Wat kan een prille twintiger nu voor belangrijks te melden hebben, vraag je je misschien af.
Terecht, de kans is klein dat deze weblog het
wereldnieuws zal halen. Als je op zoek bent naar scoops en nieuwtjes, moet ik je dan ook teleurstellen. Het enige dat ik hier te bieden heb is een venstertje,
op mijn leven, gedachten enzovoort.
In het archief vind je het archief van blogspot zelf, aangevuld met 2 pdf-files (2003-2004) en een link naar
mijn skynetblog. Als daarna je nieuwsgierigheid nog steeds niet bevredigd is, laat dan gerust vragen of bedenkingen achter in de comments-sectie, of stuur een mailtje!
Life goes on
Ook 15 jaar EV is intussen gevierd, 't was fijn om in't praatcafé nog eens zoveel bekende gezichten te zien. Leuk om bij te praten.
Minder leuk om te merken dat sommige mensen me blijkbaar gigantisch kwalijk nemen dat ik tijdens mijn stagejaar weinig tot geen tijd had. Ik dacht dat het met die mensen wel overkomelijk zou zijn, misschien was ik mis.
Woensdag naar informele gespreksavond inclusief etentje geweest in Duffel, over de opleiding psychiatrie. Hoe meer info ik krijg, hoe meer ik twijfel. Gebabbeld met Stien, en zij ziet me meer in de volwassenpsychiatrie, maar ik ben bang om de ontwikkelingsgerichte dingen te missen, en de spelkamers vind ik zo leuk. Maar volwassenpsychiatrie is ook leuk, interessant, misschien ook meer verscheiden.
Ik ben er alleen maar min of meer zeker van dat ik graag één of meerdere jaren onderzoek wil doen. Misschien wel doctoreren. Maar als je gaat doctoreren wordt er van je verwacht dat ze je kunnen inschakelen in het onderwijs. En één van de redenen waarom ik geen godsdienstwetenschappen wilde doen is dat ik geen les wilde geven. Ik geloof dat ik hier ooit schreef dat ik een slechte leerkracht zou zijn. Een ex cathedra leerkracht. Bah. Zo één waarvan iedereen denkt dat ze een vakidioot is en stiekem in slaap valt. Zo één die ik niet zou willen worden.
Maar dus wel onderzoek. Bij Capri, graag. Capri heeft interessante onderzoekslijnen.
Maar welke opleiding? Weet ik niet. Sowieso wil ik, welke kant ik uiteindelijk ook kies, een jaar van elk in de eerste twee jaar opleiding. En dan daarna een jaar onderzoek (maar lukt dat dan wel, met kindjes en al?) als ik besloten heb of ik al dan niet de goeie keuze heb gemaakt.
Alles is zo onduidelijk, zo onzeker, ik wou dat ik wist wat ik wilde. Dat ik alles wat ik misschien wilde kon uitproberen. Maar Stien zei dat ik dan nog altijd niet zou weten wat ik wil. En ik denk dat ze stiekem wel gelijk heeft. Dat ik een geboren twijfelaar ben. Dat ik bang ben voor Grote Keuzes.
Grote Keuzes als carrière, samenwonen, trouwen, trouwfeest. Maar alleen over dat eerste zit ik zo te dubben. Al is dat op zich nog vele malen meer omkeerbaar dan de rest. Daaruit zal ik dan maar besluiten dat ik behoorlijk zeker ben van mijn liefjes-keuze. Hoe vreemd het ook is dat we al bijna 3 jaar samen zijn. Dat ik 3 jaar geleden samen met Bob stond te roken op Tim z'n binnenkoer, dat ik stond te klagen over mijn onduidelijke gevoelens en wat ik ermee aanmoest, en Bob toen heel droog zei dat ik een maand later zou komen vertellen dat ik ermee samen was. Ik geloofde hem ni, vond dat belachelijk, en kijk, over een paar maanden wonen we samen, met katten en al. Het model-lesbokoppel. Zeker als ik de lijn van niet buiten komen die vorig jaar mijn leven is binnen geslopen blijf doortrekken, maar da's niet het plan, gelukkig.
Vrijdag nog eens uitgeweest. 't Was extreem lang geleden, en't deed wel goed, al zijn we niet lang gebleven en heeft het desondanks belachelijk veel geld gekost. Een colake voor 2,5 euro, daar gaan we dus ni elke week uit! 't Heeft mij in elk geval doen beseffen dat het deugd kan doen om uit te gaan, en ik kijk nu nog meer uit naar de feestweek en de bijhorende TD's enzo.
Ssssspannend, hè Wim?! :P
En Souad, je hebt gelijk, en ik weet dat je gelijk hebt, maar toch lijkt het allemaal zo belangrijk...
op een dag vind je de job van je leven...
... en dan ben je weg, en gelukkig, en helemaal uit de twijfels.
Als dan ook nog blijkt dat er zoveel plaatsen zijn en je je dus helemaal geen zorgen moet maken over de specialisatiemogelijkheden, kan je op je twee oren slapen.
Maar dan... ben je bijna halverwege je co-schap, en duikt de twijfel weer op. Is dit wel echt wat je wil? Zou de volwassenpsychiatrie toch niet meer je ding zijn? Wat doen die mensen eigenlijk een hele dag? Jij zit daar wel, in dat staflokaal, te wachten tot de tijd voorbij gegaan is, maar zij werken, maar wat voor werk?
Vragen, twijfels, onzekerheid.
Ik weet het niet meer.
En onze unief blijkt de enige waar 1. de co-schappen zo belachelijk kort zijn, op een maand kan je je niet inwerken, zeker niet in deze branche, als die kids elke 2 weken of elke maand iemand anders zien passeren worden ze (nog meer) knetter. (ter vergelijking: in Gent zijn het co-schappen van 9 weken elk!) en 2. de 2 psychiatrische disciplines niet gecombineerd mogen worden.
Bah.
Doktertje spelen
Bijna een jaar later is het nog eens tijd om iets van mij te laten horen, al maak ik me geen illusies en zullen vele van de regelmatige lezers mij al hebben opgegeven omdat het intussen zo lang geleden is...
Het stagejaar zit er bijna op, eindelijk. Je gelooft het als beginnend stagiair nooit als de 7de jaars je waarschuwen, maar het is echt waar. Stage is stom. Stage is demotiverend. Er is geen enkel moment waarop je motivatie om geneeskunde te studeren zo op de proef wordt gesteld als tijdens je stage. Al je goede voornemens om etisch verantwoorde en kosteneffectieve geneeskunde te beoefenen dreigen op te gaan in rook.
Het is een zwaar jaar geweest, ik heb enorme hoogtes en laagtes gehad, momenten waarop ik op het randje van depressief was, en een week later voelde ik me weer top als ik een leukere stage had. Ik heb geleerd, veel geleerd, niet altijd medische dingen, maar wel veel geleerd.
Wat ik niet leuk vind, zoals heelkunde, oftalmo, NKO, uro, ortho, dermato, gecontroleerd worden bij elk stapje dat je zet. Wat ik wel leuk vind, zoals psychiatrie en kinder- en jeugdpsychiatrie, zoals huisartsenstage, een dagje recup na een wacht, 's middags aan tafel tegen elkaar zeuren en zagen, klasgenoten op een andere manier leren kennen en appreciëren.
En nu, nu begint het. Keuzes maken. Op het einde van deze maand zit het stagejaar erop, en de volgende dag mogen we meteen als co-assistent aan de slag. Ook al zijn we met z'n allen heel erg toe aan vakantie. Minstens 2 weken alsjeblief, op een week tijd recupereert mijn pink niet eens!
Enfin, 1 oktober word ik co-assistent kinder- en jeugdpsychiatrie. 't Was een moeilijk keuze wel, want ik kon maar niet beslissen of ik K&JP leuker vond, of de volwassenpsych, en allebei mag niet want [insert blablabla van faculteit] dus ben ik na lang twijfelen toch voor K&JP gegaan, en mijn tweede maand werd dan maar geriatrie in Sint-Elisabeth. Op het moment dat onze keuzes moesten doorgegeven worden was dat het enige dat ik nog een maand dacht aan te kunnen. En eigenlijk is dat 6 maanden later nog niet echt veranderd. En, toegegeven, het was een heel rustige stage met goeie uren, dat heeft ook een grote rol gespeeld. Helaas hebben veel mensen zo geredeneerd en zullen we waarschijnlijk moeten roteren met Stuivenberg en Middelheim, en geriatrie op Stuivenberg moet zowat het dieptepunt van mijn stagejaar zijn geweest...
Soms vergeet ik het, maar ik heb dus ook een leven naast mijn stage, al is het ook niet altijd even gemakkelijk om dat te onderhouden.
Bij deze, ik zweer het, mijn vrienden gaan me vanaf oktober weer meer te zien krijgen, echt waar! En mijn lief zal ook weer te maken krijgen met een goed gezindere ik, zal ze vast ook blij mee zijn :)
Voor de rest is het aftellen, over 8 maanden samenwonen, over 9,5 maand een diploma...
Wees gerust, er komen feestjes om jullie daaraan te herinneren.
So long!
Bompa
Gisteren moest ik plots denken aan mijn bompa, niet omdat hij eergisteren jarig was, maar wel omdat ik een boek aan het lezen was. Meer uitleg daarover volgt wel. In elk geval leek het mij een mooie gelegenheid om een klein eerbetoon aan mijn zeer geëerde grootvader op jullie los te laten!
Mijn bompa is 89 geworden, en heeft twee oorlogen meegemaakt. De eerste zijn ze speciaal voor hem gestopt (of dat is toch de running joke in de familie) en de tweede heeft hij grotendeels in Frankrijk doorgebracht, op de vlucht voor legerdienst en dwangarbeid. Daarover kan hij trouwens geweldig vertellen. Op een mooie dag ontmoette hij mijn grootmoeder, trouwde ermee en ze kregen uiteindelijk 6 kindertjes. Als vader heeft hij zeker en vast fouten gemaakt, waarmee sommigen van zijn kinderen het nog steeds moeilijk hebben om het hem te vergeven, maar zolang ik mij kan herinneren is hij een liefdevolle en rechtvaardige grootvader geweest.
Ik heb van hem geleerd hoe schoon en onverzettelijk een geloof kan zijn, hoeveel houvast je kan hebben aan iets eenvoudigs en toch zoiets complex als een geloof. Ik heb enorm veel bewondering voor dat soort van geloven, de twijfel voorbij zijn.
Als de liefde voor boeken, taal en lezen een generatie overslaat dan weet ik meteen waar ik ze vandaan heb, zo zei hij me nog niet zo lang geleden dat hij begonnen was in een boek van Herman Brusselmans, maar dat maar niets vond. Tom Lanoye kon hem daarentegen wel bekoren, wat toch enigszins verbazingwekkend is voor een man van zijn leeftijd. Wat hij schreef stond hem niet zozeer aan, maar hij was gefascineerd door de manier waarop Lanoye schreef, hoe hij de dingen verwoordde. Mooi vind ik dat.
Hij heeft niet het eeuwig leven, en daar is hij allerminst rouwig om, maar (melig!!!) mijn herinneringen aan hem zijn talrijk. Toch had ik daar nog heel graag een jaar of 30 aan toegevoegd, als't niet geeft.
K'nijn in Stuivenberg
Hehe, eindelijk eens de tijd genomen om nog eens voor mijn peeceetje te kruipen ('t is de zeggen, de laptop, want de peecee heeft de geest gegeven, één minuut stilte graag) en jullie het langverwachte verslag van mijn eerste belevenissen op stage te doen.
Maandag 1 oktober werden we zeer vriendelijk onthaald door de prof en een hoop onbekende gezichten die ons snel werden voorgesteld maar waarvan niemand kon onthouden wie nu eigenlijk wie was. Nog heel erg slaperig door het vroege uur (half 8 beginnen is écht vroeg!) waren we getuige van onze eerste stafvergadering, er zullen er ongetwijfeld nog zeer veel volgen dit jaar! Daarna was het tijd voor de verdeling van het wachtrooster en nam één van de assistenten ons mee naar de telefooncentrale om de bieper van de stagiair heelkunde van wacht op te halen. Van daaruit ging het naar het OK, onze heimat voor de komende maand.
De drukte varieert nogal, soms staat de hele dag vol gepland van 8 tot 17u, deze week was het een pak rustiger, waardoor weinig kranten in de keuken ongelezen bleven. Stuivenberg heeft in elk geval vaak een apart publiek, dat merk je zowel op de wachten als in het OK zelf, aan allerlei dingen. Soms aan de manier van doen van patiënten, soms aan de ziektebeelden.
Als je wil weten hoe een gastric bypass in z'n werk gaat is dit je gedroomde stageplaats, in twee weken zijn er denk ik zo'n 15tal doorgegaan, als het niet meer is. Het assisteren daarbij is niet altijd een even aangename ervaring, de chirurgen in kwestie zijn soms kort en bot, omdat het vooruit moet gaan, maar eenmaal in de keuken zijn ze weer de vriendelijkheid zelve. Doel voor volgende week: er nog een paar volgen zodat ik in januari bijna feilloos kan instrumenteren.
De assistenten zijn supervriendelijk, geven veel uitleg en proberen je zoveel mogelijk te laten leren. Ze hebben het zelf vaak heel druk, omdat ze maar met 4 zijn, maar proberen altijd wel een minuutje tijd te maken als je een vraag of een probleem hebt.
Mijn eerste wacht was op 2 oktober, het is dan de bedoeling dat je alle patiënten die binnenkomen voor heelkunde als eerste ziet, de anamnese afneemt en klinisch onderzoek doet, en eventuele onderzoeken aanvraagt en al belt voor een Rx. Dan bel je de assistent van wacht (als die er is, anders zoek je de spoedarts van wacht) die alles nog eens nakijkt, de patiënt nog een keer ziet en de nodige stempels en handtekeningen zet. Op mijn eerste wacht heb ik ongeveer 2u in bed gelegen waarvan de helft geslapen, en niet het opblijven maar vooral het weer uit je bed moeten bleek erg vermoeiend. Sowieso is een drainage van een absces niet het smakelijkste beeld als je om 4u 's nachts net uit je bed gebeld bent, bah!
Veel spectaculairs heb ik nog niet gezien, een ex-gebroken voet, een polytrauma dat wel bleek mee te vallen, en op een avond dat ik niet van wacht was een niet al te fraai beeld van een fietser na een dode hoek ongeval.
Ik moet nog veel oefenen op mijn hechten, technisch lukt het wel, maar de handigheid en snelheid ontbreekt nog, maar daar is dit echt de ideale stage voor.
Al bij al, een leuke maar vermoeiende stage! Meer nieuws volgt later wel :)
