...
Economic Liberal
(23% permissive)

You are best described as a:

Strong Democrat

Link: The Politics Test on Ok Cupid

Yesterday was a bad day

2005-06-20T08:51:00.000+02:00

Zeker gisterenavond zat het er ff serieus tegen. Er zijn wat problemen bij EV, waarbij ikzelf en mijn collega co zeker niet vrijuit gaan, en ik was gisteren een beetje boos en wanhopig.
Intussen kan ik het allemaal wat relativeren en weet ik dat het zeker niet alleen aan ons ligt. Ik begon al te denken dat ik partijdig was en meer kan verdragen van S, geen engeltje tenslotte, dan van de andere betrokken persoon. Okee, S is mijn ex, en ik begin meer en meer te denken dat ik weer verliefd aan't worden ben op haar, maar na er met mijn co-co over gepraat te hebben, ben ik tot het besluit gekomen dat het niet daaraan ligt. De twee personen in kwestie hebben gewoon een heel andere manier om met dingen die hen niet aanstaan om te gaan, en de manier van S ligt mij gewoon beter, daar kan ik gewoon beter mee om.

't is niet de makkelijkste persoon om mee om te gaan, en erg veel tact heeft ze niet, maar als er iets is dat haar niet aanstaat, zegt ze da gewoon. Op die manier kunt ge er tenminste iets aan doen, en weet ge waar ge staat. De ander kropt alles op en zwijgt, en op een gegeven moment krijgt ge dan te horen dat't genoeg geweest is. Dan valt ge uit de lucht en komt ge voor quasi voldongen feiten te staan en dat appreciëer ik niet zo.

Enfin, we zullen wel zien hoe het uitdraait. Tenslotte, de hele stuurgroep mag opstappen, EV zal blijven draaien, desnoods op 3 vrijwilligers.

Het siamese tweeling-fenomeen

2005-06-14T18:17:00.000+02:00

Je wil een feestje doen, en daar vrienden op uitnodigen. Een aantal van die vrienden hebben een lief, dat je niet echt tot je vrienden rekent. (zie ook vorige post)
Wat doe je dan? De regels respecteren en beide halve trouwboeken uitnodigen en het risico lopen dat 1) ze de hele avond aan elkaar plakken en 2)de ene halve trouwboek niemand anders kent en 3)je je de hele avond ergert aan de vreemde trouwboek 4)je andere mensen niet meer kan uitnodigen omdat er dan simpelweg teveel genodigden zijn.
Of trek je je stoute schoenen aan en nodig je alleen je vriend(in) uit, zonder halve trouwboek, met het risico dat hij/ze 1) boos/slechtgezind is omdat je zijn/haar lief niet hebt uitgenodigd en eventueel ook het halve feestje zit te mokken 2)vraagt of't lief mag meekomen, en wat zeg je daar dan weer op?

Dilemma's, dilemma's...

Nu moet ik zeggen dat de keuze snel gemaakt is als het koppels zijn die ook in hun eentje functioneren. Die niet elke minuut van de dag bij elkaar willen zijn, dat ook luidkeels verkondigen op alle mogelijke manieren en als ze bij elkaar zijn nooit meer dan een meter uit elkaars buurt gaan. Die koppels, daarvan nodig ik effectief gewoon de helft uit.
Van de andere koppels... mja, zoals ik in mijn vorige post al zei, daarbij heb ik al snel de neiging om dan maar geen van beiden uit te nodigen.

Wat ik deze zomer ga doen op feestjes weet ik nog niet, 't zullen ingevingen van het moment worden, denk ik...

wuif wuif

2005-06-13T18:42:00.000+02:00

Hellow liefjes!

Waarschijnlijk is er absoluut geen kat die dit leest, maar goed. Op mijn skynetblog zit dan weer teveel volk, en er zijn dingen die ik daar dan ook liever niet post, voorlopig.
In ieder geval, ik heb intussen een HTML-boek, en als ik geen tweede zit heb (voorlopig ziet dat er goed uit) dan ga ik deze zomer eens m'n eigen design maken voor dit dingetje. Met veel konijntjes en al! hehe

Jaloezie dus, daar wou ik het eigenlijk over hebben. 't Is echt compleet belachelijk enzo, maar ik vind het echt niet fijn dat sommige van mijn vrienden en vriendinnen een lief hebben. Ik weet het, ik zou eigenlijk gewoon blij moeten zijn voor hen dat ze zo gelukkig zijn, maar dat lukt me dus gewoon niet.
Bij twee daarvan heb ik er nog een -min of meer- logische (maar daarom niet terechte) verklaring voor. Ik kan hun lief namelijk niet uitstaan. De een nog minder dan de ander. Ik zeg niet gemakkelijk dat ik iemand niet kan uitstaan, ik denk dat er bij alle mensen die ik ken echt maar een stuk of 10 zijn die ik écht niet kan uitstaan. Er zijn er natuurlijk wel die ik niet zo leuk vind, en die ik niet goed afkan ofzo, maar als het moet zou ik er een half uur mee alleen in een kamer kunnen zijn. Met hen dus écht niet.
Ze werken op m'n zenuwen, irriteren me vanaf de eerste seconde dat ik ze zie, en nog meer als ze hun mond open doen. Ik kan niet verklaren hoe het komt. Van de ene persoon weet ik dat andere mensen die ook niet afkunnen, maar van de ander weet ik eigenlijk maar één iemand die mijn mening deelt en de persoon in kwestie dus effectief niet kan uitstaan.
Vreemd misschien, maar bij die laatste had ik ook effectief vanaf dag 1 iets van "oh djeezes wa is da voor iet?", en dan bedoel ik vanaf dag 1, niet vanaf minuut of uur 1. Ik doe echt wel m'n best om wat met mensen te praten enzo voor ik mijn oordeel vel :)
Bij de andere die ik niet kan uitstaan is het zo'n beetje gegroeid, in't begin vond ik het niet echt een tof persoon, maar ook niet irritant ofzo, dat't mijn beste vriend ni zou worden was duidelijk, maar bon, zo zijn er honderden mensen :) Een paar maanden later was't om zeep, irritatie alom.

't Is best wel lastig als een van je goeie vrienden of vriendinnen verkeert met iemand die je niet kan uitstaan. Die wil natuurlijk veel bij z'n lief zijn, en tjah, als jij dat lief niet afkan, spreek je liever niet af met het lief erbij. Sowieso doe ik dat liever niet, ik ken leukere dingen dan vijfde wiel aan de wagen spelen, maar daar ging het niet over.
Ik heb gemerkt dat ik me dan nogal makkelijk laat vangen aan het geen contact meer opnemen. Nu moet ik zeggen, bij de ene lag het echt niet aan mij. De vriend(in) in kwestie heeft zich totaal afgesloten van iedereen behalve het lief, en andere vrienden zijn ook het contact verloren. Best jammer, want het was echt een fijn persoontje om mee op te trekken. 't Is gemakkelijk om dan te zeggen dat't aan't lief ligt, dat zou een beetje te gemakkelijk zijn, er zijn andere factoren ook, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat die iets fundamenteel veranderd heeft aan die vriend(in).
Ik doe nu m'n best om het contact niet te verliezen met vriend(in) 2, nu die ook samen is met iemand die ik niet afkan, maar ik merk dat ik mezelf soms moet dwingen om iets te zeggen enzo. 't Is ook gewoon niet leuk dat je één van je beste vrienden amper nog te spreken/zien krijgt zonder het lief erbij. Bah bah bah!

Goed, twee lieven die ik niet kan uitstaan, maar de derde is nog een geval apart. Ik denk dat ik net zoiets heb als wanneer één van mijn beste vrienden, die overigens heel erg kieskeurig is :P, een lief zou hebben. Het gevoel van alleen achter te blijven in het eeuwige vrijgezel zijn. In het huidige geval is het dan nog eens extra vreemd omdat er een paar jaar geleden vreemde dingen zijn gebeurd tussen ons, die de band, voor mij althans, redelijk uniek maken.
Ik gun het wel hoor, maar het is gewoon vreemd, en ik betrap mezelf erop dat ik soms wil schreeuwen dat't niet eerlijk is.

Hehe, dat deed goed. Sorry voor de hoge ingewikkeldheidsfactor van dit bericht, maar ik wil echt geen namen noemen, zelfs geen initialen. Voor een aantal mensen zal het nu al té duidelijk zijn wie ik bedoel.