Wat kan een prille twintiger nu voor belangrijks te melden hebben, vraag je je misschien af.
Terecht, de kans is klein dat deze weblog het
wereldnieuws zal halen. Als je op zoek bent naar scoops en nieuwtjes, moet ik je dan ook teleurstellen. Het enige dat ik hier te bieden heb is een venstertje,
op mijn leven, gedachten enzovoort.
In het archief vind je het archief van blogspot zelf, aangevuld met 2 pdf-files (2003-2004) en een link naar
mijn skynetblog. Als daarna je nieuwsgierigheid nog steeds niet bevredigd is, laat dan gerust vragen of bedenkingen achter in de comments-sectie, of stuur een mailtje!
Naaiproject 1: pennenzakrol
Nadat ik vorig weekend tijdens ons weekendje weg het stoffenparadijs ontdekte dat
Rok&Rol in Middelburg is, maar me flink heb ingehouden door enkel wat coupons te kopen (*aai, aai*, flink zo K'nijn!) en een hele hoop inspiratieparadijsjes ontdekte in de blogosfeer (zo heet dat dan met een sjiek maar toch wat belachelijk woord) werd het tijd voor mijn eerste los-van-de-naailes-projectje. (En voor het einde van die ellenlange zin werd het ook tijd, aiaiai!)
Ik spotte op
de blog van madame ZsaZsa een leuke cover voor een agenda of een adresboekje en vroeg aan mijn Madam of ze dat geen leuk extra kerstcadeautje zou vinden... De reactie was nogal lauw, maar ze vond het wel een leuke blog en keek mee over mijn schouder. Die potlodenrol, dat vond ze wel tof!
Gisteren was ze na 3 weken vakantie nog eens een nacht gaan werken (allebei dikke tegenzin toen ze moest vertrekken, het went, Madam altijd in de buurt 's avonds en 's nachts), dus het perfecte moment om het naaimachien nog eens boven te halen en te probeerselen.
Knipperdeknipperdeknip, veel kleine stukjes stof, waarbij ik er natuurlijk pas bij de laatste achter kwam dat ik ze mss allemaal op elkaar kon spelden en zo dus minder moest aftekenen (ik HAAT aftekenen op stof, en knippen vind ik eigenlijk ook niet leuk, maar goed, anders kan je natuurlijk ook niet echt stikken...). Twaalf lapjes, een stukje voor het lint en een grotere lap later kon ik dan eindelijk beginnen aan het echte werk.
Stikkerdestikkerdestik, twaalf lapjes mooi aan elkaar gestikt (of toch een beetje scheef aan één stukje, heb ik op't einde dan toch maar opnieuw gedaan...) En toen bleek dat mijn aan elkaar gestikte lap te groot was voor de grote lap... Veel te groot, twee lapjes te groot... Nog eens goed gecheckt en de markering op de naaimachine waarvan ik dacht dat het 1cm was bleek slechts een dikke halve cm te zijn (hoezo, ik had dat ook eventjes kunnen nameten?)
Twee opties:
a) alles losprutsen en opnieuw stikken
b) twee lapjes eraf prutsen en toch ook dat scheef stuk maar recht stikken
Aangezien sommige stofjes toch behoorlijk dun waren toch maar geopteerd voor b. De lapjeslap was dan ietsiepietsie te klein voor de grote, maar dat viel nog goed te overbruggen.
Verder stikkerdestik, en met een beetje foefelwerk hier en daar (de grote lap was dan toch iets te groot waardoor hij aan de naad uiteindelijk wat scheef zit) was ie klaar! Ik wilde eigenlijk nog extra fancy doen en een knoopsgat maken in mijn lint dat ik dan toch zelf had moeten stikken wegens geen tijd om langs de winkel te gaan maar ik snap het automatische knoopsgatprogramma van de schoonmama haar naaimachien niet zo goed, dus voorlopig moet Madam haar lintje er maar onder foefelen om het vast te steken!
Tadaaaaa:
Gegroeid
Dat ben ik, besefte ik, nadat ik nog eens grasduinde in het archief hier.
En er meteen ook een link naar een eerste blog afgooide. Geen materiaal dat voor professionele contacten zichtbaar hoeft te zijn, zelfs al komt mijn blog pas als honderdduizendste zoekresultaat naar boven.
Bah. Niet leuk eigenlijk, rekening houden met professionele contacten.
Gegroeid in wat ik doe (gelukkig maar!), gegroeid in wie ik ben, gegroeid in de relatie met mijn madam. Helaas ook wel wat ontgroeid. Vrienden die ik niet meer of nog nauwelijks zie. Die ik kwijt of bijna kwijt ben.
Maar ook vrienden die ik niet veel zie, maar met wie ik nog altijd een klik heb. Samen gegroeid zeg maar.
Afscheid nemen, nooit van mijn sterkste kanten geweest. Maar soms, soms is dat goed, beter, best.
Maar toch, toch blijft iets in mij toch hopen dat sommige van die vrienden ooit de weg terug vinden, of ik de weg naar hun. Als ik nu al eens begon met een stafkaart aan te schaffen?
Dear dear...
Life does go on, that's for sure...
Toen ik gisteren wat opzoekwerk aan het doen was en naarstig blogs aan het plakken was in mijn reader, begon het plotseling toch te kriebelen om zelf terug te schrijven.
Vroeger vond ik dat altijd leuk, en sommige mensen vonden het zelfs de moeite om te komen lezen, stoer!
Intussen is het al meer dan drie jaar geleden dat ik hier nog iets schreef, en man, wat is er in die tijd veel veranderd! Ik heb uiteindelijk toch een keuze kunnen maken voor mijn specialisatie waar ik (meestal) blij mee ben, ik ben getrouwd, heb een fantastische dag gehad en een zalige huwelijksreis in Florida.
Ik ben nog steeds very happy (intussen al 6 jaar and counting!) met mijn vrouw, al moet ik er nog steeds aan denken dat ik vrouw zeg en niet vriendin :) En ik heb sinds dit jaar eindelijk weer wat tijd om te ademen. Twee jaar Stuif was genoeg. Ik had het wel gehad. 1/5 van wacht, tot 22u in dat hellhole zitten wachten op patiënten die niet kwamen, of juist in overvloed, of pas 10 minuten voor je weg mocht, en dan nog in overvloed.
Nu veel rustiger, enkel consultatie in UZA, maar af en toe is het hier toch wat te saai voor mij. Er zijn gelukkig nog altijd mensen die mij echt raken, die ik verdorie wil helpen en dan is het super om na een aantal consultaties en probeersels om de goeie medicatie te vinden te merken dat het ein-de-lijk beter gaat. Daarvoor doe je het. Ik toch in elk geval.
Maar er zijn er ook die ik liever kwijt dan rijk ben, die duidelijk niet mijn doelpubliek zullen zijn als ik het voor het zeggen heb. En nee, dat zijn dan niet de antisocialen, de "moeilijke gevallen" maar vooral zij die helemaal in hun ziek zijn kruipen. Af en toe krijg ik er de boebelen van, als er weer eens 12 zijn gepasseerd op een week tijd heb ik het ferm gehad!
Maar goed, we blijven positief en zijn wreed gelukkig dat het aantal wachten hier ontzettend veel draaglijker is (1/7 nu we samen zijn met Duffel) en vooral ook grotendeels van thuis uit kan gebeuren. Jeej.
Meer ademruimte dus!
Maar ik zou ik niet zijn als ik die niet had ingevuld met een nieuwe hobby :) Huismus als ik ben heb ik me meteen ook een bijpassende hobby gezocht, en ben ik eindelijk begonnen aan die naaicursus die al jaaaaaren op mijn verlanglijstje staat. Ik heb mezelf intussen al enigszins gecorrigeerd en besloten dat ik toch vooral leuke dingetjes wil maken en niet meteen kleren etc, maar toch. Het is leuk! Alleen zijn al die mooie, schattige stofjes altijd wreed verleidelijk, heb ik te weinig tijd om er ook echt iets mee te doen terwijl ze toch ook niet echt goedkoop zijn...
Moet dus dringend meer achter mijn naaimachien kruipen buiten de naailes, maar dat zal vast wel beter gaan eens ik mijn oh zo cool eigen naaimachien heb ipv dat van de schoonma. yay!
Verder vullen we onze tijd ook nog naarstig met verbouwingen, al komt er nu toch eindelijk een (voorlopig) einde in zicht. De vloer in badkamer en keuken is na lang uitstellen gelegd geraakt, en achteraf veel spijt dat we het zolang hebben uitgesteld, en de helft van de onderkasten van de keuken staat inmiddels in elkaar. Binnenkort de andere helft, dan het werkblad halen en laten verzagen, en dan is er eindelijk weer een keuken. Wooooohooooow! Ik zweer het, ik kom daarna drie weken niet meer uit de keuken, eindelijk nog eens koken! Op een goei gasvuur! In een goeie oven! Kom dus allemaal maar eens eten zodat mijn culinaire experimenten ook een goed doel hebben en niet allemaal richting GFT-bak moeten omdat ik wéér voor 10 gekookt heb ipv voor 2...
En als de schone broer dan binnenkort ook nog de tegels in de badkamer komt afmaken, is die ook al bijna klaar. Fantastisch gewoon. Dan enkel nog plafondje en muurtjes in de voorste kamer, maar we weten nu hoe het moet dus dat zal wel meevallen, en dan stoppen we er eventjes mee, met al dat verbouwen. Onze bankrekening zal blij zijn.
Hoewel, dan hebben we zoveel extra ruimte in ons huis plotseling, dan moeten we die toch opvullen zeker? (dixit mijn madam)
The never ending story zeker?
Life goes on
Ook 15 jaar EV is intussen gevierd, 't was fijn om in't praatcafé nog eens zoveel bekende gezichten te zien. Leuk om bij te praten.
Minder leuk om te merken dat sommige mensen me blijkbaar gigantisch kwalijk nemen dat ik tijdens mijn stagejaar weinig tot geen tijd had. Ik dacht dat het met die mensen wel overkomelijk zou zijn, misschien was ik mis.
Woensdag naar informele gespreksavond inclusief etentje geweest in Duffel, over de opleiding psychiatrie. Hoe meer info ik krijg, hoe meer ik twijfel. Gebabbeld met Stien, en zij ziet me meer in de volwassenpsychiatrie, maar ik ben bang om de ontwikkelingsgerichte dingen te missen, en de spelkamers vind ik zo leuk. Maar volwassenpsychiatrie is ook leuk, interessant, misschien ook meer verscheiden.
Ik ben er alleen maar min of meer zeker van dat ik graag één of meerdere jaren onderzoek wil doen. Misschien wel doctoreren. Maar als je gaat doctoreren wordt er van je verwacht dat ze je kunnen inschakelen in het onderwijs. En één van de redenen waarom ik geen godsdienstwetenschappen wilde doen is dat ik geen les wilde geven. Ik geloof dat ik hier ooit schreef dat ik een slechte leerkracht zou zijn. Een ex cathedra leerkracht. Bah. Zo één waarvan iedereen denkt dat ze een vakidioot is en stiekem in slaap valt. Zo één die ik niet zou willen worden.
Maar dus wel onderzoek. Bij Capri, graag. Capri heeft interessante onderzoekslijnen.
Maar welke opleiding? Weet ik niet. Sowieso wil ik, welke kant ik uiteindelijk ook kies, een jaar van elk in de eerste twee jaar opleiding. En dan daarna een jaar onderzoek (maar lukt dat dan wel, met kindjes en al?) als ik besloten heb of ik al dan niet de goeie keuze heb gemaakt.
Alles is zo onduidelijk, zo onzeker, ik wou dat ik wist wat ik wilde. Dat ik alles wat ik misschien wilde kon uitproberen. Maar Stien zei dat ik dan nog altijd niet zou weten wat ik wil. En ik denk dat ze stiekem wel gelijk heeft. Dat ik een geboren twijfelaar ben. Dat ik bang ben voor Grote Keuzes.
Grote Keuzes als carrière, samenwonen, trouwen, trouwfeest. Maar alleen over dat eerste zit ik zo te dubben. Al is dat op zich nog vele malen meer omkeerbaar dan de rest. Daaruit zal ik dan maar besluiten dat ik behoorlijk zeker ben van mijn liefjes-keuze. Hoe vreemd het ook is dat we al bijna 3 jaar samen zijn. Dat ik 3 jaar geleden samen met Bob stond te roken op Tim z'n binnenkoer, dat ik stond te klagen over mijn onduidelijke gevoelens en wat ik ermee aanmoest, en Bob toen heel droog zei dat ik een maand later zou komen vertellen dat ik ermee samen was. Ik geloofde hem ni, vond dat belachelijk, en kijk, over een paar maanden wonen we samen, met katten en al. Het model-lesbokoppel. Zeker als ik de lijn van niet buiten komen die vorig jaar mijn leven is binnen geslopen blijf doortrekken, maar da's niet het plan, gelukkig.
Vrijdag nog eens uitgeweest. 't Was extreem lang geleden, en't deed wel goed, al zijn we niet lang gebleven en heeft het desondanks belachelijk veel geld gekost. Een colake voor 2,5 euro, daar gaan we dus ni elke week uit! 't Heeft mij in elk geval doen beseffen dat het deugd kan doen om uit te gaan, en ik kijk nu nog meer uit naar de feestweek en de bijhorende TD's enzo.
Ssssspannend, hè Wim?! :P
En Souad, je hebt gelijk, en ik weet dat je gelijk hebt, maar toch lijkt het allemaal zo belangrijk...
op een dag vind je de job van je leven...
... en dan ben je weg, en gelukkig, en helemaal uit de twijfels.
Als dan ook nog blijkt dat er zoveel plaatsen zijn en je je dus helemaal geen zorgen moet maken over de specialisatiemogelijkheden, kan je op je twee oren slapen.
Maar dan... ben je bijna halverwege je co-schap, en duikt de twijfel weer op. Is dit wel echt wat je wil? Zou de volwassenpsychiatrie toch niet meer je ding zijn? Wat doen die mensen eigenlijk een hele dag? Jij zit daar wel, in dat staflokaal, te wachten tot de tijd voorbij gegaan is, maar zij werken, maar wat voor werk?
Vragen, twijfels, onzekerheid.
Ik weet het niet meer.
En onze unief blijkt de enige waar 1. de co-schappen zo belachelijk kort zijn, op een maand kan je je niet inwerken, zeker niet in deze branche, als die kids elke 2 weken of elke maand iemand anders zien passeren worden ze (nog meer) knetter. (ter vergelijking: in Gent zijn het co-schappen van 9 weken elk!) en 2. de 2 psychiatrische disciplines niet gecombineerd mogen worden.
Bah.
Stikkerdestikkerdestik, twaalf lapjes mooi aan elkaar gestikt (of toch een beetje scheef aan één stukje, heb ik op't einde dan toch maar opnieuw gedaan...) En toen bleek dat mijn aan elkaar gestikte lap te groot was voor de grote lap... Veel te groot, twee lapjes te groot... Nog eens goed gecheckt en de markering op de naaimachine waarvan ik dacht dat het 1cm was bleek slechts een dikke halve cm te zijn (hoezo, ik had dat ook eventjes kunnen nameten?) 
